«Να δείχνουμε στα παιδιά μας την αγάπη. Να δρούμε με αγάπη. Να τους δίνουμε αγάπη. Να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε αυτό που μας λένε και γιατί. (Αν και είναι τόσο επικίνδυνο αυτό...). Να θρέφουμε τον σεβασμό τους για την φύση και να τους μιλάμε σε κάθε ευκαιρία για την αόρατη ασπίδα που τα περιβάλλει. Δε χρειάζεται να ακούν και να λαμβάνουν υπόψη κάθε αρνητικό σχόλιο. Μπορούν απλά να αποδυναμώνουν την βλακεία του άλλου αφήνοντάς τη να περάσει απ’ το άλλο αυτί και να εξατμιστεί στον αέρα, όπως λέω στα παιδιά μου», μου απαντά η Sadahzinia των Active Member όταν, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού, τη ρωτάω ποια είναι η υποχρέωσή μας ώστε να περιοριστεί αν όχι να εξαλειφθεί το αποκρουστικό πρόσωπο του ρατσισμού...

Τριάντα σχεδόν χρόνια μουσικής δημιουργίας για τους Active Member, τριάντα χρόνια στίχων αιχμηρών που σχολιάζουν κάθε πτυχή της κοινωνίας και ας ενοχλούν μερικούς. Ο ρατσισμός, οι ανισότητες, τα προβλήματα των μεταναστών και των προσφύγων έχουν κυρίαρχη θέση στο έργο και στο δημόσιο λόγο του σχήματος, το οποίο καθιέρωσε το hip hop στην Ελλάδα και δημιούργησε τo Low Bap.

Ήταν 21 Μαρτίου του 1960 όταν η αστυνομία της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι. Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές.

Ήταν έξι χρόνια μετά, το 1966, όταν καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών να εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων, της Ξενοφοβίας, της Μισαλλοδοξίας, του Ρατσισμού. 

«Κανείς δεν γεννιέται, μισώντας κάποιον για το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή ή τη θρησκεία του. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να μισούν κι αν μπορούν να διδαχθούν το μίσος, μπορούν να διδαχθούν και την αγάπη, γιατί η αγάπη έρχεται πιο φυσικά στην ανθρώπινη καρδιά, παρά το αντίθετο». Πρόκειται φυσικά για μια από τις πιο ιστορικές φράσεις και όραμα του Νέλσον Μαντέλα, της εμβληματικής αυτής μορφής του αγώνα για την εξάλειψη των ανισοτήτων, των διακρίσεων και των ρατσιστικών καθεστώτων στον δυτικό κόσμο. Δυστυχώς το «κτήνος» του ρατσισμού μοιάζει έτοιμο να καταπιεί ολόκληρο τον πλανήτη... αν δεν το έχει ήδη κάνει...

Οτιδήποτε διαφορετικό αντιμετωπίζεται με ρατσισμό. Ρατσισμός για το χρώμα, τη θρησκεία, τη γλώσσα, το φύλο, το σεξουαλικό προσανατολισμό, ακόμα και το ντύσιμο. Τι τρέφει το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία κατά τη γνώμη σας;
Προφανώς είναι καταστροφικός ο τρόπος που γεννάμε και αναθρέφουμε τα παιδιά μας. Εμείς ως γονείς, το εκπαιδευτικό σύστημα, η εκκλησία, όλα τα συστήματα οριζοντίως και καθέτως, η πολιτική ορθότητα, ο καταιγισμός πληροφοριών και εικόνων και αυτή η απίστευτη ευκολία να βρει κανείς οποιαδήποτε πληροφορία για τον οποιονδήποτε σε ιλιγγιώδεις ταχύτητες και βέβαια να ελεγχθούν από οθόνης τα όμορφα αν είναι όντως όμορφα και γενικώς να καταταχθούν τα πάσης φύσεως πράγματα στα σωστά κουτάκια. Τα social media μας βρήκανε ανθρωπάκους πάνω που πήρε φόρα ο νέος αιώνας και μας στείλανε στον πάτο. Και παρακάτω. Το κλειδί παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί και είναι εκεί «κάτω απ’ το γεράνι» (σ.σ. αναφορά στο βιβλίο του Χρόνη Μίσσιου «Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι»). Κι εμείς googlαρουμε το γεράνι...

Η 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού βρίσκεται φέτος κάτω από τη βαριά σκιά τραγικών ρατσιστικών επιθέσεων από τη Νέα Ζηλανδία μέχρι τα... Βίλια όπου κάτοικοι επιτέθηκαν σε 88 πρόσφυγες. Κινδυνεύοντας να κατηγορηθούμε ως τρομολάγνοι, η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από κάθε έλεγχο παγκοσμίως... 
Το ότι συμπίπτουν αυτά τα βδελυρά γεγονότα με την 21η Μαρτίου είναι απλώς συγκυρία. Κάθε μέρα σε κάθε μήκος και πλάτος της γης συμβαίνουν τραγικά γεγονότα με νεκρούς ή όχι. Μετράμε ζωές χαμένες και φτύνουμε τον κόρφο μας. Μεγαλύτερη κόντρα μου κάνει που συμπίπτουν όλα αυτά με την εαρινή ισημερία, με τη γιορτή της φύσης. Χάσαμε κάθε επαφή με τη φύση. Η φύση είναι το μέτρο. Κι αφού χάσαμε επαφή μαζί της, δεν υπάρχει μέτρο και άρα η κατάσταση δεν τείνει να ξεφύγει. Έχει ξεφύγει. 

Είναι οι κοινωνίες και οι δημοκρατίες πρόθυμες να πολεμήσουν ενωμένες ενάντια στο ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, την τρομοκρατία ή πλέον ζούμε στην εποχή που έπεσαν οι μάσκες συλλογικά και ατομικά; 
Δεν πιστεύω σε συλλογικότητες. Κι όποτε συμμετείχα σε τέτοιες απογοητεύτηκα οικτρά. Φυσικά, εξακολουθώ να εμπίπτω στα ίδια λάθη συχνά πυκνά. Είναι η φύση μου τέτοια. Το κοιτάω.

Όλα αυτά τα χρόνια οι Active Member είναι ένα σχήμα πολιτικοποιημένο και ευαισθητοποιημένο κοινωνικά και αυτό αποδεικνύεται μέσα από τα τραγούδια τους και το δημόσιο λόγο τους. Θα ήθελα να ρωτήσω αν έχετε βιώσει κάποια μορφή ρατσισμού και ποια είναι η υποχρέωση της Τέχνης και του Καλλιτέχνη ενάντια στο ρατσισμό; 
Ο πολιτιστικός ρατσισμός πληγώνει, στην Ελλάδα είναι ανοιχτή πληγή. Συχνά οδηγεί σε λάθη ανθρώπους που προσπαθούν να ζήσουν αποκλειστικά με την τέχνη τους, ή με την τρέλα τους όπως προτιμώ να το πω. Η επιλογή μας να είμαστε λεύτεροι μας στοιχίζει αλλά είμαστε ακόμα εδώ. Ετοιμάζουμε την επόμενη δισκογραφική μας  ενότητα, την «Φρυκτωρία» και γιορτάζουμε με τα λεύτερα αδέρφια μας την έμπρακτη παρουσία μας κοντά 30 χρόνια... Χρόνια που μεταφράζονται σε εκατοντάδες τραγούδια, στίχους, δράση και άρα ζωή. 

Ποια είναι η υποχρέωση μας σε ατομικό επίπεδο, ως γονείς, ως κύτταρο της κοινωνίας ώστε να περιοριστεί αν όχι να εξαλειφθεί το αποκρουστικό πρόσωπο του ρατσισμού; 
Να δείχνουμε στα παιδιά μας την αγάπη. Να δρούμε με αγάπη. Να τους δίνουμε αγάπη. Να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε αυτό που μας λένε και γιατί. (Αν και είναι τόσο επικίνδυνο αυτό...). Να θρέφουμε τον σεβασμό τους για την φύση και να τους μιλάμε σε κάθε ευκαιρία για την αόρατη ασπίδα που τα περιβάλλει. Δε χρειάζεται να ακούν και να λαμβάνουν υπόψη κάθε αρνητικό σχόλιο. Μπορούν απλά να  αποδυναμώνουν την βλακεία του άλλου αφήνοντάς τη να περάσει απ’ το άλλο αυτί και να εξατμιστεί στον αέρα, όπως λέω στα παιδιά μου. 

Κλείνοντας θα ήθελα να πούμε δυο λόγια για της εμφανίσεις του Μιχάλη Μυτακίδη με τον Σταύρο Ξαρχάκο, τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Στέλιο Βαμβακάρηκαθώς για τη συναυλία των Active Member στο Piraeus Academy στις 10 Μαΐου, όπως και για το ό,τι επιπλέον μας ετοιμάζετε. 
Η συνεργασία του Μιχάλη με τον κ. Ξαρχάκο, τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Στέλιο Βαμβακάρη με γεμίζει περηφάνια γιατί αυτό που τελικά τους κέρδισε είναι ο τρόπος του, αυθόρμητος, αυθεντικός, πηγαίος. Η παράσταση αυτή είναι μια συγκλονιστικά σύγχρονη και συνάμα γεμάτη αρώματα και ομορφιά συναυλία. Είναι το γεράνι που googlαραμε παραπάνω... Και είμαστε ευγνώμονες στον Ξαρχάκο γι’ αυτό. Στο Academy στις 10 Μαΐου είναι μια άλλη ιστορία, είναι οι Active Member όπως δεν τους έχετε ξαναδεί. Με full band. Κιθάρα, τσέλο, μαντολίνο, κοντραμπάσο, ακορντεόν, κρουστά και sampler που μας συνοδεύουν επί σκηνής σε ένα πολύ δυναμικό και πλούσιο σε ηχοχρώματα project, ίσως, μάλιστα, το πιο έντονο και νευρώδες  μουσικό project που παρουσιάσαμε ποτέ. Κάπως έτσι θα κινηθούμε όλο το καλοκαίρι μέσα από τραγούδια όλης της μέχρι τώρα δισκογραφίας μας. Η προπώληση συνεχίζεται! Σπεύσατε!