Ο Κόμπι Μπράιαντ δεν είναι πια στη ζωή, αλλά η κληρονομιά του θα μείνει για πάντα. Το βραβευμένο με Όσκαρ «Dear Basketball» ανήκει στην παρακαταθήκη του...

To «Dear Basketball», το ποίημα με το οποίο ο Κόμπι Μπράιαντ ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση, έγινε μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων, για την οποία πήρε το Όσκαρ το 2018, στην κατηγορία «Best Animated Short Film». Μάλιστα, έγινε ο πρώτος Αφροαμερικανός, αλλά και πρώην παίκτης, που κατάφερε να κερδίσει ένα Όσκαρ σε αυτή την κατηγορία.

Ο Γκλεν Κέιν έκανε... εικόνες το κείμενο του Κόμπι και το αποτέλεσμα ήταν όντως μοναδικό. Στα πέντε λεπτά που διαρκεί η ταινία περιγράφεται η αγάπη του για την πορτοκαλί μπάλα. Από τα πρώτα δειλά βήματα, μέχρι τις αντιξοότητες και την καταξίωση.

«Ως παίκτες, υποτίθεται ότι πρέπει να το βουλώνουμε και να παίζουμε μπάλα, αλλά είμαι χαρούμενος που μπορούμε να κάνουμε πολλά περισσότερα από αυτό», είχε πει ο Κόμπι την ώρα που πήρε το χρυσό αγαλματίδιο στα χέρια του, «πετώντας» έτσι μπηχτή στην ρεπόρτερ του «Fox Sports», Λάουρα Ίνγκραχαμ, που είχε πει «σκάσε και ντρίμπλαρε» απευθυνόμενη στον ΛεΜπρόν Τζέιμς, μετά από διαμάχη του με τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Κόμπι Μπράιαντ είχε ανακοινώσει την απόσυρσή του τη σεζόν 2015-'16 με τα εξής λόγια:

«Αγαπημένο μου μπάσκετ,

Από τη στιγμή που φόρεσα τις ψηλές κάλτσες του πατέρα μου και άρχισα να βάζω νοητά νικητήρια σουτ στο Great Western Forum, ένα πράγμα ήξερα για τα καλά: Ότι σε έχω ερωτευτεί.

Η αγάπη μου ήταν τόσο μεγάλη που σου έδωσα τα πάντα. Από το μυαλό και το σώμα μου μέχρι το πνεύμα και την ψυχή.

Σαν 6χρονο αγόρι βαθιά ερωτευμένο μαζί σου, δεν είδα ποτέ το τέλος του τούνελ. Είδα μόνο τον εαυτό μου να βγαίνει από ένα τέτοιο. Κι έτσι έτρεξα. Έτρεξα πάνω κάτω το γήπεδο μετά από κάθε χαμένη μπάλα για σένα. Μου ζήτησες να παλέψω και σου έδωσα την καρδιά μου, γιατί μου πρόσφερες πολλά παραπάνω.

Αγωνίστηκα με ιδρώτα και πόνο, επειδή εσύ μου το ζήτησες. Έκανα τα πάντα για σένα, γιατί αυτό κάνεις όταν κάποιος σε κάνει να νιώθεις τόσο ζωντανός όπως με έκανες εσύ.

Χάρισες σε έναν 6χρονο το όνειρο να γίνει ένας Laker και θα σε αγαπώ για πάντα γι' αυτό. Αλλά δεν μπορώ να σε αγαπώ εμμονικά για πολύ ακόμα. Αυτή τη χρονιά τελειώνουν όσα είχα να δώσω. Η καρδιά μου μπορεί να αντέξει το σφυροκόπημα, το μυαλό μπορεί να το διαχειριστεί, αλλά το σώμα μου ξέρει ότι ήρθε η ώρα για το αντίο.

Και το δέχομαι, είμαι έτοιμος να σε αφήσω. Θέλω απλά να το μάθεις τώρα ώστε να απολαύσουμε κάθε στιγμή που μας έμεινε. Και τις καλές και τις κακές. Ό,τι δώσαμε ο ένας στον άλλο όλα όσα είχαμε.

Ξέρουμε και οι δύο, πως ό,τι και να κάνω μετά, θα είμαι για πάντα αυτό το παιδί με τις ανεβασμένες κάλτσες, τον κάδο σκουπιδιών στη γωνία και τα πέντε δευτερόλεπτα στο ρολόι. Η μπάλα στα χέρια μου. 5, 4, 3, 2, 1...

Θα σε αγαπώ για πάντα,

Kόμπι».

«Dear Basketball,                                

From the moment
I started rolling my dad’s tube socks
And shooting imaginary
Game-winning shots
In the Great Western Forum
I knew one thing was real:

I fell in love with you.

A love so deep I gave you my all
From my mind & body
To my spirit & soul.

As a six-year-old boy
Deeply in love with you
I never saw the end of the tunnel.
I only saw myself
Running out of one.

And so I ran.
I ran up and down every court
After every loose ball for you.
You asked for my hustle
I gave you my heart
Because it came with so much more.

I played through the sweat and hurt
Not because challenge called me
But because YOU called me.
I did everything for YOU
Because that’s what you do
When someone makes you feel as
Alive as you’ve made me feel.

You gave a six-year-old boy his Laker dream
And I’ll always love you for it.
But I can’t love you obsessively for much longer.
This season is all I have left to give.
My heart can take the pounding
My mind can handle the grind
But my body knows it’s time to say goodbye.

And that’s OK.
I’m ready to let you go.
I want you to know now
So we both can savor every moment we have left together.
The good and the bad.
We have given each other
All that we have. 

And we both know, no matter what I do next
I’ll always be that kid
With the rolled up socks
Garbage can in the corner
:05 seconds on the clock
Ball in my hands.
5... 4... 3... 2... 1...

Love you always,
Kobe».