Γεννημένος στο Κολωνάκι στις 13 Μαρτίου 1913, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Όσο χαρισματικός, ταλαντούχος, και «άρχοντας» ήταν, άλλα τόσο αθυρόστομος, φωνακλάς και ιδιότροπος υπήρξε.

Από το 1970 ήδη είχαν ξεκινήσει τα προβλήματα υγείας για τον αγαπημένο ηθοποιό που υπέφερε από διαβήτη αλλά δεν πρόσεχε ποτέ τη διατροφή του. Το 1978 αντιμετώπισε μια διαβητική κρίση που λίγο αργότερα οδήγησε σε ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Καταβάλοντας τεράστια προσπάθεια για να επανέλθει, η υγεία του βελτιώθηκε και το 1981 γύρισε την τελευταία του κινηματογραφική ταινία, την πασίγνωστη «Ο Λαμπρούκος Μπαλαντέρ». Σημειώνεται ότι η τελευταία του θεατρική δουλειά υπήρξε το έργο «Τρελές επαφές ρωμέικου τύπου» του Κώστα Πρετεντέρη που ανέβηκε την περίοδο 1978-79 στο θέατρο ΔΙΑΝΑ.

Το καλοκαίρι του 1983 ο Κωνσταντάρας υπέστη το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο ήταν πιο βαρύ από το πρώτο και άφησε έντονα τα σημάδια του. ο ηθοποιός πλέον δεν μπορούσε να μιλήσει ενώ αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα με το δεξί του χέρι. Καθηλωμένος πλέον και χωρίς να θυμίζει σε τίποτα τον πληθωρικό παλιό εαυτό του, ο Κωνσταντάρας έπεσε σχεδόν σε κατάθλιψη. Απέφευγε να βλέπει τηλεόραση ή να διαβάζει εφημερίδες (εκτός απο τα αθλητικά) και απομονώθηκε μαζί με τη σύζυγό του Φιλιώ, στο σπίτι του στη Βάρκιζα όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Μάλιστα τα δημοσιεύματα της εποχής τον αποκαλούσαν ο «έγκλειστος της Βάρκιζας». Η τελευταία συνέντευξη της ζωής του, στον Δημήτρη Λυμπερόπουλο, δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες πριν πεθάνει, στις 5 Ιουνίου 1985, στο περιοδικό Εικόνες. Ο δημοσιογράφος βρέθηκε στο σπίτι του Κωνσταντάρα στη Βάρκιζα και καταγράφοντας την εμπειρία του σημείωνε ο ότι ο αγαπημένος πρωταγωνιστής δεν μιλούσε και επικοινωνούσε γράφοντας σημειώσεις σε ένα μπλοκάκι. με σημειώσεις σε ένα μπλοκάκι.

Στις 28 Ιουνίου 1985 ο Λάμπρος Κωνσταντάρας άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του. Ο θάνατός του συγκλόνισε το πανελλήνιο, προκαλώντας απέραντη θλίψη σε κοινό και συναδέλφους του. Η κηδεία του έγινε την επόμενη μέρα στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών με πλήθος κόσμου να συνοδεύει τον αγαπημένο Λαμπρούκο στην τελευταία του κατοικία.

Οι ιδιοτροπίες
Γόης στα νεανικά του χρόνια και λεβεντάνθρωπος αργότερα, αλλά και γλεντζές και πλακατζής, ο Λάμπρος με τη λαμπρή πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο, υπήρξε γνωστός για τις προλήψεις και τις ιδιοτροπίες του στην καθημερινή του ζωή. Ο Κωνσταντάρας παρέμενε πιστός στις συνήθειές του σε βαθμός εμμονής. Περπάταγε στην ίδια πλευρά του πεζοδρομίου και αν τον ανάγκαζες να αλλάξει πεζόδρόμιο μπορεί να έτρωγες και καμία καρπαζιά, καθώς ήταν άνθρωπος που τσακωνόταν πολύ συχνά, όπως έχει αποκαλύψει ο γιος του, Δημήτρης Κωνσταντάρας. Επίσης, έτρωγε συνέχεια στο ίδιο μέρος, αγόραζε τα ρούχα του από το ίδιο κατάστημα και διέσχιζε το δρόμο πάντα από την ίδια πλευρά, έχει αναφέρει ο θεατρολόγος, Βασίλης Μαρτσάκης. Την εφημερίδα του ήθελε να τη διαβάζει πάντα ατσαλάκωτη, ενώ πάντα προτιμούσε να περνάει από τη λεωφόρο Συγγρού και ποτέ από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης.

O Κωνσταντάρας δεν οδηγούσε ποτέ ο ίδιος. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του που έμενε στη Βάρκιζα, είχε επιβάλει στον μόνιμο οδηγό ταξί που είχε να τον πηγαίνει πάντα από τα λιμανάκια της Βουλιαγμένης για να απολαμβάνει τη θάλασσα. Παροιμιώδης υπήρξε η περίεργη συνήθεια του πρωταγωνιστή να μετρά στο δρόμο με απίστευτη προσήλωση τα αυτοκίνητα μάρκας VW.

Ο τρελοπενηντάρης, ο μπλοφατζής, ο γλυκός κινηματογραφικός πατέρας της Αλίκης, ο αρχοντάνθρωπος, ο πρωταγωνιστής που έχει χαρίσει απλόχερα γέλιο και καρπαζιές και έχουν αγαπήσει γενιές και γενιές, άφησε πίσω του 191 θεατρικές παραστάσεις και 78 ταινίες του κλασικού ελληνικού κινηματοράφου. Από τις εκατοντάδες αξεπέραστες ατάκες του, θυμόμαστε πέντε που έχουν αφήσει εποχή.

Ο Μίλερ, από την ταινία Η γυναίκα μου τρελάθηκε, 1966

Το νου σας ρεμάλια, από την ταινία Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι, 1967

 

Θα σας εξαφανίσομεν, από την ταινία Υπάρχει και φιλότιμο, 1965

Ο Στέφανος δεν θα το έκανε ποτέ αυτό, από την ταινία Της ζήλειας τα καμώματα, 1971

Ευχαρίστως ναι αλλά όχι, από την ταινία Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι, 1967