«Μπρος στον δρόμο που χάραξαν οι αγαπημένοι μου Foals και οι "Σκωτσέζοι" Franz Ferdinand» σκέφτηκα όταν κάναμε το contact για να μιλήσουμε με τους TAMSYN. Μόνο που ο μπροστάρης τους Alexander Anton -χωρίς να έχει τους δικούς του Χούλιγκανς ακόμα όπως ο Τσιτσιπάς ή ο Λάνθιμος- είναι γέννημα θρέμμα Αθηναίος που μία ωραία πρωία, έφυγε στην Αγγλία με ορίζοντα τη μουσική. Στο Μάντσεστερ βρήκε τους Μάικλ, Φιλ, Λιουκ και Έντριαν, ταίριαξαν τα μουσικά τους χνώτα (αγαπούν συγκροτήματα όπως οι Cure και Smiths) και δε χρειάστηκαν πολλές ζυμώσεις για να «δέσουν». Αν και ισχυρές προσωπικότητες όλοι τους και με ποικίλες ασχολίες μεταχειρίζονται την μεταξύ τους διαφορετικότητα προς όφελος του indie rock ήχου τους. Λίγο πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα μας με τον Αλέξανδρο, στοιχηματίζω πως θα προτιμούσε να μην αναλωθώ πάρα πολύ στο κομμάτι της ελληνικής του καταγωγής. Θα ήταν κι άδικο εδώ που τα λέμε, γιατί το ενδιαφέρον μου έτσι κι αλλιώς στην προκειμένη δεν εστιάζεται εκεί· αλήθεια, πώς είναι να κυνηγάει άραγε τα όνειρά της μία νέα μπάντα στην Αγγλία; 

Αλέξανδρε, ας αρχίσουμε από τα βασικά. Τί σημαίνει TAMSYN; 
Το όνομα του συγκροτήματος είναι... ένα κανονικό όνομα. Η ιστορία του είναι μεγάλη, αλλά συνοπτικά ας πούμε πως είναι μία θηλυκή εκδοχή του Libertine. Μία κοπέλα που κάνει αυτό που της αρέσει και δεν συμβιβάζεται.

Πώς γνωριστήκατε μεταξύ σας και φτιάξατε την μπάντα;
Γνωριστήκαμε όλοι στο Μάντσεστερ, υπό διαφορετικές συνθήκες. Αρχικά, ο Μάικλ που μετακόμισε από το Λονδίνο, γνώρισε στη δουλειά του τον πρώτο μας ντράμερ τον Τζόελ, ο οποίος στη συνέχεια έκανε το αντίθετο ταξίδι πέρυσι και εγκαστάθηκε Λονδίνο για να ακολουθήσει το όνειρό του να γίνει ηθοποιός. Εκείνος, έμενε μαζί με τον φίλο του από το πανεπιστήμιο, Φιλ. Έτσι δημιουργήθηκε το αρχικό σχήμα, μέχρι να προστεθώ εγώ μέσω μιας αγγελίας, να βρεθούμε, να κολλήσουμε και εν τέλει να δημιουργήσουμε το συγκρότημα. Ο Λιουκ εντάχθηκε πέρυσι στο σχήμα -τον γνωρίζαμε ήδη- και ο Έιντριαν ήταν επίσης πανεπιστημιακός φίλος, ο οποίος από συνεργάτης κατέληξε ουσιαστικά μόνιμο μέλος.

Εσύ πώς βρέθηκες στο Μάντσεστερ; 
Εγώ εδώ βρέθηκα γιατί πριν από 4 χρόνια η κοπέλα μου πέρασε στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Θα μετακόμιζα ούτως ή άλλως Λονδίνο, οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε μαζί το βήμα. Από φέτος παρεμπιπτόντως, σπουδάζω στο μουσικό κολέγιο BIMM. 

Εντάξει, άλλο Λονδίνο και άλλο Μάντσεστερ...
Αγαπώ τη μουσική του ιστορία. Αποτελείται από μερικές από τις αγαπημένες μου μπάντες όπως οι Smiths, οι Oasis και οι Joy Division, οπότε ήταν οι ιδανικές συνθήκες για να ξεκινήσω κάτι καινούριο μουσικά, όπως και αποδείχθηκε.

«Παράδοση» στη μουσική ας πούμε έχει και το Λονδίνο ή το Μπέρμινχαμ... Θα ήταν διαφορετική η δική σας μουσική δηλαδή ως είδος αν μένατε κάπου αλλού;
Μπορεί, να έχουν κι άλλες πόλεις μουσική κληρονομιά, αλλά καμία δεν συγκρίνεται με του Mάντσεστερ και σε καμία άλλη πόλη της Αγγλίας δεν υπάρχουν τόσες ευκαιρίες μουσικά, τόσα venues και τόση αληθινή αγάπη για τη μουσική. Ενδεικτικά, το Mάντσεστερ έχει το υψηλότερο ποσοστό sold out συναυλιών -αναλογικά με τον πληθυσμό της κάθε πόλης- από κάθε άλλη στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

Το Μάντσεστερ σαν φιλοσοφία πάντως, επειδή έχω έρθει, μου κάνει λίγο πιο homey με την έννοια του οικείου.
Σωστά το αντιλαμβάνεσαι. Γενικότερα ο βορράς τείνει να είναι πιο φιλόξενος από τον νότο, και όσον αφορά στο Μάντσεστερ συγκεκριμένα, υπάρχει όντως μία πιο αληθινή και αγνή προσέγγιση αναφορικά με τη μουσική αλλά και γενικότερα τώρα που το σκέφτομαι. 

Αν παρά την όποια ιστορία κουβαλάει, παραδεχτούμε το παράπονο των ροκάδων ότι η καθαρόαιμη ροκ είναι είδος που κινδυνεύει με... εξαφάνιση, πιστεύεις πως είναι καιρός για indie rock;  
Προσωπικά, θεωρώ πως ακόμη και η indie έχει εξαντληθεί και οι περισσότερες μπάντες απλά την ανακυκλώνουν. Γι’ αυτό τον λόγο προσπαθώ να ακούω περισσότερη μουσική και να προσθέτω διάφορα ερεθίσματα στον ήχο μας, όπως ποπ, dream pποπ, shoegaze. Νομίζω πως η μόνη λύση μπροστά είναι η διαρκής δίψα για εξέλιξη, η οποία δυστυχώς όντως βρίσκεται σε στασιμότητα στην ροκ και την indie τελευταία, γι’ αυτό και ανθίζει έτσι η hip hop και γενικότερα η «μαύρη» μουσική.

Καλή η ιδεολογία και το «κάνω τη μουσική που γουστάρω» αλλά τί γίνεται όταν τίθεται θέμα βιοπορισμού; Είναι λίγο δονκιχωτισμός;
Πιστεύω πως πάντα προκειμένου να δημιουργείται κάτι καλό πρέπει πρωτίστως ο ίδιος ο δημιουργός να το αγαπάει, οπότε το βασικό συστατικό είναι να κάνουμε τη μουσική που αγαπάμε αντί να προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με αυτό που «πουλάει» σήμερα. Ταυτόχρονα όμως, πρέπει να έχουμε το μυαλό και τα αυτιά μας ανοικτά ώστε η δημιουργία μας να μην είναι μονοδιάστατη.

Ναι αλλά πόσο εύκολο είναι να ξαναγράψεις ιστορία σε κάτι τέτοιο;
Ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί και θα ξαναγραφτεί, αλλά άποψή μου είναι πως για να κάνεις κάτι που θα αντέξει στον χρόνο πρέπει ή να είναι διαφορετικό, καινοτόμο, ή πραγματικά εξαιρετικό. Ιδανικά και τα δύο.

Πόσο πιο πρόσφορο είναι το έδαφoς εκεί από το να βρισκόσασταν στην Ελλάδα; 
Οι ευκαιρίες που υπάρχουν εδώ εννοείται πως δεν συγκρίνονται με την Ελλάδα, ή ακόμα και με την υπόλοιπη Ευρώπη. Θα τολμήσω να πω ότι είναι περισσότερες από κάθε άλλη πόλη στην Αγγλία, για τους λόγους που σου έλεγα πριν.

Αλήθεια, έχεις βάλει στους υπόλοιπους να ακούσουν ελληνική μουσική… σε όλο της το εύρος;
Δεν τους έχω βάλει όχι, γιατί δεν ακούω και δεν άκουγα ποτέ ούτε κι εγώ ελληνική μουσική. Μικρός τα ακούσματά μου ήταν κυρίως Beatles, Queen, Oasis και παρόλο που είχα κάποια ερεθίσματα ελληνικής μουσικής, ποτέ δεν τα αγάπησα ιδιαίτερα.

Φαντάζεσαι αντιδράσεις;
Θα είχε πλάκα, μου έδωσες καλή ιδέα!

Πρόσφατα είχα μία κουβέντα με συνάδελφό σας και μου έλεγε πως είναι δύσκολο να «παρασύρεις» τον κόσμο κατά τη διάρκεια ενός live εκτός αν πρόκειται για κάποια διασκευή πολύ αναγνωρίσιμου τραγουδιού. Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για μία νέα μπάντα να χτίσει το δικό της κοινό βασιζόμενη στα δικά της τραγούδια; Είναι στοίχημα;
Ισχύει αυτό, ειδικά για μπάντες που δεν έχουν τη στήριξη δισκογραφικής και τα τραγούδια τους είναι σχετικά άγνωστα. Όμως, αν τα κομμάτια σου έχουν κάποια στοιχεία για να μείνουν, όπως αξιομνημόνευτες μελωδίες και φωνητικά, και αν έχεις την ενέργεια να το περάσεις στον ακροατή, μπορείς να το κάνεις. Εμείς προσωπικά συχνά βάζουμε 1-2 διασκευές στα σετ μας ώστε να τονώσουμε το ενδιαφέρον και να δώσουμε στο κοινό την ευκαιρία ύστερα να ακούσει τα δικά μας κομμάτια πιο «ξεκούραστα», αφού έχει ακούσει κάτι γνώριμο. Μπορώ να πω ότι πολύ συχνά έχουμε καλή αντίδραση, και το βλέπω αυτό και σε σχέση με άλλα συγκροτήματα που παίζουμε μαζί τους.

Στο μεταξύ, για μία μπάντα περίπου τριών χρόνων, δεν σας έχει πάει καθόλου άσχημα.** Είστε ευχαριστημένοι μέχρι τώρα; 
Και ναι και όχι. Τα έχουμε πάει καλά, αλλά όχι όσο καλά θα θέλαμε. Ιδανικά θα θέλαμε μέσα στον επόμενο χρόνο να αρχίσουμε να παίρνουμε καλύτερες συναυλίες και slots σε μεγάλα φεστιβάλ.

Το BBC πώς «τσίμπησε» τα κομμάτια σας;  
Υπάρχει ένα κομμάτι του BBC που λέγεται BBC Introducing, κι εκεί μπορείς να ανεβάσεις τραγούδια σου. Αν τους αρέσουν, τα παίζουν στην εκπομπή τους. Εκεί βέβαια υπάρχει πολύ υψηλός ανταγωνισμός, οπότε είμαστε πολύ ικανοποιημένοι που δύο κομμάτια μας μέχρι στιγμής έχουν παιχτεί.

Ποια είναι τα σχέδιά σας στο εξής σε δισκογραφικό και συναυλιακό επίπεδο; 
Συναυλιακά, θέλουμε να αρχίσουμε να παίζουμε σε ακόμη μεγαλύτερα venues, να μεγαλώνουμε σταδιακά τις περιοδείες μας με περισσότερες συναυλίες στο εξωτερικό, καθώς και περισσότερα φεστιβάλ. Δισκογραφικά, θα ακολουθήσουμε προς το παρόν το δρόμο των singles με πιο μελλοντικό στόχο έναν ολοκληρωμένο δίσκο.

Το πιο τρελό σας όνειρο ποιο είναι; 
Να βρεθούμε στο Pyramid Stage του Glastonbury.

Τί θα ακούσουμε στο live σας το Σάββατο στο Temple; 
Θα παίξουμε κομμάτια από τα δύο πρώτα μας ΕΡs, κάποια ακυκλοφόρητα αλλά και το νέο μας single που θα βγει τέλος Φεβρουαρίου λογικά. Επίσης, θα προσθέσουμε κάποιες διασκευές ώστε να κρατήσουμε ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον του κόσμου. Ανυπομονούμε να σας δούμε.

*Οι TAMSYN εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου στο Temple. Μαζί τους οι Atomic Love. Περισσότερα, διαβάζεις εδώ
** Το 2016, οι TAMSYN, έφτασαν στο τελικό στάδιο του Soundwaves Music Competition. Έκτοτε δύο singles τους φιλοξενήθηκαν στο BBC («Want You To Care» & «Dirt»), καθώς και το τραγούδι τους «Τhe Only One’ έφτασε στην κορυφαία λίστα των καλύτερων νέων βρετανικών κομματιών από το Banks Radio Australia.