Γεννημένος στο Κολωνάκι στις 13 Μαρτίου 1913, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Όσο χαρισματικός, ταλαντούχος, και «άρχοντας» ήταν, άλλα τόσο αθυρόστομος, φωνακλάς και ιδιότροπος υπήρξε.

Γόης στα νεανικά του χρόνια και λεβεντάνθρωπος αργότερα, αλλά και γλεντζές και πλακατζής, ο Λάμπρος με τη λαμπρή πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο, υπήρξε γνωστός για τις προλήψεις και τις ιδιοτροπίες του στην καθημερινή του ζωή.

Ο Κωνσταντάρας παρέμενε πιστός στις συνήθειές του σε βαθμό εμμονής. Περπάταγε πάντα στην ίδια πλευρά του πεζοδρομίου και αν τον ανάγκαζε κανείς να αλλάξει πεζόδρόμιο μπορεί να έτρωγε και καμία καρπαζιά, καθώς ήταν άνθρωπος που τσακωνόταν πολύ συχνά, όπως έχει αποκαλύψει ο γιος του, Δημήτρης Κωνσταντάρας. Επίσης, έτρωγε συνέχεια στο ίδιο μέρος, αγόραζε τα ρούχα του από το ίδιο κατάστημα και διέσχιζε το δρόμο πάντα από την ίδια πλευρά, έχει αναφέρει ο θεατρολόγος, Βασίλης Μαρτσάκης. Την εφημερίδα του ήθελε να τη διαβάζει πάντα ατσαλάκωτη, ενώ πάντα προτιμούσε να περνάει από τη λεωφόρο Συγγρού και ποτέ από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης.

O Κωνσταντάρας δεν οδηγούσε ποτέ ο ίδιος. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του που έμενε στη Βάρκιζα, είχε επιβάλει στον μόνιμο οδηγό ταξί που είχε να τον πηγαίνει πάντα από τα λιμανάκια της Βουλιαγμένης για να απολαμβάνει τη θάλασσα. Παροιμιώδης υπήρξε η περίεργη συνήθεια του πρωταγωνιστή να μετρά με απίστευτη προσήλωση τα αυτοκίνητα μάρκας VW που έβλεπε στον δρόμο.

Ο τρελοπενηντάρης, ο μπλοφατζής, ο γλυκός κινηματογραφικός πατέρας της Αλίκης, ο αρχοντάνθρωπος, ο μεγάλος πρωταγωνιστής που έχει χαρίσει απλόχερα γέλιο και... καρπαζιές και ο οποίος έχει αγαπηθεί από γενιές και γενιές, άφησε πίσω του 191 θεατρικές παραστάσεις και 78 ταινίες του κλασικού ελληνικού κινηματοράφου. Από τις εκατοντάδες αξεπέραστες ατάκες του, θυμόμαστε πέντε που έχουν αφήσει εποχή.

Ο Μίλερ, από την ταινία Η γυναίκα μου τρελάθηκε, 1966

Το νου σας ρεμάλια, από την ταινία Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι, 1967

 

Θα σας εξαφανίσομεν, από την ταινία Υπάρχει και φιλότιμο, 1965

Ο Στέφανος δεν θα το έκανε ποτέ αυτό, από την ταινία Της ζήλειας τα καμώματα, 1971

Ευχαρίστως ναι αλλά όχι, από την ταινία Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι, 1967