Η πρώτη φορά που ο Στίβεν Κινγκ έγραψε για αυτοκίνητο-δολοφόνο ήταν στο μυθιστόρημα «Κριστίν» του 1983, που έγινε ταινία από τον Τζον Κάρπεντερ την ίδια κιόλας χρονιά. Η δεύτερη φορά ήταν το 2002 στο «Από μια Μπιούικ 8».

Η τρίτη (και φαρμακερή) ήταν το 2011 στην ιστορία «Μίλι 81» που κυκλοφόρησε ως e-book και το 2015 συμπεριλήφθηκε στη συλλογή διηγημάτων «Το παζάρι των κακών ονείρων» (αναζητήστε το από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος).

Το μικρό της μέγεθος δεν εμπόδισε τον παραγωγό Ρος Μ. Ντάινερσταϊν (που έφερε στην οθόνη και το «1922» του Στίβεν Κινγκ για λογαριασμό του Netflix) και τον σκηνοθέτη Άλιστερ Λεγκράντ («The Diabolical», «Clinical»), να αναλάβουν τη διασκευή της σε ταινία μεγάλου μήκους. Άλλωστε ο Στίβεν Κινγκ είναι πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια και μετά από τόσες ταινίες, τα στούντιο αρχίζουν και… ξύνουν τον πάτο του βαρελιού προκειμένου να βρουν κάτι που δεν έχει ξαναμεταφερθεί στην οθόνη.

Και η συγκεκριμένη ιστορία είναι όντως από τον πάτο του βαρελιού, καθώς περιλαμβάνει ένα παλιό στέισον βάγκον που… τρώει ανθρώπους. Ναι, σωστά διαβάσατε, το αυτοκίνητο είναι εγκαταλελειμμένο σε έναν παλιό σταθμό ενός επαρχιακού δρόμου, και όποιος το πλησιάζει… γίνεται μια χαψιά. Πώς γίνεται αυτό; Μα, το αυτοκίνητο δεν είναι αυτοκίνητο. Είναι εξωγήινο τέρας που πήρε τη μορφή αυτοκινήτου!

Όσο γελοία κι αν ακούγεται η ιδέα, η μαεστρία του Στίβεν Κινγκ στη δημιουργία ατμόσφαιρας και χαρακτήρων σώζει την κατάσταση. Ωστόσο σίγουρα δεν είναι μία από τις καλύτερες στιγμές του. Αλλά είπαμε, ξύνουν τον πάτο του βαρελιού…