News

10 πράγματα από το Euro 2004 για τα οποία ντρεπόμαστε λιγάκι...

13 χρόνια πέρασαν από εκείνη τη βραδιά, που ξεράναμε τους Πορτογάλους και τους Ευρωπαίους όλους, που τους μπήκαμε στο μάτι και ξίνιζαν τα μούτρα τους όποτε μας έβλεπαν, ψελλίζοντας κάτι ακατάληπτα για «αντι-ποδόσφαιρο». Ξιδάκι και τα δέοντα στο σπίτι, αλλά το θέμα μας δεν είναι αν τους άρεσε το ποδόσφαιρο που παίξαμε, το θέμα είναι ότι καταφέραμε με έναν συνδυασμό ικανότητας - κωλοφαρδίας - αποτελεσματικότητας - συσπείρωσης, να πετύχουμε κάτι μοναδικό. Κάτι που δυστυχώς δεν κεφαλαιοποιήσαμε ποτέ, δεν εξαργυρώσαμε, δεν εκμεταλλευτήκαμε ούτε στο ελάχιστο, σε αντίθεση με το μπάσκετ και το χρυσό του 1987 που άνοιξε το δρόμο σε πολλές ακόμα επιτυχίες τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Καλώς ή κακώς όμως, μας έμειναν (τουλάχιστον) 10 σημαντικά πράγματα από την κατάκτηση του Euro και μετά. Καλά πράγματα; Κακά πράγματα; Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του...

10
«Είμαστε νικητές»...

... και ποιος καλύτερος τρόπος να το γιορτάσουμε, από το Νίκο Καρβέλα; Πώς ήταν το «Είμαστε πια πρωταθλητές» του Πορτοκάλογλου, που το θυμόμαστε όλοι από το 1987 μέχρι σήμερα; Ε, καμία σχέση: το «Είμαστε Νικητές» του Καρβέλα, το βίντεο-κλιπ με τη συμμετοχή των παικτών, είναι ένα τραγούδι και ένα βίντεο-κλιπ που σχεδόν το ξεχάσαμε όχι μόνο εμείς, αλλά και οι διεθνείς και ο Καρβέλας. Ήταν ένα μουσικο-πολιτιστικό σοκ. Ήταν πιθανότατα το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ κομμάτι που φτιάχτηκε ποτέ για να ντύσει ένα μεγάλο αθλητικό event ή μια μεγάλη αθλητική επιτυχία. Το χειρότερο ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ. Το χειρότερο EVER. Πώς αλλιώς να το πούμε δηλαδή; 

Προηγούμενο
Επόμενο
9
«Πέσανε τα τσιμέντα στην υποδοχή»

Μεγαλειώδεις οι στιγμές και οι σκηνές στο αεροδρόμιο, αψίδες νερού από τα πυροσβεστικά, κόσμος, αυτόγραφα, φωτογραφίες, αποθέωση. Και στη διαδρομή του πούλμαν, λαϊκό προσκύνημα - κι ας μην είχε προνοήσει κανείς να υπάρχει ανοιχτό πούλμαν για να τους καμαρώνουμε. Αλλά η γιορτή στο Καλλιμάρμαρο, οι λόγοι των πολιτικών, του Αρχιεπίσκοπου, η ανάγκη όλων να φανούν, όλων να πουν μια κουβέντα, όλων να κλέψουν λίγη από την αύρα των πραγματικών πρωταγωνιστών, να τους δείξουν οι κάμερες, να καρπωθούν λίγα ψίχουλα λάμψης, ήταν σχεδόν στενάχωρη. Θα μπορούσαν πολύ απλά να δώσουν το μικρόφωνο στους παίκτες και τον Ρεχάγκελ και να ζήσουμε ένα υπέροχο πάρτυ, ένα τρελό πανηγύρι. Τόσο απλό ήταν.  

Προηγούμενο
Επόμενο
8
Ένα ποτήρι νερό και ένας Βασίλης

Μέσα στη γενική χαρά και ευθυμία για την κατάκτηση της Ευρώπης, υπήρχε και ένας άνθρωπος που παρέμενε σκεπτικός και προβληματισμένος. Ο Βασίλης Τσιάρτας, τότε ακόμα Τσάρτας, μπορεί να έβγαλε τη σέντρα για το κεφάλι του Δέλλα με την ίδια ευκολία που «κάποιος άλλος βάζει ένα ποτήρι νερό», αλλά είχε παράπονο που δεν έπαιξε παραπάνω. Και τη στιγμή που όλη η Ελλάδα ήταν ακόμα μεθυσμένη από την επιτυχία, ο Βασίλης παρέμενε νηφάλιος και ελαφρώς ξενερωμένος. Και κανείς δεν ήθελε να του πει, ότι πέρα από το υπέροχο αριστερό του πόδι και τα όσα καλά προέρχονταν από τις πάσες και τις σέντρες του, η ομάδα δεν είχε την πολυτέλεια να έχει μείον έναν παίκτη στο κέντρο, αφού ως γνωστόν ο Τσ(ι)άρτας δεν υπήρξε ποτέ φίλος ούτε με το μαρκάρισμα, ούτε με το τάκλιν. 

Προηγούμενο
Επόμενο
7
Ντα Λουζ, όπως Πολυτεχνείο

Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, στο Ντα Λουζ τη βραδιά του τελικού, πρέπει να ήταν περίπου 750.000 Έλληνες, αν λάβουμε υπόψιν τις «μαρτυρίες» τους, τις «ιστορίες» που διηγούνται από τότε, τις «φωτογραφίες» που έβγαλαν και τις «θύμησες». Θα ήταν όσοι και στο Πολυτεχνείο και στο ΣΕΦ στον τελικό του Ευρωμπάσκετ '87, δηλαδή κάπου 1,5 εκατομμύριο, αλλά η Πορτογαλία έπεφτε λίγο μακριά και δεν κατάφεραν να πάνε όλοι. 

Προηγούμενο
Επόμενο
6
Theodor Zagorakis for President

Ο Θοδωρής Ζαγοράκης ήταν ο εμβληματικός αρχηγός. Ο MVP του Euro. Αυτός που έστειλε τον Λιζαραζού για σπίρτα στον προημιτελικό. Ο εθνικός μας Θοδωρής, που έπαιξε μπάλα στο εξωτερικό, που έγινε πρόεδρος στον ΠΑΟΚ, που παντρεύτηκε την πανέμορφη Ιωάννα Λίλη, που έκανε διαφημίσεις, που έγινε ο «Ζαγόρ» όλων των Ελλήνων. Μόνο που έγινε και ο «Zagor» όλων των ευρωπαίων... Διότι ο Θοδωρής ο Ζαγοράκης έγινε Ευρωβουλευτής. Και παραμένει Ευρωβουλευτής. Ο Θοδωρής ο Ζαγοράκης, του οποίου η ευφράδεια και η χρήση ξένων γλωσσών, δεν θα έλεγε κάποιος ότι είναι τα δυνατά του στοιχεία...

Προηγούμενο
Επόμενο
5
Η Φωνή

Το Ευρωμπάσκετ του '87, ντύθηκε από τη φωνή του αείμνηστου Φίλιππου Συρίγου. Θυμόμαστε κάθε επική του ατάκα, σαν να μην έχει περάσει μια μέρα. Το Euro του 2004, έχει για soundtrack τη φωνή του Γιώργου Χελάκη και το «Πειρατικό». Αλλά υπό μια έννοια, λόγω τηλεοπτικής μετάδοσης, δυστυχώς είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με τη φωνή του Κώστα Βερνίκου... Σε μια στιγμή έντονου πάθους και ευρηματικότητας στον ημιτελικό: «γκολ ο Δέλλας, ο θεός Δέλλας, ο Κολοσσός... Ο Δέλλας, ο Δέλλας, ο Δέλλας...» Και αντίστοιχη έμπνευση στον τελικό: «Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέλφια». Αυτά. Τι άλλα εσείς; Ας τα λέμε καλά. 

Προηγούμενο
Επόμενο
4
O taboura, o mores...

Από εκείνο το βράδυ και μετά, το συγκεκριμένο στιλ ποδοσφαίρου έγινε το σήμα - κατατεθέν της Ελλάδας μέχρι σήμερα. Ελάχιστη δημιουργία, συμπαγής άμυνα, σφιχτή κέντρο, «κόφτες» που αρκούσε να κάνουν μερικές πάσες στα πέντε μέτρα, έμφαση στις στημένες φάσεις, φουστανέλα, τσαρούχι, φιλότιμο. Αυτά ήταν τα συστατικά της επιτυχίας τότε, με αυτά πορευόμαστε μέχρι σήμερα - όποτε δοκιμάσαμε κάτι διαφορετικό, με Ρανιέρι και Μαρκαριάν, χάναμε κι από τους προπονητικούς κώνους. Εγκλωβιστήκαμε δυστυχώς σε μια «συνταγή επιτυχίας» από την οποία πιθανότατα δεν θα ξεφύγουμε ποτέ, με το ατράνταχτο επιχείρημα «ε, τι να κάνουμε; αυτή η στάνη, αυτό το γάλα βγάνει». 

Προηγούμενο
Επόμενο
«Οι πρωταγωνιστές της επιτυχίας»
3
«Οι πρωταγωνιστές της επιτυχίας»

Δίπλα στο Ρεχάγκελ, το Δέλλα, το Χαριστέα, το Ζαγοράκη, τον Κατσουράνη, το Νικοπολίδη, το Μπασινά, το Γιούρκα, τον Φύσσα, τον Καψή και τους υπόλοιπους πραγματικούς πρωταγωνιστές της επιτυχίας, την ταμπέλα του «πρωταθλητή Ευρώπης», το μερίδιο στην επιτυχία, τα λεπτά δημοσιότητας τα πήρε κι ο Φάνης Κατεργιαννάκης. Κι ο Γιάννης Τοπαλίδης. Κι ο Βασίλης Λάκης. Ο Γ.Χ. Γεωργιάδης. Ο Παντελής Καφές. Όλοι τους επίσης «πρωταθλητές Ευρώπης». Όλοι πήραν πριμ. Όλοι τους έδιναν συνεντεύξεις και μιλούσαν για το πώς έζησαν το «έπος της Πορτογαλίας». 

Προηγούμενο
Επόμενο
2
Σάββα, καφέ...

Η NOVA βγάζει τη διαφήμιση με το Σάββα, που ξέμεινε στην Πορτογαλία μετά τον τελικό. Πρωταγωνιστής, μια άγνωστη τότε φάτσα, ο Σάββας Πούμπουρας... Το ομολογώ: η ομάδα μου στο περιοδικό ΜΑΧΙΜ και εγώ προσωπικά, έχουμε μεγάλη ευθύνη για την ανάδειξη του Σάββα Πούμπουρα, καθώς είχαμε τη φαεινή ιδέα να του κάνουμε συνέντευξη τότε, άρα είμαστε συνυπεύθυνοι για τις χοντροκομμένες φάρσες που έκαναν με το Δημήτρη Βλάχο στο «Πλάκα Κάνεις», τις τηλεοπτικές διαφημίσεις, το «Blind Taste». Ήρθε η ώρα να ζητήσουμε ταπεινά συγνώμη, έστω και τόσα χρόνια μετά...

Προηγούμενο
Επόμενο
1
Vasilis Gagatsis - Prime Minister of Greece

Είναι η βραδιά του τελικού. Στο τηλεοπτικό πλάνο, δεσπόζει η αρχοντική μορφή του Βασίλη Γκαγκάτση. Τέχνη - λαός - πολιτισμός, κιμπαριλίκι, πλατιά χαμόγελα, σιγουριά για την κατάκτηση της πρωτιάς. Ο Πορτογάλος σκηνοθέτης μεθάει από το αθάνατο κρασί του '21 και γράφει κάτω από τον Γκαγκάτση: Prime Minister of Greece. Σημαντική λεπτομέρεια: κάπου στην άκρη του πλάνου, κρυβόταν ο Κώστας Καραμανλής... Κάποιοι θα έλεγαν ότι τον πήρανε χαμπάρι μέχρι και οι Πορτογάλοι ότι δεν κάνει για Πρωθυπουργός, αλλά εγώ προσωπικά από τέτοιου είδους σχόλια παίρνω απόσταση από εδώ, μέχρι τη Λισσαβώνα. 

Προηγούμενο

Best of Internet