Στις 23 Ιουνίου 1989, οι κινηματογραφικοί υπερήρωες όπως τους ξέραμε μέχρι τότε άλλαξαν για πάντα. Όταν ο Μάικλ Κίτον, με ολόμαυρη στολή σαν πανοπλία και βαριά φωνή σήκωσε ψηλά έναν εγκληματία και είπε «I'm Batman», ξεκίνησε μια νέα εποχή για ένα είδος που είχε να δώσει καλή ταινία από τους δύο πρώτους «Σούπερμαν» του 1978 και του 1980.

Η ταινία του Τιμ Μπάρτον κυριάρχησε στα ταμεία με εισπράξεις 411,5 εκατ. δολαρίων παγκοσμίως (πάνω από τα διπλάσια αν τα προσαρμόσουμε στον πληθωρισμό) και στην ποπ κουλτούρα, αλλά η πραγματική επίδρασή της στο Χόλιγουντ φαίνεται περισσότερο 30 χρόνια μετά. H USA Today κατέγραψε τους τρόπους με τους οποίο συνέβη αυτό.

Έκανε τον Μπάτμαν ξανά κουλ
Εκείνη την εποχή η λέξη Μπάτμαν έφερνε στο μυαλό όλων την κιτς σειρά των 60s με τον Άνταμ Γουέστ. Όμως το φοβερό κόμικ «The Dark Knight Returns» (Φρανκ Μίλερ, 1986) έδωσε στον ήρωα το σκοτάδι που του έλειπε και ενθουσίασε τους φαν, ενώ η ταινία του Τιμ Μπάρτον τον τσιμέντωσε για τα καλά στην κορυφή. Εκείνο το καλοκαίρι όλοι, μα όλοι, φορούσαν τα μαύρα μπλουζάκια με το κίτρινο σήμα του Μπάτμαν – τα έσοδα της ταινίας από ρούχα, παιχνίδια αξεσουάρ κλπ ξεπέρασαν τα 500 εκατ. δολάρια, ήταν περισσότερα και από τις εισπράξεις της από τους κινηματογράφους.

Ο Μάικλ Κίτον ήταν η τολμηρή επιλογή που πέτυχε
Κάθε φορά που ανακοινώνεται νέος Μπάτμαν, το Ίντερνετ φρικάρει – θυμάστε τι έγινε με τον Μπεν Άφλεκ και, πολυ πρόσφατα, με τον Ρόμπερτ Πάτινσον. Φανταστείτε τι θα γινόταν τότε αν υπήρχε Ίντερνετ, όταν πάνω από 50.000 άνθρωποι έγραψαν επιστολές, τις έβαλαν σε φάκελο και τις ταχυδρόμησαν στη Warner Bros. διαμαρτυρόμενοι για την επιλογή ενός ηθοποιού που ήταν γνωστός κυρίως για κωμικούς ρόλους («Μίστερ Μαμά», «Γκανγκ Χο», «Ο Σκαθαροζούμης»). Αλλά ο Κίτον απέδειξε ότι είχε το σωστό σαγόνι για τη μάσκα και την απαραίτητη τρέλα για να πείσει ως τύπος που φοράει στολή νυχτερίδας. Χωρίς την επιτυχία του, πιθανότατα δεν θα είχαμε τον Χιου Τζάκμαν ως Γούλβεριν και τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ ως Iron Man.

Έφερε οσκαρικούς ηθοποιούς στις ταινίες με υπερήρωες
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ένα σωρό ηθοποιούς με Όσκαρ να παίζουν σε ταινίες με υπερήρωες (17 από αυτούς μόνο σε ταινίες της Marvel). Εντάξει, και ο Μάρλον Μπράντο με τον Τζιν Χάκμαν είχαν παίξει στον «Σούπερμαν» του 1978, αλλά ήταν ξεκάθαρα για τα λεφτά. Έπρεπε ο Τζακ Νίκολσον να βάλει το μακιγιάζ και τα κοστούμια του Τζόκερ και να κλέψει την παράσταση (μακράν η καλύτερη ερμηνεία κακού των κόμικς μέχρι να εμφανιστεί ο Χιθ Λέτζερ στον ίδιο ρόλο 19 χρόνια μετά), για να ζηλέψουν και άλλοι μεγάλοι σταρ και να μπούνε σιγά σιγά στο κόλπο.

Ο Τιμ Μπάρτον άνοιξε το δρόμο για να εμπιστευθεί το Χόλιγουντ οραματιστές σκηνοθέτες
O «Μπάτμαν» ήταν μόλις η τρίτη ταινία μεγάλου μήκους του Τιμ Μπάρτον, που από εκεί και πέρα πήρε λευκή επιταγή για να κάνει ό,τι θέλει – και για 10-15 χρόνια είχε ένα εκπληκτικό σερί επιτυχιών. Οι ταινίες με υπερήρωες δεν συνηθίζουν να παίρνουν ρίσκα με σκηνοθέτες, αλλά όποτε κάποιος δημιουργός με το δικό του, ξεχωριστό όραμα θέλησε να ασχοληθεί – Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, Κρίστοφερ Νόλαν, Τζέιμς Γκαν, Τάικα Γουατίτι – είχε την ευκαιρία και πέτυχε διάνα.

Χωρίς εκείνον τον «Μπάτμαν» δεν θα είχαμε το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel
Δεν είναι μόνο ένας ισχυρισμός για να τσακώνονται μεταξύ τους τα fanboys, αλλά έχει βάση. Όταν οι Μπάτμαν του Τζόελ Σουμάχερ με τον Βαλ Κίλμερ και – κυρίως – τον Τζορτζ Κλούνι πήγαν να βάλουν ταφόπλακα στις ταινίες με υπερήρωες, η ιδέα του «σκοτεινού» Μπάτμαν του Μπάρτον έμεινε και ξαναγύρισε σε ένα βαθμό με τις σούπερ επιτυχημένες ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν. Επίσης όταν η Marvel ξεκίνησε τις δικές της ταινίες, έδωσε τους X-Men στον Μπράιαν Σίνγκερ και τον Σπάιντερμαν στο Σαμ Ράιμι, δύο επιλογές που απηχούσαν εκείνη του Μπάρτον για τον Μπάτμαν. Και όταν στην πρώτη ταινία του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel, το «Iron Man» του 2008 ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ λέει «I am Iron Man», είναι σαν να αποτίει φόρο τιμής στην ταινία που τα ξεκίνησε όλα, τον «Μπάτμαν» του 1989.