Είναι ένας, αλλά μιλάει για πολλούς, πάρα πολλούς. Για όλους εκείνους τους φαν του «παλιού Game of Thrones, του ορθόδοξου», που βάζουν χαμηλή βαθμολογία στα τελευταία επεισόδια της 8ης σεζόν, καθώς δεν εντυπωσιάζονται από δράκους που πετάνε φωτιά και ζόμπι που γίνονται παγάκια, τη στιγμή που τα σεναριακά κενά και οι εύκολες λύσεις κάνουν «μπαμ».

Δηλώνεις «ξενερωμένος» με τον τελευταίο κύκλο. Τι σε χάλασε;

Δεν είναι μία λεπτομέρεια. Η σειρά που βλέπουμε πλέον δεν είναι Game of Thrones. Είναι σαν να βλέπω ωραία, καλογυρισμένα επεισόδια του Άρχοντα του Δακτυλιδιών αλλά ΔΕΝ είναι George R. R. Martin. Δεν έχει τις ανατροπές, δεν έχει τους χαρακτήρες και τους διαλόγους που «έφτιαξαν» τη σειρά, έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμη. Α, και έχει σεναριακά κενά από τα οποία περνάει τρένο.

Θέλεις να μας δώσεις συγκεκριμένα παραδείγματα;

Ας πούμε η ιστορία του Night King. Είναι ο μεγαλύτερος κακός του Westeros, σχεδιάζει την εκδίκησή του 1.000 χρόνια. Και δεν μάθαμε ουσιαστικά ΤΙΠΟΤΕ γι’ αυτόν. Πέρα από τη σκηνή του θανάτου του, που μου φάνηκε πολύ φτηνή, με ξενέρωσε πλήρως η έλλειψη ιστορίας ή δικαιολόγησης. Πιο ρηχό χαρακτήρα δεν είχα ξαναδεί.

Όσο για τα στρατηγικά λάθη, και «Κάστρα και πολιορκητές» να παίζαμε, καλύτερα θα στήναμε την άμυνα. Εντάξει, δεν είναι και τα μεγαλύτερα μυαλά του Westeros, αλλά ρε φίλε για να μη θυσιάζεις τσάμπα το ιππικό ή να ρίχνεις καυτό λάδι από τα τείχη δεν χρειάζεται να έχεις τελειώσει το West Point.

Όσο για το δράκο και τα αντιαεροπορικά, τι να πω. Πετάς ψηλά, στη μέση του ωκεανού και δεν βλέπεις το μεγαλύτερο στόλο της εποχής; Να ήταν σε δάση, να ήταν καλυμμένη μία βαλίστρα, να σου πω εντάξει. Αλλά τώρα; Κρουαζιέρα στη Narrow Sea έκαναν;

Και για τους χαρακτήρες; Τι δεν σου άρεσε;

Πρώτα απ’ όλα οι θάνατοι στη μάχη. Μας έχεις προετοιμάσει για τη μεγαλύτερη σφαγή όλων των εποχών. Πιστεύαμε ότι θα δούμε πιο πολλούς νεκρούς από αυτούς του Μαύρου Λοιμού και του Έμπολα μαζί. Και πεθαίνουν 6, ναι 6 χαρακτήρες, εκ των οποίων ούτε ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές! Αυτό δεν είναι το Game of Thrones που θέλουμε!

Όσο για τους ζωντανούς, τι να πω. Ο Τζον Σνόου απέδειξε ότι όχι μόνο δεν ξέρει τίποτε αλλά και τρώει επική παντόφλα. Και στη μάχη ήταν ο καλύτερος κομπάρσος. Η Ντενέρις από την άλλη πιο μονοδιάστατη από ποτέ. «Εγώ πότε θα γίνω βασίλισσα;». Και ας πεθαίνουν οι Ντοθράκι, οι δράκοι, οι φίλες της. Το μυαλό της στο θρόνο.

Ενώ ο Τύριον; Δυο φορές να τον πιάσει κότσο τη Σέρσει; Περιμέναμε περισσότερα… Επίσης απίστευτο ξενέρωμα ο Τόρμουντ. Σκοτώνει τα πάντα, τρώει τη χυλόπιττα και μετά αποχωρεί διακριτικά. Ρε φίλε, αφού θα τον βγάλεις από τη σειρά, δώσε του τουλάχιστον έναν ηρωϊκό θάνατο!

Καλά, δεν υπάρχει τίποτε που να σε κράτησε σε αυτό τον κύκλο;

Προφανώς και υπάρχει. Το δεύτερο επεισόδιο μου άρεσε πάρα πολύ. Οι ιστορίες, οι ένταση, η προοπτική του θανάτου για όλους, οι ανεκπλήρωτοι πόθοι. Όλο το Πάσχα έπαιζα το τραγούδι Jenny of Oldstones στο repeat. Με είχαν φτιάξει τόσο πολύ, οπότε καταλαβαίνεις γιατί ξενέρωσα εντελώς μετά.

Είδαμε όμως τη μεγαλύτερη μάχη της τηλεόρασης, με δράκους, φωτιές και άπειρο budget.

Μα ποτέ στη σειρά δεν ήταν αυτό το βασικό. Να σου θυμίσω τη μάχη του Whispering Woods. Την είδαμε ποτέ; Όχι. Αλλά η επίδρασή της στην ιστορία ήταν καθοριστική. Αν είναι να δείχνουμε δρακάκια για τα fanboys και να ασελγούμε στο σενάριο, άστο καλύτερα.

Δηλαδή θα το σταματήσεις;

Προφανώς και όχι, εδώ φάγαμε το γαϊδαρο, στην ουρά θα κολλήσουμε; Απλώς ενώ στα προηγούμενα επεισόδια έφτιαχνα ατμόσφαιρα, έκλεινα κινητά και διέταζα σιωπητήριο στο σπίτι, τώρα θα ρίξω και μια παρτίδα Candy Crush στο ενδιάμεσο...

Τι είναι όμως αυτό που πραγματικά σου άρεσε στη σειρά;

Κοίτα, προτιμώ το παλιό Game of Thrones, το ορθόδοξο. Το Red Wedding, το Mountain and the Viper, τον Stannis Baratheon – τον Αντώνη Σαμαρά του Westeros – και τον ήρωα Μικροδάκτυλο. Είχε ίντριγκα, τίμιο σεξ και ανατροπές. Τι να πεις για τον ήρωα, τον άρχοντα, τον μέντορα Τάιγουιν Λάννιστερ. Συγκρίνεται αυτός ο χαρακτήρας με τα ξόανα σήμερα;

Έχω διαβάσει τα βιβλία προφανώς και όπως σου είπα και πριν, αυτό που βλέπουμε στις οθόνες μας ΔΕΝ είναι Martin.

Δηλαδή περιμένεις τα βιβλία;

Εννοείται, για να διαβάσω τι πραγματικά είχε σκεφτεί το διεστραμμένο του μυαλό. Αν και φοβάμαι ότι έχει βγάλει πιο πολλά λεφτά και από το Iron Bank, οπότε μάλλον θα μείνουμε με την απορία. Δεν πειράζει, καλό ήταν μέχρι στιγμής, μακάρι τα τελευταία επεισόδια να το σώσουν και να μην ξαναζήσουμε σκηνικά Lost.