Οι 10 καλύτερες κινηματογραφικές ληστείες (vids)

Οι 10 καλύτερες κινηματογραφικές ληστείες (vids)

Γράφει η Σοφία Γουργουλιάνη

Αυτή την κινηματογραφική εβδομάδα στην ταινία «Ληστεία στο Μουσείο», ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ επανασυστήνεται στο κινηματογραφικό κοινό ως αιώνιος φοιτητής πλην παράτολμος ληστής. Και με την ιστορία μιας παράτολμης ληστείας στο Εθνικό Ανθρωπολογικό Μουσείο του Μεξικό, εν έτει 1985, ο Αλόνσο Ρουισπαλάσιος αναλαμβάνει να χαρίσει ενέσεις κινηματογραφικής αδρεναλίνης σε πληκτικές χειμερινές βραδιές. 

Ληστεία ίσον heist movie. Και heist movie ίσον αγνή κινηματογραφική ψυχαγωγία. Θανατηφόρες ατάκες, ατέλειωτο πιστολίδι, μικρές ή μεγάλες αιματοχυσίες και κυρίως ανατροπές ολκής για ένα κινηματογραφικό είδος που ξέρει πώς να κρατάει μάτια ορθάνοιχτα και αγωνία στο ταβάνι. 

Αν η «Ληστεία στο Μουσείο» λειτουργήσει σαν ορεκτικό για αγωνιώδεις κινηματογραφικές βραδιές, τότε η 7η τέχνη διαθέτει ένα πλουσιοπάροχο κινηματογραφικό μπουφέ γεμάτο heist movies. Ιστορίες για ληστείες που πέτυχαν και για ληστείες που απέτυχαν, μπλέκονται με συγκυρίες και ανθρώπινες αδυναμίες για να μας χαρίσουν μερικές από τις πλέον διασκεδαστικές ιστορίες ληστειών όλων των εποχών.

* Η σειρά των ταινιών δεν είναι αξιολογική, αξίζει να τις δείτε όλες!

Μπόνι και Κλάιντ (1967)

Μπόνι και Κλάιντ (1967)

Η Μπόνι (Φέι Ντάναγουει) μια ωραία πρωία ερωτεύεται τον Κλάιντ (Γουόρεν Μπίτι) και την περιπετειώδη ζωή που της υπόσχεται. Ο Κλάιντ μια ωραία πρωία ερωτεύεται τη Μπόνι και τη ζωογόνο σεξουαλικότητα που του υπόσχεται. Αυτομάτως, οι δύο μετατρέπονται σε ένα δίδυμο σιαμαίο και απόλυτα εγκληματικό. Και ένας παροξυσμός ληστειών ανά την Αμερική ξεκινά να ξεδιπλώνεται με συνοπτικές διαδικασίες. Η πορεία προς την ένδοξη πλην ριψοκίνδυνη ζωή του εγκληματία προμηνύεται έντονη και καταλήγει θανατηφόρα. 

Ερωτικό πάθος, βία και παρεξηγήσεις σε ένα γαϊτανάκι ληστειών και δολοφονιών χαρίζουν μία από τις πλέον κλασικές  heist movies όλων των εποχών.

Η συμμορία των 11 (2001)

Η συμμορία των 11 (2001)

Ή αλλιώς η απόλυτη ανανέωση της έννοιας του κουλ στο heist movie. Ξεχάστε πιστολίδια εν είδει άγριας δύσης και αιματοχυσίες εν είδει αστείρευτου καταρράκτη και υποδεχτείτε μια ατέλειωτη πηγή χολιγουντιανής γοητείας.

Με πρωταγωνιστές τους Τζορτζ ΚλούνεΪ και Μπραντ Πιτ και ένα all star cast μεγατόνων, με προεξάρχοντες τους Τζούλια Ρόμπερτς, Άντι Γκαρσία, Κέισι Άφλεκ και Ντον Τσίντλ, ο Στίβεν Σόντεμπεργκ παίρνει στα χέρια του την ιστορία και το όνειρο ενός πρώην καταδίκου, Ντάνι Όσεαν (Τζορτζ Κλούνει) να ληστέψει τρία καζίνο του Λας Βέγκας ταυτόχρονα. Και ως άλλη πλαστελίνη, η ιστορία μετατρέπεται στα χέρια του σκηνοθέτη στο πλέον – ίσως – feel good heist movie που έχουμε απολαύσει. Και σε μια μικρή παραβολή για τα λαίμαργα όνειρα και για όλα εκείνα που – τελικά – δεν θα φτάσει ποτέ η αλεπού.

Συνήθεις ύποπτοι (1995)

Συνήθεις ύποπτοι (1995)

Ένα πλοίο, 27 θύματα, 91 άφαντα εκατομμύρια και ένας επιζών υπεύθυνος να ξετυλίξει έναν εγκληματικό μίτο μιας Αριάδνης και μιας ιστορίας ληστειών και αιματοχυσιών. 

Όταν 5 άντρες (Στίβεν Μπάλντουιν, Γκάμπριελ Μπερν, Μπενίσιο ντελ Τόρο, Κέβιν Πόλακ και Κέβιν Σπέισι) βρίσκονται από σπόντα κατηγορούμενοι για ένα έγκλημα, μια νέα συνεργασία και συμμορία παίρνει σάρκα και οστά με συνοπτικές διαδικασίες. Και μια σειρά εγκλημάτων στρώνει τα κόκκινα χαλιά της  μπροστά στις αιωνίως εγκληματικές προσθέσεις των μελών της συμμορίας.

Ένας  Μπράιαν Σίνγκερ σε μεγάλα σκηνοθετικά κέφια και ένας Κέβιν Σπέισι σε μια ερμηνεία οσκαρική φέρνουν – εν έτει 1995 – την άνοιξη στα heist movies. Και χαρίζουν στην κινηματογραφική ιστορία ένα από τα πλέον αναπάντεχα φινάλε της. Και μια ιδιόχειρη αφιέρωση σε όλους εκείνους τους «ψεύτες βοσκούς» που – εν τέλει – τους κατασπάραξαν οι λύκοι- περιστάσεις.

Σκυλίσια μέρα (1975)

Σκυλίσια μέρα (1975)

Μια ωραία πρωία, ο Σόνι και ο Σαλ, φίλοι και απόλυτα ερασιτέχνες ως προς το επάγγελμα του ληστή θα αποφασίσουν  πάραυτα να ληστέψουν μια τράπεζα. Η άγνοια των κανόνων του εγκληματία με επιβαρυντικό παράγοντα την απουσία χρημάτων από την τράπεζα θα κάνουν «το νόμο του Μέρφι» να ορθώσει το ανάστημα του ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές και στην τελική εισροή του χρήματος στις τσέπες τους. Ό,τι ,λοιπόν, μπορεί να λοξοδρομήσει στο δρόμο του «στραβού», θα το κάνει. Και οι δύο πρώην φιλήσυχοι πολίτες και νυν ληστές θα βρεθούν πιασμένοι στη φάκα της αστυνομίας και της μιντιακής φρενίτιδας.

Ο Σίντνει Λιούμετ με προεξάρχοντα των Αλ Πατσίνο και κομπάρσο μιας ιδανικής συμμαχίας τον Τζον Κεζέιλ χαρίζει στην 7η τέχνη μια από τις πλέον μνημειώδεις ληστείες στην ιστορία της. Και μιλάει ανοιχτά για όλα εκείνα τα απονενοημένα magnum opus που υπαγορεύσανε και θα συνεχίσουν να υπαγορεύουν τα μεγάλη πάθη.

Heat (1995)

Heat (1995)

Ανατρέποντας το στερεότυπο που θέλει τις καυτές ανάσες σε κοντινούς σβέρκους να συνδέονται άρρηκτα με παθιασμένα βράδια, ο Μάικλ Μαν, με συμμάχους τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Αλ Πατσίνο, τις τοποθετεί σε παθιασμένες συρράξεις μαφιόζων.

Μια συμμορία ληστών, ένα φαινομενικά τέλειο κόλπο και ένας εργασιομανής μπάτσος. Ένα γαϊτανάκι σε ατέλειωτους κύκλους, με τους ρόλους γάτας και ποντικού να εναλλάσσονται ταχύτατα και να δηλώνουν εν τέλει ζαλισμένοι μπροστά στη δίνη των ανατροπών.

Αν η μεγάλη οθόνη σας έχει χαρίσει αφειδώς –αν όχι ανηλεώς- το παλιό κακό στερεότυπο του κακού ληστή και του ηρωικού μπάτσου, καλωσορίσατε σε ένα κόσμο χωρίς ήρωες και βασιλιάδες. Αλλά μόνο υπηρέτες ενός θεού της μοναξιάς και της σφαγής.

Το χρήμα της οργής (1956) 

Το χρήμα της οργής (1956) 

Αν η 7η τέχνη υποφέρει κι εκείνη από το σύνδρομο των ξεχασμένων ονομάτων σε πολυπληθείς παρέες, ο Στάνλει Κιούμπρικ αποφάσισε να αγνοήσει τον θλιβερό αυτό νόμο και με την πρώτη του ταινία να γοητεύσει ανεπανόρθωτα τα κινηματογραφικά πλήθη.

Η ιστορία μιας ληστείας των ταμείων ενός ιπποδρόμου, δεν είναι η καλύτερη ταινία του τεράστιου Κιούμπρικ. Είναι όμως μια ταινία στην οποία η κινηματογραφική ιστορία θα χρωστάει αιώνια ευγνωμοσύνη. Και ένα απολαυστικό heist movie που σε πείσμα των 62 ετών από την κυκλοφορία του παραμένει καθηλωτικό και αγωνιώδες, με ένα φινάλε γροθιά στα στομάχια της ανθρώπινης λαιμαργίας.

Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα (1988)

Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα (1988)

Στην καλύτερη ταινία του ο Τσαρλς Κρίχτον συνεργάζεται με την κωμική ιδιοφυία του Τζον Κλις και υπογράφουν έναν άλυτο και ξεκαρδιστικό κόμπο ληστειών, προδοσιών και ανθρώπινων αδυναμιών.

Δύο Άγγλοι, ο Τζορτζ (Τομ Γκέοργκσον) και το δεξί του χέρι, ο φιλόζωος και αφελής Κεν (Μάικλ Πάλιν) συνεργάζονται με ένα ζευγάρι Αμερικανών (Τζέιμι Λι Κέρτις, Κέβιν Κλάιν) οι οποίοι παριστάνουν τα αδέλφια, με σκοπό μια ληστεία κοσμημάτων.

Η ληστεία ολοκληρώνεται και τότε – μόνο – ξεκινά ένας ιδιότυπος αγώνας ιπποδρόμου με έπαθλο το χρήμα. Τα άλογα-άνθρωποι , όμως, αποδεικνύονται εξ’ ορισμού κουτσά, όταν θα μπουν σε πρώτο πλάνο ιστορίες ερωτικές και προδοσίες με άνισους όρους.

Αν το κινηματογραφικό πιστολίδι σας πέφτει βαρύ, εδώ θα βρείτε μια εκδοχή ανάλαφρη η οποία ως άλλο σινεφιλικό heist πούπουλο υπόσχεται ενέσεις αδρεναλίνης και ατέλειωτο γέλιο.

Rififi (1955)

Rififi (1955)

Ο Ζιλ Ντασέν, εν έτει 1955, παραδίδει μία από τις πλέον κλασικές και απολαυστικές heist movies στην ιστορία της 7ης τέχνης. Ένας άρτι αποφυλακισθείς μετά της νεοσυσταθείσας συμμορίας του ορέγονται διαμάντια. Και αποφασίζουν, αυτοστιγμεί, πως ο πλέον λαχταριστός μεζές ανάμεσα στα  διαμάντια βρίσκεται στη βιτρίνα ενός κοσμηματοπωλείου.

Το τέλειο έγκλημα ολοκληρώνεται επιτυχώς. Και ενώ η συμμορία ετοιμάζεται περιχαρής να δρέψει τους καρπούς-διαμάντια της προσπάθειας της, τα ανθρώπινα πάθη των μελών της θα της αφαιρέσουν βιαίως τη μπουκιά από το στόμα.

Μια υποτιθέμενη τέλεια ληστεία σε διαδραστικό τρίο με τις ανθρώπινες αδυναμίες και την τυχαιότητα. Και ο Ζιλ Ντασέν που βροντοφωνάζει πως – τελικά – τα πάθη (θα) μας καταδυναστεύουν αιωνίως.

Reservoir Dogs (1992)

Reservoir Dogs (1992)

To 1992, ο Κουέντιν Ταραντίνο ως άλλος κινηματογραφικός Προμηθέας, χάρισε στην 7η τέχνη τη φωτιά-Reservoir Dogs και μια κατάδική του κινηματογραφική γλώσσα.

Πέντε κακοποιοί μετά από μια εποικοδομητική συζήτηση περί του επιμύθιου του «Like a Virgin» της Μαντόνα, ληστεύουν ένα κοσμηματοπωλείο. Και καταλήγουν όλοι μαζί σε μια αποθήκη, ψάχνοντας εναγωνίως πλην βιαίως να βρουν ποιος τους πρόδωσε στην αστυνομία. 

Κομμένα αυτιά, σφαίρες στην κοιλιά και η αβάσταχτη ελαφρότητα της μαφίας. Ή αλλιώς 5 ληστές (Χάρβει Κεϊτέλ, Τιμ Ροθ, Κουεντίν Ταραντίνο,  Μάικλ Μάντσεν και Στιβ Μπουσέμι) με κωδικά ονόματα από χρώματα, φορούν τα μαύρα τους κοστούμια. Και εν είδει κωμικοτραγικών νεκροθαφτών διαμαντιών και μπάτσων, επιδίδονται σε ανεξέλεγκτες εγκληματικές ενέργειες υπό τη συνοδεία ροκ εν ρολ μουσικής.

Και σύσσωμη η κοινότητα των οπαδών των heist movies καταχειροκροτεί όρθια τον Ταραντίνο.

Το κεντρί (1973) 

Το κεντρί (1973) 

Ένα heist movie διά χειρός Τζορτζ Ρόι Χιλ που αναβλύζει old school χολιγουντιανή γοητεία, με 7 Όσκαρ στην τσέπη του και με πρωταγωνιστές τους Πολ Νιούμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ.

Όταν συνεργάτης του μικροεγκληματία Τζόνι Χούκερ (Ρόμπερτ Ρέντφορντ) πέφτει θύμα του μεγαλομαφιόζου Ντόιλ Λόνεγκαν (Ρόμπερτ Σο), ο Τζόνι αποφασίζει  να εκδικηθεί τον Ντόιλ. Και  ως πιστό σύμμαχο και ισότιμο συνεργάτη επιστρατεύει τον ευφυή κομπιναδόρο πλην μπεκρή Χένρι Γκόντορφ (Πολ Νιούμαν). Ο μηχανισμός της εκδίκησης τεστάρει αμέσως τα γρανάζια του για να αποδειχτεί όμως δυσκίνητος μπροστά στην τυχαιότητα και τα ανθρώπινα πάθη.

Μια ταινία- ύμνος στις διαρκείς ανατροπές και μια ιδιόχειρη αφιέρωση σε όσους δεν έχουν καταφέρει ποτέ να ξεπεράσουν τη γοητεία των χολιγουντιανών ‘70s.