10 ταινίες που αν δεν τις δείτε τώρα... δεν θα τις δείτε ποτέ

10 ταινίες που αν δεν τις δείτε τώρα... δεν θα τις δείτε ποτέ

Αυτές τις ημέρες που όλοι ψάχνουμε ταινίες και σειρές για να δούμε, παρουσιάζεται η μοναδική ευκαιρία να καλύψουμε σημαντικά κενά στην... κινηματογραφική μας μόρφωση.

Μιλάμε για ταινίες που θεωρούνται αριστουργήματα, που αναφέρονται συχνά σε συζητήσεις, κι εμείς ντρεπόμαστε να πούμε ότι δεν έχουμε δει, για να μη φανούμε άσχετοι.

Αν δεν κάτσουμε να τις δούμε τώρα που έχουμε χρόνο και έχουν σταματήσει να βγαίνουν καινούργιες ταινίες, τότε πότε θα το καταφέρουμε;

Μπορούμε να ξεκινήσουμε από τα ακόλουθα 10 παραδείγματα (με χρονολογική σειρά).

Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With The Wind, 1939)

Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With The Wind, 1939)

Προτάθηκε για 13 Όσκαρ, πήρε 8 και επιπλέον 2 τιμητικά... Εντυπωσιακοί αριθμοί, αλλά υπάρχει ένας ακόμη πιο εντυπωσιακός: 238 λεπτά διάρκεια. Προτιμούμε να πετάμε την κλασική ατάκα του Ρετ Μπάτλερ: «Ειλικρινά αγαπητή μου, δεν δίνω δεκάρα» και να αλλάζουμε θέμα συζήτησης.

Ο Πολίτης Κέιν (Citizen Kane, 1941)

Ο Πολίτης Κέιν (Citizen Kane, 1941)

Βγαίνει μια καλή περιπέτεια, ακούς να λένε: «Ο “Πολίτης Κέιν” των περιπετειών». Βγαίνει μια καλή κωμωδία: «Ο “Πολίτης Κέιν” των κωμωδιών». Ακόμη και για πορνό έχει ειπωθεί το ίδιο... Γιατί οι λέξεις «Πολίτης Κέιν» αμέσως προσδίδουν κύρος. Άλλωστε το φιλμ του Όρσον Γουέλς καταλαμβάνει την πρώτη θέση στις περισσότερες λίστες με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.

Σχεδόν απαγορεύεται να μην το έχεις δει. Όμως για να το έχεις δει θα πρέπει να είσαι είτε σπουδαστής κινηματογράφου είτε πολύ ψαγμένος σινεφίλ, είτε να κάνεις πάντα ζάπινγκ από το ένα κανάλι της κρατικής τηλεόρασης στο άλλο και πάλι από την αρχή.

Καζαμπλάνκα (Casablanca, 1942)

Καζαμπλάνκα (Casablanca, 1942)

Αχ, αυτό το βλέμμα του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην Ίνγκριντ Μπέργκμαν... Αχ, αυτός ο αποχαιρετισμός μπροστά από το αεροπλάνο... Αχ, αυτές οι πασίγνωστες ατάκες («Θα έχουμε πάντα το Παρίσι», «Απ΄ όλα τα μπαρ σε όλες τις πόλεις του κόσμου, αυτή μπαίνει στο δικό μου», «Μαζέψτε τους συνήθεις υπόπτους», «Λούι, νομίζω ότι αυτή είναι η αρχή μιας υπέροχης φιλίας»)...

Είναι πιο εύκολο να προσποιηθείς ότι έχεις δει την ταινία (που είναι σταθερά στις πρώτες θέσεις των best films of all time) παρά να κάτσεις τη σήμερον ημέρα να δεις ένα ασπρόμαυρο ρομάντζο του 1942 χωρίς κυνηγητά, εκρήξεις, υπερήρωες κλπ.

«Ψυχώ» (Psycho, 1960)

«Ψυχώ» (Psycho, 1960)

Τα θρίλερ και οι ταινίες τρόμου γνωρίζουν μεγάλη άνθιση τα τελευταία χρόνια και πηγαίνουν εξαιρετικά στα ταμεία. Πολύς κόσμος βλέπει τις ταινίες του Conjuring Universe («Το Κάλεσμα», «Annabelle», «Η Καλόγρια» κλπ), ριμέικ και reboot όπως το «Halloween» ή πιο φρέσκιες προτάσεις όπως τα «Τρέξε!» και «Εμείς» του Τζόρνταν Πιλ.

Κι εκεί που είσαι με τους φίλους σου και συζητάς για το ποιο θρίλερ είναι καλύτερο, πετάει κάποιος την ατάκα: «Το “Ψυχώ” το έχεις δει;». Τι να κάνεις εκεί, θα πεις όχι και θα φανείς άσχετος;

Ακόμη και τη στιγμή που το πιο κοντινό που μπορεί να έχεις δει στο «Ψυχώ» να είναι η σειρά «Bates Motel»; Κρίμα πάντως, γιατί όχι μόνο το «Ψυχώ» αλλά και τα «Πουλιά» και όλος ο Χίτσκοκ θα πρέπει να είναι... υποχρεωτική ύλη για όσους θέλουν να δηλώνουν φαν των θρίλερ.

2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey, 1968)

2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey, 1968)

Παρά τα εντυπωσιακά για την εποχή της εφέ (ακόμη και σήμερα μερικές σκηνές σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό) η ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ δεν είναι ευκολοχώνευτη από τον μέσο θεατή.

«Μιλάμε για πολύ νόημα», όπως θα έλεγε και ο σινεφίλ μάγκας του αείμνηστου Χάρρυ Κλυνν. Μυστηριώδεις μονόλιθοι, πιθηκάνθρωποι που πετάνε κόκαλα στον αέρα, ένας υπολογιστής με δολοφονικά ένστικτα...

Μια ταινία που είναι γνωστή σε όλους, αλλά ούτε ένας πιτσιρικάς που στήνεται στην ουρά μέρες πριν για το «Star Wars» δεν έχει δει.

Η τριλογία του «Νονού» (The Godfather – 1972, The Godfather Part II – 1974, The Godfather Part III – 1990)

Η τριλογία του «Νονού» (The Godfather – 1972, The Godfather Part II – 1974, The Godfather Part III – 1990)

Εντάξει, δεν είναι μία ταινία, είναι τρεις. Αλλά όταν σου λένε ότι η πρώτη είναι αριστούργημα και η δεύτερη είναι ακόμη καλύτερη, θα αναγκαστείς πεις ψέματα και για τα τις δύο. Ε, μετά είναι εύκολο να πεις ότι η τρίτη ήταν ένα χάλι σε σχέση με τις άλλες, κανείς δεν θα σε ρωτήσει γι' αυτή. Ειδικά αν είσαι άνδρας, χάνεις πολλούς πόντους αν παραδεχτείς ότι δεν έχεις δει τον «Νονό».

Τι να κάνεις όμως κι εσύ; Έκατσες μια φορά στο Star να δεις το «Νονό 2», τρεισήμισι ώρες ταινία, και στο τρίτο 15λεπτο διάλειμμα για διαφημίσεις τα παράτησες για να μη σε πάρει το ξημέρωμα. Λογικό...

Ο Ταξιτζής (Taxi Driver, 1976)

Ο Ταξιτζής (Taxi Driver, 1976)

Όλοι ξέρουν την ατάκα «You talkin' to me?». Μπορούν να ανακαλέσουν ακόμη και την εικόνα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο να την επαναλαμβάνει μπροστά στον καθρέφτη του. Πολύ πιθανό να έχουν και στο μυαλό τους το λουκ του πρωταγωνιστή με μαλλί μοϊκάνα και στρατιωτικό τζάκετ.

Αυτά τα λίγα πολλές φορές αρκούν για να δώσουν την εντύπωση ότι έχουν δει την ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε. Κι όμως, δεν έχουν κάνει τον κόπο να την αναζητήσουν και να την παρακολουθήσουν, και είναι μεγάλο κρίμα.

Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President's Men, 1976)

Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President's Men, 1976)

Οι ταινίες γύρω από αποκαλυπτικές δημοσιογραφικές έρευνες έχουν το δικό τους κοινό και τα τελευταία χρόνια έχουν επιστρέψει στη μόδα χάρη στο «Spotlight» που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας το 2016 και το «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά» που το 2018 πήγε πολύ καλά στα ελληνικά ταμεία.

Όλες αυτές οι ταινίες όμως, είναι «παιδιά» του «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου», ενός πολύ σημαντικού θρίλερ από το 1976 με θέμα την αποκάλυψη του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ που έριξε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον.

Επειδή η ιστορία είναι γνωστή και οι πρωταγωνιστές (Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Ντάστιν Χόφμαν) ακόμη γνωστότεροι, είναι εύκολο να προσποιηθεί κανείς ότι έχει δει την ταινία και να μην αφιερώσει 136 λεπτά για να την απολαύσει.

Αποκάλυψη Τώρα (Apocalypse Now, 1979)

Αποκάλυψη Τώρα (Apocalypse Now, 1979)

Ο Τζιμ Μόρισον τραγουδάει «This is the end... my friend», βόμβες ναπάλμ από ελικόπτερα κατακαίνε τη ζούγκλα, και το ταξίδι του Μάρτιν Σιν για να εντοπίσει και να εκτελέσει τον Μάρλον Μπράντο εξελίσσεται σε μια κατάδυση στην τρέλα και τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής. 

Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα διασκεύασε την ιστορία «Η Καρδιά του Σκότους» του Τζόζεφ Κόνραντ, μεταφέροντας τη δράση από το Κονγκό του τέλους του 19ου αιώνα στον Πόλεμο του Βιετνάμ το 1969-70.

Η ταινία πέρασε στην ιστορία όχι μόνο για όσα συμβαίνουν επί της οθόνης, αλλά και για όσα διαδραματίστηκαν έξω από αυτή, με καταστροφές σκηνικών από τυφώνες, αλλαγές ηθοποιών, καρδιακές προσβολές, αλκοόλ και ναρκωτικά, πολλά ναρκωτικά. Ένα κινηματογραφικό αριστούργημα που ελάχιστοι έχουν δει.

Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι (The Big Lebowski, 1998)

Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι (The Big Lebowski, 1998)

Μπορεί το όνομα Λεμπόφκσι να συνοδεύει πλέον παντού τον Τζεφ Μπρίτζες, μπορεί να γίνονται κάθε χρόνο συνέδρια αφιερωμένα στην ταινία, μπορεί ο Dude να θεωρείται επιτομή του cool και βρίσκεται παντού, από τους τοίχους μοδάτων μπαρ μέχρι τα t-shirts των influencers στα social media (αλήθεια, αν υπήρχαν social media τότε, με τι φοβερή ατάκα θα τα σχολίαζε ο Dude;), αλλά το φιλμ των αδερφών Κοέν (όπως και τα περισσότερα της φιλμογραφίας τους) δεν το έχει δει πολύς κόσμος.

Έτσι όμως και βρεθεί εν μέσω σχετικής συζήτησης, δεν το παραδέχεται για να μην χάσει αυτόματα πολλούς πόντους coolness.