Πιστεύει πως την αγαπάμε τόσο πολύ στην Ελλάδα, επειδή είμαστε τόσο συναισθηματικοί όσο είναι και η ίδια. Η Kovacs έρχεται στο Piraeus Academy αυτό το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου έχοντας στις αποσκευές της νέο άλμπουμ και πολύ περισσότερη όρεξη για αλλαγές στην ζωή της. Ευτυχώς, θέλησε να τις μοιραστεί μαζί μας στην κουβέντα μας στα γραφεία της Cobalt Music. Πώς ακριβώς η μουσική της έσωσε την ζωή, ποιο είναι το θέμα της με τους λύκους -γιατί δεν φοράει γούνα πια και τι της αρέσει στους Έλληνες;

Τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο Shades of Black, είσαι εδώ με το δεύτερό σου άλμπουμ Cheap Smell. Τώρα που μπορείς κάπως να αποστασιοποιηθείς από το πρώτο σου δίσκο, βρίσκεις διαφορές όσον αφορά στη μουσική και το στυλ σου;
Πολλές αλλαγές. Όταν έγραψα το πρώτο μου άλμπουμ, προσπαθούσα να βρω τον εαυτό μου. Ήμουν ειλικρινής αλλά δεν εμβάθυνα τόσο στα συναισθήματά μου. Στο δεύτερο άλμπουμ απλώς αποφάσισα… Βασικά δεν αποφάσισα απλά συνέβη, πλέον έχω νέο παραγωγό, νέα μπάντα, οπότε για μένα ήταν μία δύσκολη περίοδος γιατί βασιζόμουν σε πολλούς ανθρώπους που έφυγαν. Συνεπώς έπρεπε να τα κάνω όλα μόνη μου, να βρω αντικαταστάτες και ήταν κάπως λυπηρό όλο αυτό. Ύστερα είπα ότι θα γράψω αυτό το άλμπουμ με το σκεπτικό ότι θα είναι κάτι σαν θεραπεία για μένα και θα με οδηγήσει εκεί που θέλω να είμαι, Μου πήρε περίπου 2,5 χρόνια για να το κάνω. Στο ενδιάμεσο έκανα ψυχοθεραπεία, μίλησα πολύ για τους ανθρώπους και το παρελθόν μου, προσπάθησα να ξεφύγω από το σκοτάδι και να τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Ο δεύτερος δίσκος είναι πιο σκληρός, πιο τίμιος ίσως και λίγο πιο σκοτεινός από τον προηγούμενο, λιγότερο επιπόλαιος με πιο συναισθηματικούς στίχους. Προσπάθησα να βρω ισορροπία, όπως έκανα και στην ζωή μου δηλαδή.

Να γίνεις πιο ανεξάρτητη.
Ναι ακριβώς, και πιο χειραφετημένη και με περισσότερη αυτοπεποίθηση.

Πώς μυρίζει μία φθηνή μυρωδιά (Cheap Smell);
Υπάρχουν τα ακριβά αρώματα, αλλά και τα φθηνά που πουλάνε στην αγορά. Έχουν πολύ δυνατή μυρωδιά, όμως μετά από μία ώρα δεν μυρίζουν καθόλου. Επίσης είναι και η ιστορία αυτών των τριών χρόνων, στα οποία έφυγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από τη ζωή μου και προσπάθησα να βρω τη δική μου «μυρωδιά». Γι’ αυτό το ονόμασα έτσι, γιατί αισθάνθηκα σα να ήμουν εγώ μια φθηνή μυρωδιά από την οποία οι άλλοι έφυγαν. Μάλιστα η πρώτη μου μπάντα, πριν το πρώτο μου άλμπουμ λεγόταν Cheap Smell, οπότε ουσιαστικά επέστρεψα στο σημείο από όπου ξεκίνησα.

Σου αρέσει δηλαδή η ρουτίνα;
Μάλλον ναι μου αρέσει. Μπορεί να μην έχω κάποιο αυστηρό σχέδιο αλλά έχω πολύ συγκεκριμένα πράγματα που χρειάζομαι στη ζωή μου για να επιστρέφω σε αυτά. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να μάθω να βασίζομαι περισσότερο σε μένα -άσχετα αν υπάρχουν πολύ σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μου, αλλά ναι, χρειάζομαι ένα είδος σταθερότητας. Όπως το σπίτι μου που είναι στο Αϊντχόβεν, όλοι μου λένε να μετακομίσω στο Άμστερνταμ και αρνούμαι γιατί θέλω να επιστρέφω σε αυτό.

Πιστεύεις πως σήμερα παράγουμε περισσότερους σταρ από όσους μπορούμε να καταναλώσουμε είτε μέσω των σόσιαλ μίντια είτε από τις διάφορες μουσικές πλατφόρμες; Ή μήπως βρισκόμαστε στο άλλο άκρο που δεν υπάρχουν πραγματικοί σταρς;
Σήμερα είναι δύσκολο για τους μουσικούς να κάνουν καριέρα, αλλά και να την κρατήσουν γιατί όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Παλιά αν ήθελες να ακούσεις μουσική, αγόραζες ένα cd. Τώρα υπάρχει το spotify, το itunes, φτιάχνεις μία λίστα και δεν κοιτάς καν την εικόνα του καλλιτέχνη, δεν έχεις κάτι χειροπιαστό. Πολύς κόσμος έχει τραγούδια στη λίστα του που δεν ξέρει πολλά για αυτά… Ίσως να είναι δύσκολο να κάνεις καριέρα γιατί ο κόσμος σε ξεχνάει πολύ γρήγορα.

Μήπως φταίει το ότι δεν έχουν «άστρο»;
Δε νομίζω ότι είναι αυτό αλλά έλλειψη διάρκειας. Υπάρχουν νέες ευκαιρίες μέσω διαδικτύου, αλλά είναι πάρα πολλές επίσης. Στο παρελθόν υπήρχαν λίγοι τρόποι για να εισχωρήσει κανείς στη μουσική βιομηχανία, τώρα όλοι είναι παντού. Δεν ξέρω αν έχει ήδη πέσει η ποιότητα, αλλά στο τέλος θα πέσει όντως γιατί ο καλλιτεχνικός κόσμος δεν επενδύει στη μουσική ή σε έναν καλλιτέχνη. Μόνο μερικοί Αμερικανοί καλλιτέχνες είναι μεγάλοι σταρς. Μερικές φορές σκέφτομαι: Ποιος θα είναι ο επόμενος Ντέιβιντ Μπόουι, οι επόμενοι Cure της νέας γενιάς; Δεν είναι τόσοι όσοι ήταν παλιά τουλάχιστον.

Ποιος είναι ο δικός σου επόμενος Μπόουι;
Πραγματικά δεν ξέρω. (γέλια) Ξέρεις εσύ;

Όχι! (γέλια)
Ή όπως ο Πρινς. Σίγουρα θα πρέπει πάντως να είναι κάποιος με το δικό του στυλ και ξεχωριστή ταυτότητα. Δεν πρέπει να είναι ρέπλικα, αλλά κάποιος με το δικό του όραμα, δημιουργικότητα και προσωπικότητα.  

Αρκετοί από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες ήταν και είναι αυτοκαταστροφικοί. Υπάρχει περίπτωση να είναι αυτή η πηγή του ταλέντου τους; Έχεις αισθανθεί κάτι αντίστοιχο;
Ναι, πιστεύω ότι η μουσική μου προέκυψε επειδή ήμουν πολύ δυστυχισμένη και παρεξηγημένη. Ήταν πάντα για μένα ένας τρόπος να εκφραστώ και να πω σε κάποιον πως αισθάνομαι, η μουσική είναι κάτι σαν παγκόσμια γλώσσα -όλοι τη μιλάνε. Αλλά αν γράφεις μόνο με αυτόν τον τρόπο, με αρνητική ενέργεια κλπ, μετά αρχίζεις να την δημιουργείς επίτηδες, γιατί χρειάζεται να φτιάξεις κάτι καινούργιο και κάπως έτσι γίνεται επικίνδυνο. Για μένα βέβαια είναι ακόμα δύσκολο να γράψω ένα χαρούμενο τραγούδι.

Εννοείς δηλαδή πως ήταν κάτι σαν φαύλος κύκλος για αυτούς;
Ναι, δε μπορούσαν να το σταματήσουν. Και τα ναρκωτικά είναι το χειρότερο, ειδικά για νέους καλλιτέχνες που είναι πολύ κοντά στη μουσική τους, αλλά και πολύ ευάλωτοι συνάμα… όπως η Έιμι Γουάινχαουζ.

Άραγε πώς θα ήταν καλλιτεχνικά χωρίς ναρκωτικά και αλκοόλ;
Δεν ξέρω πραγματικά. Πιστεύω ότι θα έγραφε πάλι σπουδαία μουσική, αλλά ίσως να τα χρειαζόταν ακόμη για να αισθάνεται… Δεν μπορείς να το εξηγήσεις γιατί ο άλλος είναι αυτός που επιλέγει το μονοπάτι που θα περπατήσει. Μερικές φορές έχει να κάνει με το ότι χρειαζόμαστε να θέλουμε κάτι πολύ και πρέπει να το βρούμε στον εαυτό μας. Κάποιοι απλά δε μπορούν να το βρουν.

Αν υπάρχει κάτι που δεν θα διαπραγματευόσουν ποτέ στη μουσική σου καριέρα, ποιο θα ήταν αυτό;
Αν ήθελαν να με κάνουν να γράψω μία εμπορική επιτυχία, δεν θα το έκανα. Δεν ξέρω, δεν θέλω να κάνω παραχωρήσεις στη μουσική μου, προφανώς και πρέπει να κάνω μερικές φορές αλλά ό,τι κάνω δεν ξεφεύγει πολύ από αυτό που φανταζόμουν ή από το όραμά μου. Πάντα το έχω στο μυαλό μου, γιατί πάντα υπάρχουν πιέσεις, ειδικά αν έχεις συμβόλαιο.

Και δηλαδή πώς λειτουργεί αυτό; Παίζει να σε πάρει κάποιος τηλέφωνο και να σου παραγγείλει ένα χιτ;
Ναι, μπορεί να σου στείλει κάποιος ένα τραγούδι και να σου πει, «αυτό δουλεύει, έχει πιάσει. Ας κάνουμε κάτι τέτοιο».

Πριν μου τα πεις αυτά, πίστευα ότι θα μου έλεγες κάτι για το στυλ σου με το ξυρισμένα μαλλιά, για να μην θυμηθώ ότι φορούσες γούνα μες το κατακαλόκαιρο στην συναυλία του Ρόμπι Γουίλιαμς… Τι δεν καταλαβαίνουμε; Εμπνέεσαι μήπως από την Σινέντ Ο Κόνορ;
Το γούνινο παλτό ξεκίνησε σαν αστείο, αλλά εν τέλει αισθανόμουν πολύ άνετα όταν το φορούσα. Ίσως να μην ήμουν πολύ έτοιμη να δείξω ποια είμαι ή απλά ήθελα να κρυφτώ. Επίσης, όταν βλέπω σε βίντεο τον εαυτό μου να τραγουδάει εκείνη την περίοδο, συνειδητοποιώ ότι ήμουν πάρα πολύ ανασφαλής και ευάλωτη… Τώρα είμαι πολύ πιο ευτυχισμένη. Πάντα είχα ξυρισμένα τα μαλλιά μου πάντως... Δεν φοράω πια γούνες γιατί κοιτάω τον εαυτό μου και λέω «μα πώς μπόρεσα να το κάνω αυτό;»

Στα Church Sessions ήσουν όντως σα να βλέπαμε άλλον άνθρωπο.
Ναι! Είμαι στο σημείο που θέλω να είμαι, να βασίζομαι στις δικές μου δυνάμεις. Εξαιτίας της μουσικής με μαθαίνω καλύτερα, είναι μαγικό και ξεχωριστό αυτό που μου συμβαίνει. Είμαι πολύ τυχερή που έχω τη μουσική στην ζωή μου, γιατί κυριολεκτικά μου έσωσε την ζωή.

Από τι;
Είχα μία πολύ δύσκολη εφηβεία, είχα πολλά πράγματα στη ζωή μου που δεν ήταν καλά. Σαν παιδί ήμουν πολύ μελαγχολική και από ένα σημείο και μετά δε μιλούσα με τους γονείς μου. Μέσω της μουσικής άρχισα να με καταλαβαίνω καλύτερα, χωρίς αυτήν θα έχανα κάθε ελπίδα.

Γιατί το ψευδώνυμό σου είναι wolf lady και δεν είχε να κάνει με κάποιο άλλο ζώο;
Πιθανότατα εξαιτίας των ματιών μου που είναι μπλε, εντάξει και εξαιτίας του γούνινου καπέλου με τα αυτιά… Ήταν ένα ψευδώνυμο που μου είχε δώσει ο τότε παραγωγός μου στο ξεκίνημά μου. Μου αρέσουν οι λύκοι, ένας λύκος παρόλο που ηγείται της αγέλης, θα πάει κάπου να πεθάνει μόνος του… (γέλια)

Όχι, νομίζω πρέπει να βρούμε κάποιο άλλο ζώο! (γέλια)
Ναι! (γέλια)

Κάποιοι πολύ γνωστοί τραγουδιστές και συγκροτήματα, δεν παίζουν μερικές από τις πιο μεγάλες τους επιτυχίες επειδή τις έχουν βαρεθεί και δεν τις θεωρούν αντιπροσωπευτικές τους, όπως για παράδειγμα οι Radiohead με το Creep. Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι βαρέθηκες το My Love;
Το έχω σκεφτεί πολλές φορές, αλλά όχι δεν το έχω βαρεθεί. Αν δε μου αρέσει κάτι τόσο πολύ πια, το αλλάζω λίγο, ώστε να γίνει πιο ενδιαφέρον. Νομίζω πάντως ότι πρέπει να τα τραγουδάμε για τους φανς διότι, αν έχεις όποια επιτυχία έχεις τελοσπάντων, είναι εξαιτίας αυτών των κομματιών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ από πού προήλθαμε.

Αυτή είναι η 5η σου φορά στην Ελλάδα. Έχεις παρατηρήσει κάτι στους Έλληνες που δεν θα σταματήσει ποτέ να σε εκπλήσσει, όσες φορές και να έρθεις;
Οι Έλληνες ασχολείστε πολύ με την αστρολογία! Συνέχεια με ρωτάνε τι ζώδιο είμαι. Είμαι κριός και το βρίσκω πολύ αστείο πάντα γιατί οι περισσότεροι στην Ολλανδία είναι του στυλ «Ωχ… ζώδια…»… Και είμαι και εγώ έτσι, εκείνη που θέλει να μάθει τι ζώδιο είναι ο άλλος, οπότε το λατρεύω αυτό. Αισθάνομαι πολύ δεμένη με τους Έλληνες γιατί είναι πολύ ευθείς και συναισθηματικοί. Αλλά το αστρολογικό είναι το πιο ωραίο γιατί μου το γράφουν ακόμα και στα γράμματα!

Ποια είναι τα σχέδιά σου στο εξής;
Ακολουθεί περιοδεία σε Γερμανία, Ρωσία, Ουκρανία, Ολλανδία, φυσικά η εμφάνισή μου το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου στο Piraeus Academy… Επίσης, θέλω να αρχίσω να ξαναγράφω σιγά σιγά!