Με ενθουσιασμό και χειροκρότημα διάρκειας έξι λεπτών – κάποιοι κάνουν λόγο και για επτά λεπτά – έγινε δεκτή στο Φεστιβάλ Καννών η νέα ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο «Κάποτε στο Χόλιγουντ». Έξι λεπτά είναι πολύς χρόνος, και ιδιαίτερα βασανιστικός για τους συντελεστές της ταινίας που στέκονται όρθιοι, χαμογελούν, υποκλίνονται και χειροκροτούν τους εαυτούς τους μέχρι να πονέσουν τα χέρια τους, περιμένοντας πότε θα τελειώσει επιτέλους αυτή η ιστορία.

Το παρακάτω βίντεο έχει καταγράψει μόλις το μισό χειροκρότημα (τρία λεπτά) και σε κάνει να λυπάσαι τους ηθοποιούς, ειδικά όταν ο κάμερα μαν πάει μπροστά στη μούρη τους και καταγράφει την αμηχανία (που προκαλεί και ο ίδιος) σε όλο της το μεγαλείο.

Κι όμως, τα έξι λεπτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε παλιότερες, επικές υπερπαραγωγές... χειροκροτημάτων, που είναι κάτι σαν παράδοση στο φεστιβάλ Καννών. Το 2006, το χειροκρότημα για τον «Λαβύρινθο του Πάνα» του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο κράτησε 22 ολόκληρα λεπτά! Μπορείτε να το διανοηθείτε; Ενώ ακόμη και πέρυσι, το απαράδεκτο ριμέικ του «Suspiria», μία από τις πιο ενολητικές ταινίες της χρονιάς, κράτησε όρθιους τους θεατές για 8 λεπτά!

To Quartzy συνέταξε μια λίστα με μερικά από τα μεγαλύτερα σε διάρκεια χειροκροτήματα του Φεστιβάλ Καννών. Διαβάστε την για να καταλάβετε ότι τα 6 (ή 7) λεπτά για το «Κάποτε... στο Χόλιγουντ» ήταν ένα... τίποτα. Μέχρι και ο ίδιος ο Ταραντίνο είχε δεχθεί σχεδόν... διπλάσιο σε διάρκεια χειροκρότημα για το «Άδωξοι Μπάσταρδη» το 2009.

«Ο Λαβύρινθος του Πάνα» (2006): 22 λεπτά

«Φαρενάιτ 9/11» (2004): 20 λεπτά

«Ένα Καλοκαίρι» (2012): 18 λεπτά

«The Neon Demon» (2016): 17 λεπτά

«Καπερναούμ» (2018): 15 λεπτά

«The Paperboy» (2012): 15 λεπτά

«Ακήρυχτος Πόλεμος» (2003): 13 λεπτά

«The Artist» (2012): 12 λεπτά 

«Άδωξοι Μπάσταρδη» (2009): 11 λεπτά

«Η Παρείσφρηση» (2018): 10 λεπτά

«Ο άλλος μου εαυτός» (2011): 10 λεπτά

«Captain Fantastic» (2016): 10 λεπτά