5 ταινίες που θα σας στείλουν πετώντας στο Παρίσι (vids)

5 ταινίες που θα σας στείλουν πετώντας στο Παρίσι (vids)

Γράφει η Σοφία Γουργουλιάνη

Ίσως τη νίκη στους πάσης φύσεως διαγωνισμούς να την αξίζει ο καλύτερος, ίσως και αυτός που προσπάθησε περισσότερο.

Βέβαια, σε κάθε κανόνα υπάρχουν και εξαιρέσεις. Επομένως, είτε ο κανόνας υπαγορεύει ως νικητή τον καλύτερο, είτε τον πλέον εργατικό, σε κάποια υποθετικά καλλιστεία πόλεων, το Παρίσι θα κατατρόπωνε αμαχητί τις πάσης φύσεως Ρώμες, τις Νέες Υόρκες και τα Λονδίνα. Και μια ηλιόλουστη μέρα θα παρήλαυνε χαμογελαστό στα Ηλύσια Πεδία πάνω στο άρμα του νικητή.

Κι αν δεν υπάρχουν καλλιστεία πόλεων , υπάρχει  κινηματογράφος. Παίρνοντας, λοιπόν, ακούσια τη θέση κριτικής επιτροπής , η 7η τέχνη υποκύπτει, εδώ και δεκαετίες, στα θέλγητρα του Παρισιού. Κι αν ο Μάνος Ελευθερίου, χαρίζει στα «ένδοξα Παρίσια» του, την αχλή του ανικανοποίητου ονείρου, δηλώνοντας απερίφραστα πως ο κόσμος παντού είναι τεκές, ο κινηματογράφος πλησιάζει τον κόσμο-τεκέ με το μαγικό ραβδί της τέχνης και απαντάει αυθόρμητα πως «τουλάχιστον θα έχουμε για πάντα το Παρίσι».

Οι εραστές της γέφυρας (1991)

Οι εραστές της γέφυρας (1991)

Το Παρίσι είναι μαγεία και ρεαλισμός ταυτόχρονα. Είναι η κολοκύθα που γίνεται άμαξα και είναι και η θλιβερή ζωή της Σταχτοπούτας την ίδια στιγμή. 

Και ο Γάλλος Λεό Καράξ πιάνει στη σκηνοθετική του φάκα τη διπλή φύση του Παρισιού και παραδίδει στην κινηματογραφική ιστορία ένα από τα πλέον ρεαλιστικά πλην μαγικά love story στην ιστορία της 7ης τέχνης.

Ο άστεγος Ντενί Λαβάν aka Αλέξ,  διάγει τον λιτό βίο του στη γέφυρα Pont Neuf η οποία είναι προσωρινά κλειστή προκειμένου να επισκευαστεί. Το παραμύθι, στη ρεαλιστική, σκληρή του καθημερινότητα θα φέρει ο φτερωτός θεός με τη μορφή της Ζιλιέτ Μπινός, Μισέλ. Οι δύο άστεγοι, θα μεταμορφωθούν άμα τη εμφανίσει σε ερωτευμένα πιτσουνάκια και η γέφυρα σε υπόστεγο και ομπρέλα απέναντι στον έξω κόσμο. Ο έρωτας τους που ξεκινά ως αγιάτρευτος, μοιάζει να παίρνει τη μορφή κατάρας, μόνο και μόνο για να επανέλθει δυναμικά και να αποδείξει πως τα μεγάλα πάθη είναι επιλογή και αέναη κόντρα με τα καθημερινά «επιβάλλεται» και «πρέπει».

Το Παρίσι, εδώ, ξεκινά ως φορέας της απόλυτης ερωτικής επιθυμίας, περνάει από τα στενά της μεγαλοαστικής γκιλοτίνας για τα πάσης φύσεως πάθη και επιστρέφει θριαμβευτής αποδεικνύοντας περίτρανα πως η ομορφιά μπορεί να μετατραπεί σε ξένιο Δία για κάθε αγάπη. 

Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι (1972) 

Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι (1972) 

Ο Μπερνάντο Μπερτολούτσι σε μια από τις καλύτερες ταινίες της φιλμογραφίας του καταθέτει το δικό του ζωντανό δοκίμιο στην πεντάμορφη -και ταυτόχρονα τέρας- που λέγεται ζωογόνος δύναμη του σεξ.

Η Ζαν (Μαρία Σνάιντερ) ετοιμάζεται να παντρευτεί τον Τομ (Ζαν Πιερ Λεό) και τριγυρίζει στους δρόμους του Παρισιού ψάχνοντας διαμέρισμα που θα στεγάσει τον έρωτα τους. Σε μια από τις επίδοξες κατοικίες-διαμερίσματα θα συναντήσει τον μεσήλικα Αμερικάνο, Πολ, (Μάρλον Μπράντο) και μια σχέση αμοιβαίας σεξουαλικής ανταλλαγής θα ξεκινήσει εκουσίως και αυτομάτως. Ό,τι όμως αρχίζει ανώδυνα (αν όχι ωραία) δεν μπορεί παρά να κρύβει ρανίδες πόνου. Κι ,εδώ, η ανώδυνη σεξουαλική σχέση, ως άλλη αχλάδα, κρύβει πίσω την ουρά της εξάρτησης και των αμοιβαίων απαιτήσεων.

Ο σκηνοθέτης εξερευνά με σχολαστικότητα τη σαρκική επιθυμία, με όχημα δύο ανθρώπους που ενδίδουν στα θέλγητρα της για διαφορετικούς λόγους, και ένα Παρίσι ευμεγέθη ψηφίδα στο ψηφιδωτό του ερωτισμού. Κι αν ο Μπερτολούτσι καταλήγει πως το αθώο σεξ είναι το πλέον ένοχο για «εγκλήματα» πάθους και για περασμένες ευτυχίες, το Παρίσι είναι και παραμένει καταφύγιο για τις δόξες των μεγαλύτερων παθών. 

Μεσάνυχτα στο Παρίσι (2011)

Μεσάνυχτα στο Παρίσι (2011)

Ή αλλιώς, πιστοί οπαδοί του Γούντι Άλεν και εραστές του Παρισιού προσέλθετε για έναν απολαυστικό ύμνο στην ωραιότερη πόλη του κόσμου.

Το εξ’ ορισμού κινηματογραφικό τοπίο του Σηκουάνα και των παρισινών πλακόστρωτων στενών πιάνει στα χέρια του ο Άλεν, με όχημα την ιστορία ενός επίδοξου συγγραφέα πλην αρραβωνιασμένου με εύπορη Αμερικανίδα. Ένα ταξίδι στο Παρίσι για τον Τζιλ και την  Ινέζ (Όουεν Γουίλσον και Ρέιτσελ ΜακΆνταμς) με τους γονείς της δεύτερης θα μετατραπεί σε αποφράδα μέρα για τη σχέση του Τζιλ και εφαλτήριο για μια νέα ζωή. Όταν, λοιπόν, ένα βράδυ, το Παρίσι θα χαρίσει αφειδώς στον Τζιλ, ένα ταξίδι στη δεκαετία και την καλλιτεχνική κοινότητα των παρισινών ‘20s, εκείνος θα βρεθεί να συναναστρέφεται μεταξύ άλλων τον Σκοτ Φιτζέραλντ και τον Σαλβαντόρ Νταλί. Αναπόφευκτα, χάρη  στα βραδινά αυτά ταξίδια, το νόημα της ζωής του, θα σκάσει στα χέρια του Τζιλ σαν καυτή πατάτα έτοιμη να την κατασπαράξει.

Μια ταινία στην υπηρεσία των ερώτων που γεννιούνται κι εκείνων που πεθαίνουν. Κι αν η απάντηση στην ερώτηση «τι υπήρχε πρώτο το Παρίσι ή ο κινηματογράφος;», είναι αυθορμήτως το Παρίσι, τότε ο Γούντι υπογράφει εδώ μια ταινία εν είδει αιώνιας ευγνωμοσύνης, στην κότα-Παρίσι που συνεχίζει να γεννά αυγά-κινηματογραφικά αριστουργήματα.

Οι ονειροπόλοι (2003)

Οι ονειροπόλοι (2003)

Ο έρωτας στο Παρίσι, το Μάη του ’68. Η αλλιώς οι βίαιοι απροσδόκητοι έρωτες που σκάνε στα μούτρα κοινωνικών κατεστημένων.

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, πιάνει και πάλι στα χέρια του το Παρίσι για να αφηγηθεί την ιστορία της καταραμένης φιλίας μεταξύ δύο αδελφών, της Ιζαμπέλ (Εύα Γκριν) και του Τεό  (Λουί Γκαρέλ), και ενός Αμερικανού φοιτητή, του Μάθιου (Μάικλ Πιτ) με φόντο τα γεγονότα του Μάη του ‘68. Η σφοδρή επιθυμία του Μάθιου να γνωρίσει το Παρίσι μοιάζει με μπούμερανγκ στιγμών μοναχικότητας μέχρι που γνωρίζει τα δύο αδέρφια και μια αμοιβαία και σφοδρή φιλία ξεκινάει.  Η φιλία θα πάρει – με συνοπτικές διαδικασίες – το δρόμο της αιμομιξίας και ενός αναπόφευκτου ερωτικού τρίο. 

Κι αν ο Μπερτολούτσι εδώ χάνει λιγάκι το δρόμο του καλλιτεχνικού του οράματος και ρέπει προς την υπερβολή, το Παρίσι (του) δε χάνει ποτέ κανένα δρόμο.  Εδώ, λοιπόν, μένει πιστό στην ελπίδα της αλλαγής του κόσμου. Ένα Παρίσι γεμάτο αντισυμβατικό ερωτισμό, νεαρούς οραματιστές και εξωπραγματική ομορφιά.  

Τα 400 χτυπήματα (1959)

Τα 400 χτυπήματα (1959)

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Φρανσουά Τριφό χαρίζει στον ίδιο το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες, στην κινηματογραφική κοινότητα ένα χορταστικό ορεκτικό του ταλέντου του και στους σινεφίλ λάτρεις του Παρισιού, ένα ιδιότυπο πορτρέτο της πόλης.

Το γαλλικό νέο κύμα βρίσκει ,εδώ, μια ιδανική απεικόνιση του στην ιστορία του 14χρονου Αντουάν Ντουανέλ, ο οποίος περνά τις μέρες του σε μια οικογενειακή εστία που ισορροπεί ανάμεσα στην επιτηδευμένη αυτοθυσία και την παραμέληση. Το ζευγάρι μητέρας και πατριού επιδίδεται σε διαρκείς τσακωμούς, η μητέρα απουσιάζει συχνά από το σπίτι διαθέτοντας εραστή, ενώ ο Αντουάν (Ζαν Πιερ Λεό) επιδίδεται σε κοπάνες από το σχολείο και μικροκλοπές.

Ο Τριφό με σύμμαχο το Παρίσι, απορρίπτει τις θεωρίες περί εγκληματιών λόγω γονιδίων και αποδίδει ατόφια την ευθύνη στο ίδιο το κοινωνικό σύστημα. Η ομορφιά του Παρισιού, εδώ, μετατρέπεται σε κατάρα. Και οι βόλτες του νεαρού Αντουάν με φόντο τον πύργο του Άιφελ, σε προσωρινή ανεμελιά, με πέλεκυ – φτιαγμένο στα μέτρα του συστήματος – τη γονική και σχολική τιμωρία.