1

Κερκ Ντάγκλας: 10 ρόλοι που έχτισαν το θρύλο του (vids)

Κερκ Ντάγκλας: 10 ρόλοι που έχτισαν το θρύλο του (vids)

Ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς του Χόλιγουντ, που έζησε 103 χρόνια και είχε μια λαμπρή καριέρα που απλώθηκε σε επτά δεκαετίες (!) πέρασε στην Ιστορία. Ο Κερκ Ντάγκλας υποδύθηκε μερικούς αξέχαστους χαρακτήρες, και η γκάμα του περιλάμβανε από αδίστακτα καθάρματα μέχρι ηρωικούς επαναστάτες και βασανισμένους καλλιτέχνες. Στη συνέχεια θυμόμαστε (με χρονολογική σειρά) 10 από τους κορυφαίους του ρόλους, με τους περισσότερους να προέρχονται από τη δεκαετία του 1950, που του ανήκε ολοκληρωτικά.

Μάικλ «Μιτζ» Κέλι, «Φλογισμένα Πάθη» (Champion, 1949)

Μάικλ «Μιτζ» Κέλι, «Φλογισμένα Πάθη» (Champion, 1949)

Στην πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου ο Ντάγκλας υποδύεται έναν αντι-ήρωα που τσακίζει τους αντιπάλους του στο ρινγκ, ενώ έξω από αυτό προδίδει τους φίλους και τις γυναίκες της ζωής του.

Τσακ Τέιτουμ, «Το Τελευταίο Ατού» (Ace in the Hole, 1951)

Τσακ Τέιτουμ, «Το Τελευταίο Ατού» (Ace in the Hole, 1951)

Η φράση «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» βρίσκει την τέλεια ενσάρκωσή της στο πρόσωπο του κυνικού και αδίστακτου ρεπόρτερ που υποδύεται ο Ντάγκλας στην ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ. Ένας άνδρας παγιδεύεται σε μια υπόγεια σπηλιά και ο ρεπόρτερ Τέιτουμ κάνει τα πάντα για να κάνει σόου την επιχείρηση διάσωσης και να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής. Εκμεταλλεύεται το δράμα του παγιδευμένου ανθρώπου και σαμποτάρει τη διάσωσή του για δικό του κέρδος.

Τζόναθαν Σιλντς, «Η Ωραία και το Κτήνος» (The Bad and the Beautiful, 1952)

Τζόναθαν Σιλντς, «Η Ωραία και το Κτήνος» (The Bad and the Beautiful, 1952)

O Κλαρκ Γκέιμπλ αρνήθηκε το ρόλο του καιροσκόπου παραγωγού Τζόναθαν Σιλντς, που εκμεταλλευόταν τους φίλους και τους συνεργάτες του, και ο Ντάγκλας άρπαξε το ρόλο και μαζί τη δεύτερη υποψηφιότητά του για Όσκαρ. Η ταινία είχε προταθεί για έξι βραβεία και κέρδισε τα πέντε (μόνο ο Ντάγκλας έχασε από τον Γκάρι Κούπερ), σημειώνοντας ρεκόρ ως το φιλμ με τα περισσότερα κερδισμένα Όσκαρ, χωρίς να είναι υποψήφια για εκείνο της καλύτερης ταινίας.

Νεντ Λαντ, «20.000 Λεύγες κάτω από τη Θάλασσα» (20.000 Leagues Under the Sea, 1954)

Νεντ Λαντ, «20.000 Λεύγες κάτω από τη Θάλασσα» (20.000 Leagues Under the Sea, 1954)

Αν και ο Τζέιμς Μέισον ως Κάπτεν Νέμο ήταν η αβανταδόρικη ερμηνεία της ταινίας, ο Ντάγκλας έδωσε χρώμα και ρυθμό (και τραγούδι!) στο ρόλο του καμακιστή Νεντ Λαντ που βρίσκεται αιχμάλωτος στο υποβρύχιο Ναυτίλος, σε αυτή τη χαλαρή διασκευή του γνωστού μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν.

Οδυσσέας, «Οδύσσεια» (Ulysses, 1954)

Οδυσσέας, «Οδύσσεια» (Ulysses, 1954)

Δεν θα βρείτε το ρόλο του Οδυσσέα σε κανένα ξένο αφιέρωμα στον Κερκ Ντάγκλας, καθώς δεν θεωρείται από τους «ποιοτικούς» του. Αλλά παίζει έναν «δικό μας» και η εμπορική επιτυχία της ιταλικής ταινίας του Μάριο Καμερίνι ήταν τόσο μεγάλη, που θεωρείται ότι ξεκίνησε την τρέλα των ιταλικών ταινιών με αρχαίους και βιβλικούς ήρωες όπως ο Ηρακλής, ο Σαμψών, ο Μασίστας κ.ά.

Βίνσεντ Βαν Γκογκ, «Η Ζωή Ενός Ανθρώπου» (Lust for Life, 1956)

Βίνσεντ Βαν Γκογκ, «Η Ζωή Ενός Ανθρώπου» (Lust for Life, 1956)

Η τρίτη και τελευταία υποψηφιότητα του Ντάγκλας για Όσκαρ Α' Ανδρικού ρόλου. Αν και είχε κερδίσει την αντίστοιχη Χρυσή Σφαίρα έχασε στα Όσκαρ από τον Γιουλ Μπρίνερ του «Ο Βασιλιάς κι Εγώ» – πάντως ο συμπρωταγωνιστής του Ντάγκλας, Άντονι Κουίν, κέρδισε το Όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου ως Πολ Γκογκέν. Η ταινία για τη ζωή του διάσημου, βασανισμένου ζωγράφου Βίνσεντ Βαν Γκογκ είχε γυριστεί σε όλα τα αυθεντικά μέρη όπου εκείνος είχε ζήσει και ο Ντάγκλας είχε μπει τόσο βαθιά στο ρόλο, που δεν μπορούσε να τον αποτινάξει όταν επέστρεφε σπίτι και υποσχέθηκε στη γυναίκα του να μην ξανακάνει κάτι τέτοιο.

Συνταγματάρχης Νταξ, «Σταυροί στο Μέτωπο» (Paths of Glory, 1957)

Συνταγματάρχης Νταξ, «Σταυροί στο Μέτωπο» (Paths of Glory, 1957)

Η πρώτη συνεργασία του Ντάγκλας με τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ, τρία χρόνια πριν τον «Σπάρτακο», είναι μια συγκλονιστική αντιπολεμική ταινία, που επηρέασε πολύ το φετινό «1917» στις σκηνές μέσα στα χαρακώματα. Όταν μία ομάδα Γάλλων στρατιωτών αρνείται να φέρουν εις πέρας μία παράλογη επίθεση αυτοκτονίας, οι ανώτεροί τους αποφασίζουν να τιμωρήσουν κάποιους από αυτούς, για τον παραδειγματισμό του υπόλοιπου στρατεύματος. Ο Ντάγκλας είναι συγκλονιστικός ως ο συνταγματάρχης που επιλέγει να τους υπερασπιστεί στο στρατοδικείο, εκστομίζοντας τη φράση «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των καθαρμάτων».

Ντοκ Χόλιντεϊ, «Αίμα στον Πράσινο Βάλτο» (Gunfight at the O.K. Corral, 1957)

Ντοκ Χόλιντεϊ, «Αίμα στον Πράσινο Βάλτο» (Gunfight at the O.K. Corral, 1957)

Αυτό το κλασικό γουέστερν είναι μία από τις επτά ταινίες που ο Ντάγκλας γύρισε με τον κολλητό του φίλο Μπαρτ Λάνκαστερ. Εδώ υποδύεται τον κορυφαίο πιστολέρο Ντοκ Χόλιντεϊ, που μαζί με τον φίλο του Γουάιτ Ερπ (Λάνκαστερ) και τα αδέρφια του τελευταίου, αντιμετώπισαν τη φοβερή συμμορία των Κλάντον.

Σπάρτακος, «Σπάρτακος» (Spartacus, 1960)

Σπάρτακος, «Σπάρτακος» (Spartacus, 1960)

Ο ηρωισμός του Ντάγκλας δεν περιορίστηκε στα τεκταινόμενα επί της οθόνης όπου υποδύθηκε τον Σπάρτακο, τον σκλάβο – μονομάχο που επαναστάτησε εναντίον των Ρωμαίων. Ως παραγωγός – πρωταγωνιστής επαναστάτησε αρκετές φορές και ο ίδιος εναντίον του σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κιούμπρικ για να βάλει κάποιες δικές του «πινελιές» στην ταινία, αλλά η σημαντικότερη επανάστασή του ήταν εναντίον του Γερουσιαστή Μακάρθι και της περίφημης Μαύρης Λίστας του Χόλιγουντ, την οποία «έσκισε» υπερασπιζόμενος τον σεναριογράφο της ταινίας, Ντάλτον Τράμπο.

Τζακ Μπερνς, «Ασύλληπτος Επαναστάτης» (Lonely are the Brave, 1962)

Τζακ Μπερνς, «Ασύλληπτος Επαναστάτης» (Lonely are the Brave, 1962)

Ο Τζακ (Ντάγκλας) είναι ένας επαναστάτης που περιδιαβαίνει τη σύγχρονη Δύση, εφαρμόζοντας πάντα τους δικούς του κανόνες. Για να βρεθεί κοντά στον φίλο του, Πολ Μπόντι (Μάικλ Κέιν – όχι ο γνωστός), καταφέρνει να συλληφθεί και να τον βρει μέσα στη φυλακή. Όμως, εκεί ο Μπόντι του λέει πως δεν έχει πια όρεξη για περιπλανήσεις, αναγκάζοντας τον Τζακ να αποδράσει και να γίνει φυγάς. Στα ίχνη του βρίσκεται ο σερίφης Τζόνσον (Γουόλτερ Ματάου), ένας απογοητευμένος άντρας που κατά βάθος θαυμάζει τον Τζακ. Υπέροχο αντι-γουέστερν του Ντέιβιντ Μίλερ, για το οποίο ο Ντάγκλας έλεγε ακόμη και στις τελευταίες συνεντεύξεις του ότι ήταν η καλύτερή του ταινία.