Η Μέριλ Στριπ έγινε 70 και αυτοί οι 10 ρόλοι αποδεικνύουν ότι μπορεί να παίξει τα πάντα (vids)

Η Μέριλ Στριπ έγινε 70 και αυτοί οι 10 ρόλοι αποδεικνύουν ότι μπορεί να παίξει τα πάντα (vids)

Είναι το ίδιο εξαιρετική στο δράμα, την κωμωδία και το μιούζικαλ και δικαίως θεωρείται η μεγαλύτερη εν ζωή ηθοποιός. Με τον πρώτο της μεγάλο ρόλο στον «Ελαφοκυνηγό» κέρδισε το 1979 και την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ. Ενώ την επόμενη χρονιά πήρε το βραβείο Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο «Κράμερ εναντίον Κράμερ», απέναντι στον Ντάστιν Χόφμαν. Εκείνο του A' Γυναικείου ρόλου έγινε δικό της λίγα χρόνια μετά, το 1983, για την «Εκλογή της Σόφι». 

Μετά από τέτοιο ξεκίνημα το περιοδικό Newsweek προέβλεψε ότι η Στριπ θα φτάσει στο ίδιο επίπεδο με άνδρες σταρ όπως ο Ντάστιν Χόφμαν, ο Τζακ Νίκολσον, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ο Αλ Πατσίνο. Κάτι που κατάφερε και με το παραπάνω, έχοντας φτάσει πια τις 21 υποψηφιότητες για Όσκαρ, με 3 νίκες – η τελευταία για τη «Σιδηρά Κυρία» το 2012.

Σήμερα που κλείνει τα 70 (γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1949 στο Σάμιτ του Νιου Τζέρσεϊ) θυμόμαστε – με χρονολογική και όχι αξιολογική σειρά – 10 ρόλους με τους οποίους η Μέριλ Στριπ αποδεικνύει ότι μπορεί να παίξει τα πάντα («Η Μέριλ Στριπ μπορεί να παίξει τον Μπάτμαν» φώναζε ο Κάμερον σε μία από τις πρώτες σεζόν του «Modern Family»). Δεν καλύπτουν ούτε τις μισές οσκαρικές της υποψηφιότητες, αλλά κάπου έπρεπε να σταματήσουμε κι εμείς...

Ο Ελαφοκυνηγός (1978)

Ο Ελαφοκυνηγός (1978)

Όταν ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο είδε τη Μέριλ Στριπ στο θέατρο, στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ, έπεισε τον σκηνοθέτη Μάικλ Τσιμίνο να τη βάλει στον «Ελαφοκυνηγό». Υποδύεται τη Λίντα, μια νεαρή γυναίκα που βασανίζεται από τη δέσμευσή της στον αρραβωνιαστικό της, Νικ (Κρίστοφερ Γουόκεν) και τον καλύτερό του φίλο, Μάικλ (Ρόμπερτ Ντε Νίρο), οι οποίοι φεύγουν για να πολεμήσουν στο Βιετνάμ.

Κράμερ εναντίον Κράμερ (1979)

Κράμερ εναντίον Κράμερ (1979)

Κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ με μικρή σχετικά παρουσία στην οθόνη, αλλά κάνοντας την κάθε στιγμή να μετράει. Στο δράμα του Ρόμπερτ Μπέντον υποδύεται τη συναισθηματικά εξαντλημένη μητέρα Τζοάνα Κράμερ, που εγκαταλείπει σύζυγο (Ντάστιν Χόφμαν) και γιο, για να επιστρέψει 18 μήνες μετά ζητώντας την κηδεμονία του τελευταίου. Είναι η χρονιά που ανέβηκαν κατακόρυφα οι πωλήσεις χαρτομάντηλων (δεν είναι επίσημο γεγονός αυτό, εμείς το λέμε).

Η Εκλογή της Σόφι (1982)

Η Εκλογή της Σόφι (1982)

Κερδίζοντας το Όσκαρ Ά γυναικείου ρόλου η Στριπ έθεσε νέα, πολύ υψηλά στάνταρ με το ρόλο μια Πολωνής που επέζησε από γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και ζει στη Νέα Υόρκη τραυματισμένη από τα φαντάσματα του παρελθόντος και το ανυπόφορο δίλημμα στο οποίο την έβαλαν κάποτε οι Ναζί.

Η Εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ (1983)

Η Εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ (1983)

Η αληθινή ιστορία της Κάρεν Σίλκγουντ, υπαλλήλου στο πυρηνικό εργοστάσιο της Οκλαχόμα, που θέλει να αποκαλύψει τον ελαττωματικό εξοπλισμό και τα ελλειπή μέτρα ασφαλείας για τους εργαζόμενους. Τον Νοέμβριο του 1973 ξεκίνησε για να συναντήσει δημοσιογράφο των New York Times και να του παραδώσει στοιχεία, αλλά δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της... Τι να πούμε τώρα, ότι η Στριπ είναι εξαιρετική, σιγά το νέο.

Κραυγή στο Σκοτάδι (1988)

Κραυγή στο Σκοτάδι (1988)

Επίδειξη αυστραλιανής προφοράς κάνει η Μέριλ Στριπ στην αληθινή ιστορία του ζεύγους Τσάμπελεν, που το 1980 κατηγορήθηκαν ότι δολοφόνησαν για θρησκευτικούς λόγους το νεογέννητο παιδί τους, προκαλώντας τη γενική κατακραυγή του Τύπου και της κοινής γνώμης. Εκείνοι επέμεναν ότι το άρπαξε από τη σκηνή τους όταν έκαναν κάμπινγκ ένα ντίνγκο (είδος άγριου σκύλου της Αυστραλίας). Ως Λίντι Τσάμπερλεν η Στριπ δίνει ένα ακόμη masterclass υποκριτικής.

Ο Θάνατος σου Πάει Πολύ (1992)

Ο Θάνατος σου Πάει Πολύ (1992)

Ίσως να μην είναι από τις καλύτερες ταινίες της Στριπ, είναι σίγουρα όμως από τις πιο διασκεδαστικές. Σε αυτή την κατάμαυρη κωμωδία με τους Μπρους Γουίλις και Γκόλντι Χον, ο Στριπ γίνεται νέα και ηλικιωμένη, σέξι και απωθητική, καλή και κακιά, αστεία και τρομαχτική. Περνάει από όλα αυτά τα στάδια με την ίδια ευκολία που αλλάζει ρούχα, και είναι για μία ακόμη φορά εντυπωσιακή.

Οι Γέφυρες του Μάντισον (1995)

Οι Γέφυρες του Μάντισον (1995)

Στα 46 της πια, η Στριπ αφαιρεί κάθε ίχνος γκλάμορ και υποδύεται μια ιταλοαμερικανίδα νοικοκυρά, που ζει έναν σύντομο και καταδικασμένο έρωτα με έναν φωτογράφο του National Geographic (Κλιντ Ίστγουντ) που πέρασε από τα μέρη της. Ρομάντζο από τα λίγα, που έδειξε στο Χόλιγουντ ότι μπορούν να γυρίζονται τέτοιες ταινίες και με μεγαλύτερες σε ηλικία πρωταγωνίστριες.

Ο Διάβολος φοράει Prada (2006)

Ο Διάβολος φοράει Prada (2006)

Μπορεί η Μιράντα Πρίστλι που υποδεύεται εδώ η Στριπ να βασίζεται πάνω στην εκδότρια της Vogue Άνα Γουίντουρ, ωστόσο η ηθοποιός κάνει τα δικά της, παίρνει πάνω της μια μέτρια ταινία και την ανεβάζει 10 επίπεδα τουλάχιστον. Ήταν πολύ εύκολο για εκείνη να παίξει τη στρίγγλα με τις δολοφονικές ατάκες, αλλά το επίτευγμα είναι ότι με ένα βλέμμα ή μία παύση έβαζε πινελιές συμπάθειας στο πορτρέτο μιας γυναίκας που γερνάει μόνη μέσα στη βιομηχανία της μόδας.

Mamma Mia! (2008)

Mamma Mia! (2008)

Και μιούζικαλ κάνουμε άμα λάχει και το κάνουμε και πολύ καλά! Δεν μπορεί να πιστέψει κανείς ότι είναι η «Κάρεν Σίλκγουντ» ή η «Σιδηρά Κυρία» αυτή που ανεβαίνει το δρόμο για το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη στο Καστρί της Σκοπέλου τραγουδώντας «The Winner Takes It All» καλύτερα και από τους ABBA. Σε μία ταινία όπου οι περισσότεροι σταρ μοιάζουν λίγο αμήχανοι (αχέμ, Πρις Μπρόσναν), η Στριπ παίζει σαν βετεράνος των μιούζικαλ.

Αμφιβολία (2008)

Αμφιβολία (2008)

Κι όμως, την ίδια χρονιά που έπαιξε την ελεύθερο-πνεύμα-και-έξω-καρδιά Ντόνα στο «Mamma Mia!», η Στριπ μας χάρισε και την αυστηρή καλόγρια Αλοΐσιους Μποβιέ στην αμφιβολία, απέναντι στον εξαιρετικό και πρόωρα χαμένο Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν. Επιλέγει μια χαμηλόφωνη ερμηνεία, ζωντανεύοντας έναν χαρακτήρα που πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη του φόβου και της πειθαρχίας αφήνοντας όμως να περάσουν από τη χαραμάδα ένα σωρό αντιφάσεις. Καλλιγραφία...