To κλασσικό Trick or Treat «σύνθημα» του Halloween -που φέτος αρκετοί αποφάσισαν πως είχαν και στο χωριό τους- ταιριάζει πολύ στη φιλοσοφία πίσω από το νέο δημιούργημα του εμπνευστή του Casa De Papel. Αφενός μεν με το τρικ του «δανείου» των Ντένβερ (Jaime Lorente), Ρίο (Miguel Herrán) και Άλισον Πάρκερ (María Pedraza) προσελκύει όσους πάσχουν από οξύ στερητικό σύνδρομο από την σειρά - κόλλημα, όπως και εκείνους που έχουν την περιέργεια να δουν το καινούργιο τους «πόνημα» αφετέρου δε, χρησιμοποιεί δημοφιλείς φάτσες που ξέρει ότι έχουν πέραση. Γενικώς, η κατάσταση είναι κάπως win win αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί. 

Δαιμόνιος ο Άλεξ Πίνα; Παίζεται. Γιατί θεωρητικά με τα παραπάνω δεδομένα αδικεί το προϊόν του, σα να μην του έχει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη ότι θα κάνει τον καζαντεπαπελικό χαμό και άρα χρειάζεται διάφορα τεχνάσματα για να εξασφαλίσει εκ των προτέρων πιστούς τηλεθεατές. Βέβαια, από την άλλη, τι πιο ασφαλές από την δοκιμασμένη συνταγή του τυριού που πετάς στον ποντικό; Προφανώς ποντάρει στο ότι ασχέτως με τα κίνητρα του καθενός, ξεκινώντας το πρώτο επεισόδιο, θα θέλει να δει παρακάτω. Και του το παραδεχόμαστε αυτό, είναι μάστορας στο να εφεύρει εθιστικούς μηχανισμούς, ακόμα κι αν έχεις πλήρη συναίσθηση των σεναριακών του κενών ή για τους πιο εκπαιδευμένους, κλισέ. 

Προσπαθώντας μην σποϊλεριάσουμε σε σημείο καταστροφικό, η υπόθεση διαδραματίζεται γύρω από το πολυτελές κολλέγιο πρότυπο Λας Ενσίνας που ανατρέφει γερά παιδιά πλουσίων οικογενειών που προορίζονται για αυριανοί αρχηγοί του κόσμου τούτου -το influencers το έχουν ήδη στο τσεπάκι τους αφού με το πορτοφόλι των γονιών τους αγοράζουν followers, όπως εγώ κι εσύ ψωμί για τοστ. Εξ ου και το «Elite»: Αν δεν έχεις γονέα Μαρκησία, μεγαλοαρχιτέκτονα ή μεγαλοεκδότη και ούτω καθεξής αντιστοιχείς στην κατηγορία «Πού πας βρε Καραμήτρο», σ' εκείνη δηλαδή που συγκαταλέγονται οι πάμφτωχοι Σάμιουελ, Νάντια και Κρίστιαν ως υπότροφοι του σχολείου στα μέσα της χρονιάς. Με εξαίρεση τη μουσουλμάνα Νάντια που με τις επιδόσεις της θα είχε τα φόντα για να φοιτά σε ένα τέτοιο σχολείο και οι τρεις τους «φυτεύονται» εκεί διότι το δικό τους κτίριο κατέρρευσε με αποτέλεσμα το τοπικό συμβούλιο των καθηγητών να κατανείμει τους μαθητές στα σχολεία της περιοχής.

Εννοείται ότι το με το «καλημέρα» οι νέοι τους συμμαθητές τους καλωσορίζουν ως εισβολείς ή στην καλύτερη ως μύγες μες το γάλα με γερές δόσεις bullying. Βέβαια, μιας και μιλάμε για παιδιά που έχουν λυμένα τα μελλοντικά τους βιοποριστικά προβλήματα, προσπαθούν να δημιουργήσουν τα δικά τους για να έχουν κάτι να ασχολούνται. Κοινός γνώμονας όλων είναι όμως το διαφορετικό είδος της δυσλειτουργικής οικογένειας που ζει ο καθένας και που εν τέλει το ίδιο προβληματικό αποτέλεσμα. Εν ολίγοις: Ο ωραίος του σχολείου και υιοθετημένος Γκουσμάν με την οροθετική αδερφή του Μαρίνα είναι παιδιά ενός μπλεγμένου σε οικοδομικό σκάνδαλο μεγαλοαρχιτέκτονα και μιας αλκοολικής μάνας. Η ζηλιάρα Λου έχει ελεύθερη σχέση με τον Γκουσμάν και σύνδρομο ανωτερότητας. Ο σερβιτόρος Σάμιουελ είναι ερωτευμένος με την Μαρίνα που επίσης φλερτάρει ο άρτι αφιχθείς από την φυλακή και μεγαλορεμάλι αδερφός του Νάνο. Η Νάντια και ο ομοφυλόφιλος Ομάρ κατάγονται από μουσουλμανική οικογένεια, από την οποία για να ξεφύγει ο δεύτερος δουλεύει ως βαποράκι τροφοδοτώντας όλη την παρέα χάπια και χασίς. Ο Πόλο έχει δύο λεσβίες μαμάδες, ομοφυλοφυλικές τάσεις και χρόνια σχέση με την Κάρλα την κόρη της Μαρκησίας, την οποία για να ανανεώσει χρησιμοποιεί ως αλατοπίπερο - σεξουαλικό παιχνίδι τον φιλόδοξο και φιλάρεσκο Κριστιάν... Ο κολλητός του Γκουσμάν, Άντερς είναι ερωτευμένος με τον Ομάρ και παγιδευμένος στις προσδοκίες του πατέρα του να γίνει μεγάλος και τρανός τενίστας. Και κάπου εκεί, αχνοφαίνεται ένας φόνος που θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε από τους προαναφερθέντες για τους δικούς του λόγους...

Προφανώς και ο Πίνα έχει δει Gossip Girl και How To Get Away With Murder. Ενδεχομένως να έχει παρακολουθήσει και Φώσκολο αν κάτσεις και σκεφτείς τις περιπτωσάρες που χρησιμοποιεί σκηνοθετικά. Στις «ανακρίσεις» που παρεμβάλλονται των σκηνών για παράδειγμα, θα ταίριαζε ένας Θεοχάρης από την Καλημέρα Ζωή («Μίλα Σκουλήκι») ή έστω ένας Γιάγκος και μια Βίρνα να βολοδέρνουν στην έπαυλη επαναλαμβάνοντας ατάκες χωρίς να μπορούν να συνεννοηθούν. Πάντως, οι ταξικές αντιθέσεις είτε λόγω εισοδήματος, είτε λόγω στερεοτύπων ή ακόμη και χρώματος και σεξουαλικών προτιμήσεων όχι μόνο δεν κρύβονται κάτω από το χαλάκι, ίσα ίσα, είναι πιο κραυγαλέες από ποτέ. Λες και οι σεναριογράφοι Montero και Madrona σκέφτηκαν να υπογραμμίσουν με φωσφορούχο μαρκαδόρο τα κακώς κείμενα του βιβλίου κοινωνικής ιστορίας ώστε να επιλέξουμε ύστερα εμείς ως μαθητές να σταθούμε σε αυτά, να τα προσπεράσουμε ή να τα θάψουμε στα έγκατα της γης.  

Στο δια ταύτα, όπως και το Casa De Papel, το Elite δεν διατείνεται ότι είναι προϊόν υψηλής διανόησης. Και τα κενά του τα έχει και την «επιστημονική φαντασία» του κατά μία έννοια επίσης· ωστόσο, περνάς καλά βλέποντας τα 8 του επεισόδια και θα περάσεις ακόμα καλύτερα με κάθε σειρά που παρακολουθείς αν δεν ψάχνεις επισταμένα για βαρύγδουπα νοήματα και περίπλοκες αλληγορίες.