Tριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους συναυλία στη Ελλάδα και 7 χρόνια μετά την τελευταία φορά που τους είδαμε ζωντανά στην Αθήνα, οι Iron Maiden σε μεγάλη φόρμα, επέστρεψαν στη χώρα μας πραγματοποιώντας μια συναυλία που με νοσταλγία και καμάρι θα μας κάνει στο μέλλον να λέμε: «ήμουν και εγώ εκεί».

Kαι πριν περάσω στην ατμόσφαιρα και το μουσικό μέρος της βραδιάς που επί ένα δίωρο ο ακούραστος Μπρους Ντίκινσον και η παρέα του έδωσαν ρέστα, επιτρέψτε μου να γκρινιάξω λίγο για την ταλαιπωρία που υποστήκαμε πηγαίνοντας, αλλά κυρίως φεύγοντας από το Terra Vibe Park.

Η ταλαιπωρία άρχισε από το νωρίς το απόγευμα με μποτιλιάρισμα στην Εθνική οδό, που συνέπεσε με την έξοδο των πρώτων αδειούχων του καλοκαιριού, συνεχίστηκε με την προσπάθεια αναζήτησης μιας θέσης παρκινγκ, που στη δική μου περίπτωση βρέθηκε σε απόσταση μισής ώρας πεζοπορίας και κορυφώθηκε κατά την έξοδο των χιλιάδων οπαδών του γκρουπ από δυο μικρές πύλες, τις οποίες κατά ένα μέρος μπλόκαραν μικροπωλητές και αυτοκίνητα στις απέλπιδες προσπάθειες τους να κινηθούν προς την εθνική, με αποτέλεσμα να χρειάζεσαι αρκετή ώρα -μόνο- για να εξέλθεις από το Terra Vibe. 

Για την ιστορία, αξίζει να αναφερθεί ότι η «όαση της επαγγελίας» που για όλους εμάς χθες ήταν η εθνική οδός με κατεύθυνση προς Αθήνα ξεπρόβαλλε μετά από μποτιλιάρισμα διάρκειας έως και δυο ώρες, όποια είσοδο προς Αθήνα και αν προσπαθούσε κανείς να προσεγγίσει, προσωπικά διάλεξα αυτήν μέσω... Ωρωπού (!) χωρίς να κερδίσω και πολλά όμως -πέρα από μια όμορφη μεταμεσονύκτια βόλτα εις τα εξοχάς και λιγότερη βενζίνη στο ντεπόζιτο του αυτοκινήτου- αφού στα τελευταία 2 χλμ. πριν την Εθνική όδο συνάντησα και πάλι το γνωστό μποτιλιάρισμα.

Βάζοντας τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση κανείς δεν έχει την απαίτηση σε ένα μεγάλο φεστιβάλ να παρκάρει το αυτοκίνητό του έξω από το χώρο της εκδήλωσης, δυστυχώς όμως το Terra Vibe Park όσο και ειδυλλιακό να είναι ως τοποθεσία, όλα αυτά τα χρόνια στο συγκεκριμένο ζήτημα πάσχει και ειδικά όταν φιλοξενεί καλλιτέχνες που προσελκύουν χιλιάδες κόσμου, με αποτέλεσμα την τρομακτική ταλαιπωρία χιλιάδων θεατών που σε πολλές περιπτώσεις –όπως και χθες- έχουν μαζί τους και μικρά παιδιά. Συνεπώς, αν η προοπτική να φιλοξενούνται τόσο μεγάλες συναυλίες σε στάδια της Αθήνας (ΟΑΚΑ, Καραϊσκάκη, Καλλιμάρμαρο) φαντάζει αδύνατη, τότε μια καλύτερη οργάνωση από την πλευρά των διοργανωτών με περισσότερους χώρους παρκινγκ και μέριμνα για πιο κατάλληλες συνθήκες εισόδου και εξόδου από το χώρο του φεστιβάλ, ίσως να βελτίωνε κάπως την κατάσταση, αφού το μποτιλιάρισμα γύρω από το Terra Vibe θα παραμείνει διαχρονική αξία.

Όσον αφορά την ατμόσφαιρα και το μουσικό μέρος της βραδιάς, μπορεί η συναυλία το ’88 στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας για τους παλαιότερους «μεταλλάδες»  ως παρθενική να παραμένει αξέχαστη, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως το χθεσινό σόου των Maiden που έριξε την αυλαία στο φετινό Rockwave ήταν φαντασμαγορικό, ενώ το ανακάτεμα παλαιών και νεότερων κομματιών της «Σιδηράς Παρθένου» αποζημίωσε όλους τους φίλους του «σκληρού ήχου» όταν μάλιστα αρκετοί από αυτούς είχαν ήδη ζεσταθεί από την 1η ημέρα του heavy metal διήμερου με headliners τους Judas Priest. 

Kατά την ταπεινή μου άποψη, η ενέργεια και το δέσιμο σκηνικά και μουσικά όλων των μελών του συγκροτήματος, οι κραυγές και η θεατρικότητα του αγέραστου Ντίκινσον, τα διαχρονικά κομμάτια που ορισμένα από αυτά είχαν χρόνια να ακουστούν ζωντανά, με χαρακτηριστική περίπτωση το «Flight Of Icarus» και τα εναλλασσόμενα, εντυπωσιακά σκηνικά οδήγησαν σε μια εκρηκτική βραδιά που ξεπέρασε κάθε προσδοκία και μας έκανε να συγχωρήσουμε κάποια πολύ μικρά και περιορισμένα, ηχητικά ζητήματα. Εν ολίγοις, το «κτήνος» ήλθε-είδε-νίκησε...

Όσο για τον αντίλογο που μπορεί να υποστηρίξει οτι τα εντυπωσιακά σκηνικά κλήθηκαν για να καλύψουν τις φωνητικές πλέον ελλείψεις του Ντίκινσον ή να παραπονεθεί για τη γηπεδική ατμόσφαιρα, η απάντηση είναι απλή: βρίσκεσαι σε -κάτι περισσότερο από- metal συναυλία ενός από τα πιο μεγάλα, ιστορικά και επιδραστικά heavy metal συγκροτήματα όλων των εποχών, που επί ένα δίωρο οι μεσήλικες μουσικοί του χτυπιούνται και αλωνίζουν τη σκηνή σαν δαιμονισμένοι, κάνοντας το εκστασιασμένο (και φυσικά υποψιασμένο για το τί πάει να παρακολουθήσει) κοινό να παραληρεί. Αυτό λοιπόν τα λέει όλα... όχι εγώ.

Όσον αφορά τον Μπρους Ντίκινσον, αφού ανέμισε την ελληνική σημαία και ξιφομάχησε με τον σατανικό Eddie που εμφανίστηκε live στη σκηνή (στο «The Trooper»), αλάλαζε «Scream for me Athens», ξόρκισε το Terra Vibe με έναν φωτιζόμενο σταυρό (στο «Sign of the Cross»), φόρεσε μπέρτες και μάσκες (στο «Fear of the Dark»), πέταξε φλόγες από το φλογοβόλα του (στο «Flight of Icarus») και κάλπασε ανάμεσα στις φλόγες του σκηνικού, στο τέλος της βραδιάς ανταποκρινόμενος στο αίτημα του κοινού για το «Alexander The Great», ένα τραγούδι που δεν περιλαμβάνεται ποτέ στο set list των συναυλιών του γκρουπ, βγήκε ξανά μόνος στη σκηνή και τραγούδησε α καπέλα το ρεφρέν ξεσηκώνοντας τους έλληνες οπαδούς του και δίνοντας την υπόσχεση ότι θα τα ξαναπούμε σύντομα μαζί τους!

Και καθώς η μεγαλειώδης συναυλία μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, το «κτήνος» στο κλουβί του και ο απόηχος του «Run Τo Τhe Hills» πλανιόταν σαν σύννεφο πάνω από το Terra Vibe, έτσι και εμείς μέσα στα αυτοκίνητά μας ήμασταν έτοιμοι να πάρουμε τους λόφους και τα βουνά, στην προκειμένη περίπτωση την γειτονική Πάρνηθα, εξαιτίας του γολγοθά της επιστροφής μας...

Παρακάτω ακολουθεί το set list της χθεσινής συναυλίας των Iron Maiden στο Rockwave Festival

Aces High
Where Eagles Dare
2 Minutes to Midnight
The Clansman
The Trooper
Revelations
For the Greater Good of God
The Wicker Man
Sign of the Cross
Flight of Icarus
Fear of the Dark
The Number of the Beast
Iron Maiden

Encore:
The Evil That Men Do
Hallowed Be Thy Name
Run to the Hills
Alexander the Great teaser