Μπρος γκρεμός και πίσω... Αμοργός (pics)

Όλοι οι δρόμοι το καλοκαίρι οδηγούν στην Αμοργό. Κι αν όχι, να τους κάνεις εσύ να οδηγούν.


Πριν ξεκινήσεις να διαβάζεις, προτείνω να βάλεις να παίζει στο φόντο αυτό το τραγούδι.

Σε περίπτωση που δε σε προετοίμασε αρκετά ο τίτλος, να στο ξαναπώ. «Μπρος γκρεμός και πίσω Αμοργός», και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και επειδή η Αμοργός είναι ένα νησί γεμάτο απόκρημνα και μυστηριώδη τοπία, αλλά και προφανώς επειδή το κυκλαδίτικο παζλ ολοκληρώνεται με το πιο μακρόστενο, αμοργιανό κομμάτι του. 

Αν ήταν ταινία, θα ήταν «οι 50 αποχρώσεις του μπλε». Αλλά στάσου, έχει ήδη παίξει στον κινηματογράφο («Απέραντο Γαλάζιο»). Από τις λίγες φορές μάλιστα, που σκέφτεσαι ότι ο σκηνοθέτης επέλεξε το σωστό μέρος για να υμνήσει τη φύση και την ελευθερία.


Αγία Άννα

Αυτό ακριβώς το συναίσθημα εισπράττεις φτάνοντας στην Αμοργό. Το νησί είναι μποέμ και φαίνεται. Είναι προσβάσιμο από δύο λιμάνια (Αιγιάλη, Κατάπολα), άρα περισσότερα δρομολόγια για σένα, όμως δεν έχει πολλά καταλύματα. Ίσως να μην τα χρειάζεται κιόλας, δεδομένου ότι μία μεγάλη μερίδα των επισκεπτών της τιμούν δεόντως το camping. 

H Αμοργός φάσκει και αντιφάσκει χωρίς παραδόξως να αυτοαναιρείται. Με κάποιο ανεξήγητο τρόπο τις αντιθέσεις τις «παντρεύει» αρμονικά. Οι υψοφοβικοί ίσως περάσουν λίγο δύσκολα, γιατί πέρα από την Αιγιάλη και τα Κατάπολα, το μοτίβο της αγγίζει ουρανό. Κοφτερά βράχια που οδηγούν στο απέραντο και εικόνες που σε κάθε στροφή του αυτοκινήτου κόβουν την ανάσα. Γκρεμός και στο βάθος γαλήνη, σα να λέμε ζωή. 


Χώρα

Στη θεωρία η Αμοργός είναι όλα τα παραπάνω. Στην πράξη, είναι πολλά περισσότερα και να πας όσο πιο προετοιμασμένος γίνεται. Οι οργανωμένες παραλίες οπωσδήποτε δεν είναι το φόρτε της, αν εξαιρέσουμε την Καλοταρίτισσα, όπου στην καντίνα της μεταξύ άλλων μπορείς να τσιμπήσεις ένα είδος τυρόπιτας-λουκουμά που φτιάχνουν επί τόπου. Εντάξει, και η Αιγιάλη, διαθέτει ένα δείγμα από ξαπλώστρες, όπως και ο Άγιος Παύλος, αλλά καλύτερα να λειτουργείς εκ των προτέρων σα να μην υπάρχει τίποτα. Η παραλία της Αγίας Άννας, η σταρ του «Απέραντου Γαλάζιου» είναι μια σταλιά, οπότε θα σύστηνα να πας για μια βουτιά, να περάσεις από την Παναγιά τη Χοζοβιώτισσα, και να συνεχίσεις μετά για τον Μούρο. Εκεί, στο καφέ που θα βρεις, η θέα είναι τέτοια που θα σε κρατήσει θες δε θες μέχρι το ηλιοβασίλεμα. 

Παρένθεση: Η πρώτη σκέψη που κάνεις βλέποντας τη Χοζοβιώτισσα και γενικά τις εκκλησιές στην Αμοργό είναι πως οι δημιουργοί τους, μάλλον έψαχναν για τα πιο δυσπρόσιτα σημεία του νησιού. Λογικά έβλεπαν το ίσιωμα και έλεγαν μέσα τους «Μπα, εδώ είναι πολύ εύκολα να χτίσουμε, ας πάμε κάπου αλλού». Όταν την αντικρύσεις, μαζί με τα 300 σκαλοπάτια που οδηγούν σ' εκείνη, θα καταλάβεις. 


Παναγία η Χοζοβιώτισσα

Το καλό της υπόθεσης είναι πως όσο κι αν σε παίρνει ο άνεμος στο νησί, πάντα θα υπάρχει το απάγκιο της Νικουριάς για να σώσει την κατάσταση. Πρόκειται για ένα λιλιπούτειο νησάκι απέναντι από τον Άγιο Παύλο (καραβάκια συνεχώς πηγαινοέρχονται ανά περίπου μισάωρο 11:00-19:00), όπου θα βρεις λίγες ξαπλώστρες και μια καντίνα για τα απαραίτητα. Μεταξύ μας, δε χρειάζονται και περισσότερα με αυτήν τη θάλασσα μπροστά σου. 

Όταν ο δρόμος σε βγάλει στην Καλοταρίτισσα, στην επιστροφή επιβάλλονται δύο στάσεις: Η πρώτη είναι στο Ναυάγιο, στην Κάτω Μεριά. Κάπου στο ΄80 και με κακοκαιρία, ένα καράβι απέτυχε να προσαράξει στην Αμοργό και ξέμεινε εκεί αιώνιος «όμηρος». Η δεύτερη βρίσκεται στην Αρκεσίνη και συγκεκριμένα στη Μαρουσώ. Δε θα χρειαστεί να την ψάξεις, όπου δεις χαμό από κόσμο και αυτοκίνητα, εκεί είναι. Μερίδες για τρεις, «δυνατή» σε κρέας και ψάρι, η Μαρουσώ και το πρόσχαρο προσωπικό της είναι η χάρη που πρέπει να σου κάνεις. 


Νικουριά

Στα Κατάπολα, το έτερο λιμάνι της Αμοργού (εκτός της Αιγιάλης) η φάση είναι πιο οικογενειακή και... Ράμογλου («Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;). Οπωσδήποτε, πέρνα από ζαχαροπλαστείο Μέλι και Κανέλα για επικά ξεροτήγανα και ένα λουκούμι όνειρο, ομώνυμο του μαγαζιού. 

Στην Αιγιάλη που αποτελείται από τέσσερα χωριά (Όρμος - Ποταμός - Λαγκάδα - Θολάρια) έχεις πλήρη κάλυψη από τα πάντα. Για υγιεινό, πλήρες πρωινό και ανασύνταξη δυνάμεων, στέκεσαι στο Falafel. Για μπάνιο, αραλίκι και ανεφοδιασμό, στάσου στο beach bar Ammos. Ύστερα, για πατατάτο, χταποδόπιτα και σούπερ κακαβιά, πας στο Λιμάνι της κυρά Κατίνας και συνεχίζεις για το πιο τέλειο Aperol στο παραδιπλανό Maestro που σερβίρει επίσης... μοναδικό ηλιοβασίλεμα.

Στη Λαγκάδα, πέρα από τη βόλτα, για γλυκό «μαμάς», ενδείκνυται το Τρατάρισμα. Στα Θολάρια, που αδιαπραγμάτευτα έχουν την ωραιότερη θέα στην Αιγιάλη, «λιώσε» με την ησυχία σου στο Σελάδι, στην ώρα που ο ήλιος βουτάει στη θάλασσα.


Χώρα

Τη χώρα στην άφησα για το τέλος. Πριν την επισκεφθούμε, βαρέθηκα να ακούω-διαβάζω ότι πρόκειται για την ομορφότερη στις Κυκλάδες. Αν και συναισθηματικά, για μένα η Κύθνος θα 'ναι πάντα πιο ψηλά για πολλούς λόγους, παραδέχομαι πως η Αμοργός ανήκει σίγουρα στο top 3. Έχε τα μάτια σου δεκατέσσερα στο δρόμο, γιατί οι Αμοργιανές κατσίκες δε σέβονται τον οδικό κώδικα. Θα τσιμπήσεις τα καλύτερα στο Καθ' Οδόν και το Τρανζιστοράκι (αν βρεις να κάτσεις). Ό,τι κι αν φας, κράτα χώρο οπωσδήποτε για την απερίγραπτη Καλλιστώ. Επικά, χειροποίητα γλυκά, δεν έχω λόγια για τα παγωτά κανέλλα και σαγκουίνι. Για κοκτέιλ και μουσική, η Μποτίλια θα σε ενθουσιάσει, ενώ υπάρχει και η εναλλακτική του Γιασεμιού. Στο μεταξύ, είτε για φαγητό είτε για ποτό κάτσεις, στα περισσότερα μαγαζιά θα πετύχεις ζωντανή μουσική, και ναι, κάνει τη διαφορά. 

Από το νησί εκτελούνται καθημερινά δρομολόγια για τις μικρές Κυκλάδες. Μην το επιχειρήσεις για κανέναν λόγο με κύμα. Καλύτερα χόρτασε την Αμοργό όσο περισσότερο μπορείς και κράτα εικόνες της για βάλσαμο στα δύσκολά σου.

Θα με θυμηθείς. 

*Οι φωτογραφίες αποτελούν προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας