Η ταινία «Κόντρα σε Όλα» του Τζέιμς Μάνγκολντ, που θα προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους από τις 14 Νοεμβρίου, είναι η ιστορία της σύγκρουσης δύο τεράστιων Εγώ: του Χένρι Φορντ του 2ου (Τρέισι Λετς) και του Ένζο Φεράρι (Ρέμο Τζιρόνε). Είναι ακόμη η ιστορία των δύο ανθρώπων (στην πραγματικότητα πολύ περισσότερων, αλλά τέτοιες απλοποιήσεις είναι σχεδόν κανόνας στις ταινίες) που σχεδίασαν το απόλυτο αγωνιστικό αυτοκίνητο της δεκαετίας του 1960, του Κάρολ Σέλμπι (Ματ Ντέιμον) και του Κεν Μάιλς (Κρίστιαν Μπέιλ). Και η ιστορία της πρώτης νίκης των Ηνωμένων Πολιτειών στον πιο θρυλικό αγώνα αυτοκινήτων στον κόσμο, τις 24 ώρες του Λε Μαν.

Όλα τα υλικά της συνταγής για μια επιτυχημένη ταινία (με οσκαρικές βλέψεις) είναι παρόντα, από το στόρι μέχρι τους συντελεστές. Και είναι να απορεί κανείς πώς αυτή η ιστορία δεν μεταφέρθηκε νωρίτερα στην οθόνη, παρά μόνο το 2016 με το ντοκιμαντέρ «The 24 Hour War» (και το 1966, τη χρονιά του αγώνα, με το ημίωρο ντοκιμαντέρ παραγωγής Ford, «This Time Tomorrow»). Αυτή, λοιπόν, είναι η αληθινή ιστορία πίσω από το «Κόντρα σε Όλα».

Το «όχι» του Ένζο Φεράρι

Όλα ξεκίνησαν με μια επιχειρηματική συμφωνία που στράβωσε... Το 1963 ο Χένρι Φορντ ο 2ος αποφάσισε ότι ήθελε η Ford Motor Company που είχε ιδρύσει ο παππούς του, να συμμετάσχει σε αγώνες αυτοκινήτων. Το πρόβλημα; Δεν είχε κανένα αγωνιστικό αυτοκίνητο.

Ο πιο γρήγορος τρόπος να αποκτήσει αγωνιστικά αυτοκίνητα, σκέφτηκε ο Φορντ, ήταν να αγοράσει τη Ferrari, την ιταλική εταιρεία που εκείνη την εποχή πουλούσε αυτοκίνητα στο κοινό μόνο και μόνο για να χρηματοδοτήσει τις αγωνιστικές της φιλοδοξίες.

Οι άνθρωποι της Ford ταξίδεψαν στη Μόντενα της Ιταλίας για να κλείσουν τη συμφωνία με τον Ένζο Φεράρι. Η προσφορά τους ήταν στα 10 εκατ. δολάρια και ο Φεράρι ήταν «ζεστός», αλλά ένα βήμα πριν από την τελική συμφωνία, εκεί που όλοι περίμεναν ότι θα έβαζε την υπογραφή του, έκανε πίσω. Ο λόγος; Ο όρος του συμβολαίου ότι ο Φορντ θα καθόριζε το μπάτζετ (και επομένως θα είχε τον έλεγχο) του αγωνιστικού τμήματος, της Scuderia Ferrari. 

Ο Ένζο Φεράρι με την άρνησή του έστειλε στον Φορντ το μήνυμα ότι υπήρχε κάτι που τα λεφτά του δεν θα μπορούσαν να αγοράσουν. Κι εκείνος αποφάσισε να τα ξοδέψει αλλού: στην εκδίκηση για την προσβολή αυτή. Ανακοίνωσε ότι η Ford θα δημιουργούσε δικό της αγωνιστικό τμήμα με έναν και μοναδικό σκοπό: να κερδίσει τη Ferrari στον πιο διάσημο αγώνα αυτοκινήτων στον κόσμο, τις 24 ώρες του Λε Μαν.

Η εκδίκηση του Φορντ

Ο Φορντ έριξε τους σχεδιαστές του στη δουλειά και το αποτέλεσμα ήταν το Ford GT40 του 1964. Το GT σήμαινε Grand Touring και το 40 αναφερόταν στο συνολικό ύψος του αυτοκινήτου από το έδαφος, μόλις 40 ίντσες, δηλαδη 1,016 μέτρα. Ο οδηγός έπρεπε να ήταν πολύ ευέλικτος για να μπει και να βγει από αυτό. 

Το Ford GT40 ήταν πολύ γρήγορο, αλλά επίσης πολύ ασταθές και αναξιόπιστο. Οι μηχανικοί της Ford μπορούσαν να το κάνουν να τρέχει γρήγορα, αλλά όχι να αντέξει έναν αγώνα 24 ωρών. Στο Λε Μαν του 1964 από τα GT40 που συμμετείχαν δεν τερμάτισε ούτε ένα και η Ferrari κατέκτησε και τις τρεις πρώτες θέσεις.

Τότε ήταν που ο Φορντ επιστράτευσε τον σχεδιαστή Κάρολ Σέλμπι (που ήταν πολύ επιτυχημένος οδηγός αγώνων μέχρι την απόσυρσή του το 1959) και τον συνεργάτη του, τον Βρετανό οδηγό και δοκιμαστή αυτοκινήτων Κεν Μάιλς. Ο τελευταίος έτρεξε με το GT40 και το χαρακτήρισε φριχτό. Μαζί με τον Σέλμπι δούλεψαν πάνω σε νέο κινητήρα, με τον οποίο το 1965 η Ford κέρδισε τους αγώνες του Σέιμπρινγκ και της Ντεϊτόνα, αλλά έχασε και πάλι στο Λε Μαν με όλα τα αυτοκίνητα να χαλάνε πριν τον τερματισμό.

Τα κιβώτια ταχυτήτων έσπαγαν. Οι φλάντζες κεφαλής καίγονταν. Η αεροδυναμική ήταν προβληματική, με το αυτοκίνητο να σηκώνεται και τους τροχούς να σπινάρουν μετά τα 320 χλμ/ώρα. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν τα φρένα που διαλύονταν όταν περίπου κάθε 3,5 λεπτά, επί 24 ώρες, ο οδηγός έπρεπε να μειώνει την ταχύτητα ενός οχήματος βάρους 1,36 τόνων που έτρεχε με 335 χιλιόμετρα την ώρα.

Το μυστικό της νίκης

Ο Σέλμπι και η ομάδα του έλυσαν το πρόβλημα με μια καινοτομία. Επινόησαν ένα σύστημα φρένων που θα μπορούσε να αλλάξει γρήγορα, επιτρέποντας στο πλήρωμα της Ford να αντικαθιστά τακάκια και δίσκους στα pits όταν γίνονταν οι αλλαγές των οδηγών. Οι άλλες ομάδες διαμαρτυρήθηκαν ότι αυτό ήταν παραβίαση κανονισμών, αλλά δεν υπήρχε σχετικός κανονισμός.

Η άλλη μεγάλη καινοτομία ήταν στις δοκιμές των κινητήρων. Η ομάδα της Ford πέρναγε τις μηχανές από δυναμομέτρηση που ήταν ρυθμισμένη ώστε να εξομοιώνει τις συνθήκες του αγώνα του Λε Μαν. Τροφοδοτούσαν έναν υπολογιστή με τις στροφές που έπρεπε να πάρει ο κινητήρας, τις αλλαγές ταχυτήτων, τις στάσεις στα pits και έτρεχαν τη μηχανή μέχρι να καεί. Έβλεπαν τι είχε πάει στραβά, το διόρθωναν και ξαναδοκίμαζαν. Όταν κατάφεραν να φτιάξουν μια μηχανή που μπορούσε να επιζήσει από δύο συνεχόμενες εξομοιώσεις αγώνων Λε Μαν, αποφάσισαν ότι τα είχαν καταφέρει.

Και όντως τα κατάφεραν. Το νέο τους GT40 κατέκτησε τις τρεις πρώτες θέσεις στο Λε Μαν του 1966, η πρώτη νίκη των Ηνωμένων Πολιτειών στην ιστορία του αγώνα. Το 1967 επέστρεψαν και ξανακέρδισαν. Με το Εγώ του Χένρι Φορντ του 2ου επιτέλους ικανοποιημένο, η Ford αποσύρθηκε από το Λε Μαν. Ωστόσο και τις δύο επόμενες χρονιές τα GT40 κέρδισαν τον 24ωρο αγώνα, αυτή τη φορά για λογαριασμό της J.W. Automotive και της Gulf-Oil.


Οι Κεν Μάιλς, Κάρολ Σέλμπι και οι Κρίστιαν Μπέιλ, Ματ Ντέιμον που τους υποδύονται στην ταινία «Κόντρα σε Όλα» του Τζέιμς Μάνγκολντ

Σκεφτείτε για λίγο πώς είναι να οδηγείς ένα τέτοιο αυτοκίνητο στον συγκεκριμένο αγώνα, στη συγκεκριμένη εποχή. Φανταστείτε την ταχύτητα των σύγχρονων αγωνιστικών αυτοκινήτων με την αναλογική τεχνολογία των 60s. Χωρίς υδραυλικά τιμόνια, χωρίς αγωνιστικά φρένα, χωρίς ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας, με τα λάστιχα της δεκαετίας του '60.

Όταν πιάνεις 160 χλμ/ώρα με την τρίτη ταχύτητα νιώθεις σαν να έχουν κολλήσει το αυτοκίνητο σε πύραυλο που εκτοξεύεται στο διάστημα, και ακόμη δεν έχεις φτάσει τα μισά της ανώτατης ταχύτητας. Ο Κεν Μάιλς και οι άλλοι οδηγοί στον αγώνα του 1966, που έπιαναν 340 χλμ/ώρα στην περιβόητη ευθεία Mulsanne της πίστας του Λε Μαν τη νύχτα, έχοντας οδηγήσει για τέσσερις ώρες συνεχόμενες, πρέπει να ήταν πολύ γενναίοι ή τρελοί. Ή και τα δύο.

Πηγές: Popular Mechanics, Car Throttle