Το ότι ο εγκλεισμός δεν ευνοεί σε καμία περίπτωση τη φυσική σας κατάσταση (προσθέτει κιλά, αυξάνει το λίπος, χαλαρώνει τους μυς) δεν χρειάζεται να το μαντέψετε. Αλλά το ότι οδηγεί τον εαυτό σας σε πρόωρη άνοια, πιθανώς να μην το υποπτευόσασταν. Μια νέα έρευνα έρχεται να το επιβεβαιώσει.

Ερευνητές των Ιατρικών Κέντρων των πανεπιστημίων Κολούμπια και Κορνέλ της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον δρα Κιθ Ντίαζ (ο οποίος έκανε και τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό Annals of Internal Medicine τον προηγούμενο μήνα), ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 8.000 άτομα άνω των 45 ετών, οι οποίοι έμεναν σε υποχρεωτική καραντίνα εξαιτίας του κορονοϊού επί δώδεκα συνεχείς εβδομάδες. Ο χρόνος ακινησίας μετρήθηκε επί μία εβδομάδα με ειδική συσκευή που φορούσε κάθε συμμετέχων, και οι πρώτες μετρήσεις έδειξαν τα εξής:

- Ο μέσος χρόνος σωματικής ακινησίας μέσα σε μια τυπική μέρα καραντίνας ήταν 12,3 ώρες, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι 8 ώρες του νυχτερινού ύπνου.

- Το μέσο διάστημα πλήρους σωματικής ακινησίας ήταν 160 λεπτά, λόγω τηλεργασίας.

Τι διαπιστώθηκε; «Όσο περισσότερο χρόνο περνούσε κανείς καθισμένος, τόσο οι μύες του ατροφούσαν, αλλά ο κίνδυνος πολύ μεγαλύτερος για τον εγκέφαλό του», γράφει ο Ντίαζ, εξηγώντας: «Η καθημερινή πολύωρη ακινησία επαναλαμβανόμενη επί μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να αλλάξει τη λειτουργία ενός ευρύτερου συνόλου του κεντρικού νευρικού συστήματος, επιδρώντας αρνητικά σε ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού, όπως η σωστή αναπνοή, ο ομαλός καρδιακός ρυθμός, ο ήρεμος ύπνος, το αίσθημα της πείνας ή το σεξουαλικό ένστικτο, μέχρι και ανώτερες λειτουργίες, όπως η σκέψη, η μνήμη και η ομιλία. Κάτι, που μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη άνοια –ακόμη και σε άτομα κάτω των 45 ετών».

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης σημαντικές διαφοροποιήσεις στη φυσιολογία του κροταφικού λοβού του εγκεφάλου ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες που έκαναν καθιστική ζωή, και σε εκείνους και εκείνες που γυμνάζονταν συστηματικά. Ο κροταφικός λοβός των πρώτων συμμετεχόντων ήταν εμφανώς πιο λεπτός από εκείνον των δεύτερων. «Τα άτομα που ήταν πιο δραστήρια έστω και σε καθεστώς καραντίνας, αισθάνονταν λιγότερο κουρασμένοι, νευρικοί, αγχωμένοι και απαισιόδοξοι. Επίσης, είχαν πολύ μικρότερες πιθανότητες να εμφανίσουν μακροπρόθεσμα παχυσαρκία, διαβήτη ή καρκίνο του παχέος εντέρου», τονίζει ο Ντίαζ.