Αυτό που μας αρέσει στις ταινίες της σειράς «Εξολοθρευτής» – τουλάχιστον τις δύο πρώτες και καλύτερες που σκηνοθέτησε ο μέγας Τζέιμς Κάμερον – είναι ότι δεν είναι χαρούμενες, δεν είναι feel-good, δεν έχουν «ζαχαρωμένο» τέλος. Τα ρομπότ θα κυριαρχήσουν, η ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί και όσοι απομείνουν θα εύχονται να είχαν πεθάνει. Αυτή ήταν η συνταγή της πρώτης ταινίας του 1984 που έδειξε το δρόμο, αλλά παραλίγο τα πράγματα να μην ήταν έτσι.

Η συνσεναριογράφος και παραγωγός της ταινίας Γκέιλ Αν Χερντ αποκάλυψε πρόσφατα ότι το στούντιο πίεζε πολύ για να αλλάξει το τέλος, ώστε να γίνει καλύτερο για το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Σάρα Κόνορ (Λίντα Χάμιλτον) και Κάιλ Ρις (Μάικλ Μπιν).

Στην ταινία ο Ρις, ο πολεμιστής που ταξίδεψε από το μέλλον για να σώσει τη Σάρα από το ρομπότ, πεθαίνει στο φινάλε. Γιατί εκεί που νόμιζαν ότι είχαν σκοτώσει τον Εξολοθρευτή, το ρομπότ ξανασηκώνεται με το συνθετικό δέρμα να έχει φύγει εντελώς από πάνω του, αποκαλύπτοντας ολόκληρο τον μεταλλικό σκελετό και τους καταδιώκει. Ο Ρις το κόβει στη μέση με μια χειροβομβίδα που παίρνει και τη δική του ζωή.

Όπως όμως λέει η Χερντ, «μας έστειλαν σημείωμα να τελειώσουμε την ταινία πριν το τέλος της, εκεί που αγκαλιάζονται ο Ρις με τη Σάρα» (σ.σ. δηλαδή ακριβώς στην αρχή του παραπάνω βίντεο). «Να μη δείξουμε καν τον Εξολοθρευτή να σηκώνεται με τον μεταλλικό του σκελετό». Έτσι δεν θα είχαμε αυτά τα φοβερά «χειροποίητα» οπτικά εφέ, δεν θα είχαμε τις συναισθηματικές στιγμές, δεν θα είχαμε την ατάκα «you 're terminated, fucker» στο τέλος, δεν θα είχαμε τίποτα από αυτά που έκαναν την ταινία να θεωρείται σήμερα κλασική.