Στις 17 Αυγούστου 1979 έκανε πρεμιέρα στους αμερικανικούς κινηματογράφους μια ταινία που δύσκολα θα γυριζόταν σήμερα: το «Life of Brian» των Monty Python, ή «Ένας Προφήτης... Μα τι Προφήτης» όπως το μάθαμε στην Ελλάδα.

Μια κωμωδία-σταθμός, που προκάλεσε σάλο – όπως ήταν αναμενόμενο εξαιτίας του θέματός της. Μία βιβλική σάτιρα όχι για τον Χριστό, αλλά για τον τύπο που γεννήθηκε την ίδια στιγμή στη διπλανή φάτνη, τον Μπράιαν. Μέχρι και οι Τρεις Μάγοι μπερδεύτηκαν και άφησαν τα δώρα σε λάθος φάτνη, μέχρι που γύρισαν και τα ξαναπήραν πίσω.

Αυτή ήταν και η πρώτη σκηνή της ταινίας, με την οποία οι Monty Python έδειξαν από την αρχή τις διαθέσεις τους. Αν και είναι εμφανές ότι ο Μπράιαν στερείται Θείας Χάρης και ενδιαφέρεται περισσότερο για τις γυναίκες και τις αντι-ιμπεριαλιστικές οργανώσεις – προσοχή,  για το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας, όχι για το Ιουδαϊκό Λαϊκό Μέτωπο, εκείνοι είναι διχαστές!

Ωστόσο σύντομα αποκτά ακόλουθους που πιστεύουν ότι είναι ο Μεσσίας. Και τον ακολουθούν σαν πρόβατα, όσο κι αν εκείνος προσπαθεί να τους πείσει ότι πρέπει να είναι ανεξάρτητα και αυτόβουλα όντα.

Ο Ιησούς πάντως βρίσκεται εκεί γύρω με τους δικούς του ακόλουθους. Ο Μπράιαν πάει να τον ακούσει στην επί του όρους ομιλία, αλλά είναι τόσο πίσω στο πλήθος, που το κήρυγμα του Ιησού φτάνει με... χαλασμένο τηλέφωνο: «Μακάριοι οι τυροκόμοι...».

Την ίδια στιγμή, γυναίκες φοράνε ψεύτικες γενειάδες για να έχουν δικαίωμα συμμετοχής στους δημόσιους λιθοβολισμούς. Ο τρόπος που η παρακάτω σκηνή φτάνει μέχρι την κορύφωσή της είναι αριστουργηματικός.

Αλλά και οι Ρωμαίοι δεν ξεφεύγουν από τα βέλη της σάτιρας, με κορυφαία όλων τη θρυλική σκηνή με τον Biggus Dickus!

Όσο κι αν γελάμε εμείς τώρα, πολλοί δεν γέλασαν καθόλου το 1979 που κυκλοφόρησε η ταινία. Σε πολλές πόλεις της Βρετανίας δεν προβλήθηκε καν ενώ στις ΗΠΑ, όπου έκανε πρεμιέρα νωρίτερα, έξω από τις αίθουσες διαμαρτύρονταν τόσο καλόγριες όσο και ραββίνοι. Στην Ιρλανδία ήταν απαγορευμένη για 8 χρόνια, και για ένα στη Νορβηγία. Μάλιστα οι Σουηδοί διαφήμιζαν τότε την ταινία ως «τόσο αστεία, που απαγορεύτηκε στη Νορβηγία».

Ένας από τους βασικούς λόγους διαμαρτυρίας ήταν η τελευταία σκηνή του φιλμ, με τη σταύρωση του Μπράιαν, που θεωρήθηκε ότι γελοιοποιεί το μαρτύριο του Ιησού στον Σταυρό. Είναι η σκηνή που μας χάρισε ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια που έβγαλε η μεγάλη οθόνη, έναν ύμνο στην αισιοδοξία που το 2014 ψηφίστηκε ως το πιο δημοφιλές τραγούδι που οι Βρετανοί θέλουν να ακουστεί... στην κηδεία τους. Πρόκειται φυσικά για το «Always look on the bright side of life».