Άκουγα το μεσημέρι της Τετάρτης, σε μια ραδιοφωνική του συνέντευξη (Real FM 97,8) των πρόεδρο της Ομοσπονδίας Οδηγών Ταξί, τον κ. Θύμιο Λυμπερόπουλο να ξιφουλκεί εναντίον των πατινιών που έχουν κάνει την εμφάνισή τους, τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη και να καταγγέλλει τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση για την πλήρη απορρύθμιση των πάντων και, κατά συνέπεια, και για την εμφάνιση των πατινιών. Έλεγε, δε, πως ό,τι έλεγε για τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες εύρεσης ταξί, την Uber και την Taxibeat, το ίδιο λέει για τα πατίνια.

Η άποψη του κ. Λυμπερόπουλου θα ήταν αδιάφορη, αν, για ευνόητους λόγους, δεν έβρισκε διαρκώς ευήκοα ώτα στο υπουργείο Υποδομών. Και μπορεί τα συμφέροντα του κάθε κλάδου να είναι κατανοητά και, εν πολλοίς σεβαστά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει οι υπόλοιποι -που δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά πολίτες και χρήστες υπηρεισών- να δεχόμαστε τις συντεχνιακές αντιλήψεις του κ. Λυμπερόπουλου, ο οποίος επιθυμεί τη διατήρηση ενός αναχρονιστικού καθεστώτος παροχής μεταφορικού έργου. 

Η, εν πολλοίς, ακατάληπτη τοποθέτησή του, πάντως, είχε μια βάση: η εμφάνιση των πατινιών στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις. Τα πατίνια είναι αυτό που λέμε «disruptor»: αλλάζουν τα παραδοσιακά δεδομένα, εν προκειμώ στο κομμάτι των μεταφορών. Τα πατίνια, όμως, σε αντίθεση με ό,τι νομίζει ο κ. Λυμπερόπουλος δεν παρέχουν «μεταφορικό έργο», όπως παρείχε η Uberμε Ι.Χ. Τα πατίνια, όπως τα ποδήλατα ή τα αυτοκίνητα, είναι μεταφορικό μέσο. Γι’ αυτό, δεν απαιτείται ξεχωριστή αδειοδότηση για τις εταιρείες των ηλεκτρικών πατινιών, με την ιδιότητα του παρόχου μεταφορικού έργου, αλλά είναι επιτακτική η ανάγκη για προσαρμογή τους στο ισχύον πλαίσιο.

Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να συγκεραστούν οι θετικές πτυχές των ηλεκτρικών πατινιών με τις προβλέψεις του Κ.Ο.Κ.. Γιατί, μην κάνετε λάθος, τα πατίνια έχουν ιδιαίτερα θετικές πτυχές. Παρέχουν μετακίνηση με εξαιρετικά χαμηλό κόστος (σ.σ. αυτό είναι που ενοχλεί τον κ. Λυμπερόπουλο και τίποτε άλλο), δεν είναι ρυπογόνα, ενώ είναι και ευέλικτα. Είναι, δε, εξαιρετικά χρηστικά: αν δεν οδηγείς και με δεδομένο ότι, ειδικά το βράδυ, πολλά ΜΜΜ δεν λειτουργούν, ένα πατίνι μπορεί να είναι μια γρήγορη και φθηνή εναλλακτική για να φτάσεις στο σπίτι σου.

Ποιο είναι το πρόβλημα τώρα; Μπορεί τα πατίνια να έχουν την προοπτική να αλλάξουν τον μεταφορικό χάρτη, αλλά πρέπει να εναρμονιστούν με τους κανόνες της εκάστοτε πόλης. Για παράδειγμα, σε αντίθεση με τις Βρυξέλλες π.χ., όπου τα πατίνια είναι πλέον παντού, η Αθήνα δεν έχει ποδηλατόδρομους, ενώ και τα πεζοδρόμιά της είναι εξαιρετικά στενά. Οι ίδιες οι εταιρείες, δε, είναι πρόθυμες, τόσο με τεχνικά μέσα, όσο και με συνεργασία με τον δήμο και το υπουργείο που είναι οι αρμόδιοι για την όποια κανονιστική ρύθμιση, να συνδράμουν, ώστε τα πατίνια να ενταχθούν ομαλά στην αστική καθημερινότητα. 

Σε μια χώρα που μόλις στις αρχές του 2000 ξεκινήσαμε να χρησιμοποιούμε το μετρό και τα ΜΜΜ ευρύτερα, πρέπει να βρούμε τρόπους να μειώσουμε την επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τα μέσα μεταφοράς που επιλέγουμε. Τα πατίνια, όσο και αν σε κάποιους φαίνονται «παιδικά», είναι μια καλή αρχή. Είναι, δε, μια win-win-win κατάσταση: για τις πόλεις, για το κράτος και για τους πολίτες. Αρκεί να μην υποκύψει και πάλι η πολιτεία σε αναχρονιστικά συντεχνιακά συμφέροντα και να βρει τρόπο να ενσωματώσει αυτή την καινοτομία στην καθημερινότητα των πολιτών.