Χαμηλών τόνων, προσπαθεί να ασχολείται με τη δουλειά του και μόνο χωρίς να επιζητά τα φώτα της δημοσιότητας και το φακό. Ο ταλαντούχος και ευγενής Νίκος Ορφανός, τη φετινή σεζόν, θα βρεθεί με διπλό ρόλο στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, με την παιδική παράσταση «Ιστορίες του Παππού Αριστοφάνη» αλλά και με τη στη θεατρική μεταφορά του «Ερωτευμένου Σαίξπηρ»… Λίγο μετά την πρεμιέρα του πρώτου, μιλά για τα εγχειρήματά του αλλά και για το κεφάλαιο πολιτική. 

Τι σε έκανε να πεις το «ναι» σε μία παιδική παράσταση; 
Θέλω να τονίσω ότι είπα αμέσως το «ναι»! Όταν άκουσα τους συντελεστές, το έργο, είπα αμέσως ναι. Ήθελα να ξανακάνω παιδικό θέατρο και το ένστικτό μου με επιβεβαίωσε. Όλα πήγαν καλά, η Νανά Νικολάου έδωσε μία σύγχρονη εικόνα του έργου του Δημήτρη Ποταμίτη, με το γούστο και την αισθητική που την χαρακτηρίζει, και προχωράμε σε ένα ωραίο κλίμα με εξαιρετικούς συναδέλφους.

Το παιδικό θέατρο είναι δύσκολη υπόθεση;
Είναι δύσκολη, γιατί το κοινό είναι διαφορετικό. Τα παιδιά είναι αυθόρμητα, δεν πειθαρχούν στη νόρμα της θέασης μιας παράστασης, αισθάνονται την ανάγκη να συμμετάσχουν. Επίσης, τα πράγματα πρέπει να είναι ενεργειακά ανεβασμένα, οπότε αυτό έχει μια μεγάλη δυσκολία. Για να κερδίσεις τα παιδιά, πρέπει να αισθανθούν ότι είσαι αληθινός. Το πιο σημαντικό, βέβαια, είναι να σου αρέσει να παίζεις για παιδιά ως ηθοποιός, αν δεν μπορείς να γίνεσαι παιδί, δεν μπορείς να παίξεις σε παιδική παράσταση. Πρέπει να κάνεις κάτι άλλο. 

Οπότε, δεν μπορούν όλοι οι ηθοποιοί να παίξουν παιδικό θέατρο;
Ακριβώς, συνήθως είτε κάποιος εξειδικεύεται στο παιδικό θέατρο, είτε το κάνουν ηθοποιοί που ξεκινούν τώρα την πορεία τους στο σανίδι. 

Θεωρείς ότι το θέατρο πρέπει να αποτελεί κομμάτι της διαπαιδαγώγησής ενός παιδιού; 
Σαφέστατα, το θεωρώ απαραίτητο, όπως και την επαφή του παιδιού με τις τέχνες. Τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν σινεμά, σε συναυλίες, ως γονέας πρέπει να ανοίξεις όλα τα παράθυρα του κόσμου στο παιδί σου, ακόμη κι αν εσένα δεν σε αφορούν κάποια πράγματα. Αν έχεις επιλέξει ότι εσένα δεν σου αρέσει η όπερα, το παιδί σου πρέπει να το πας σε μία παιδική όπερα. Πρέπει να κάνεις αυτή την υπέρβαση. Ακόμη σημαντικότερη, όμως, θεωρώ τη θεατρική αγωγή, το είχα δουλέψει και το έλεγα συνεχώς και ως βουλευτής. 

Θεατρικά θα βρίσκεσαι κάπου αλλού;
Θα βρίσκομαι πάλι στον Ελληνικό Κόσμο, στη θεατρική μεταφορά του «Ερωτευμένου Σαίξπηρ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, με πρωταγωνιστή το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. 

Σκέψεις για τηλεόραση υπάρχουν;
Δεν τη σκέφτομαι, δεν τη ζηλεύω, δεν έχω χρόνο. Οπότε όχι, δεν υπάρχουν σκέψεις. 

Η ενασχόλησή σου με την πολιτική υπάρχει στο μυαλό σου;
Όχι δεν υπάρχει. Δεν θέλω να ξαναγυρίσω στην πολιτική. Και τότε ακόμη είχε προκύψει, δεν υπήρχε σαν σκέψη από πριν. Δεν επιδιώκω την εμπλοκή μου. Αν και εφόσον προκύψει στο μέλλον, θα το συζητήσουμε. 

Θεωρείς ότι σε έφθειρε;
Νομίζω ότι είχα απώλειες, πάντα αυτό συμβαίνει. Παίρνεις μία θέση, επαναπροσδιορίζεις τη σχέση σου με το κοινό, γιατί ο καλλιτέχνης παύει να έχει μια οικουμενική αποδοχή. Κάποιοι δεν ασπάζονται την ιδεολογία σου, βρίσκονται απέναντί σου, ειδικά όταν αυτό γίνεται σε μία εποχή πολιτικής αντιπαράθεσης που φτάνει στα όρια του εμφυλίου. 

Το έχεις μετανιώσει; 
Όχι, τότε με εξέφραζε το κόμμα αυτό. Όταν άρχισε να γίνεται παλαιοκομματικό και το θεώρησα απαράδεκτο, αποχώρησα., Είμαι υπερήφανος για τη πολιτική μου παρουσία.