Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ένα από τα «αγαπημένα» πρόσωπα στη χώρα μας και πως θα μπορούσε άλλωστε. Πρόκειται για έναν προκλητικό «δικτάτορα», που έχει αποδείξει  αρκετές φορές πως η έπαρση του ξεπερνά κατά πολύ τα όρια.

Από την άλλη πλευρά στην Ελλάδα δεν έχουμε απολύτως κανένα λόγο να «πανηγυρίζουμε» για την ήττα του στις αυτοδιοίκητες εκλογές, τα αποτελέσματα των οποίων ουσιαστικά έδειξαν πως ο Ερντογάν «χάνει έδαφος» στις προτιμήσεις των Τούρκων πολιτών.

Το γιατί είναι πασιφανές αν κάποιος εξετάσει προσεκτικά ποιοι είναι οι αντίπαλοι του Τούρκου προέδρου και ποιες οι απόψεις τους.

Εάν έχανε έδαφος έναντι ενός προοδευτικού αντιπάλου με δημοκρατικές και σύγχρονες αντιλήψεις που έχει δείξει σεβασμό τόσο στη χώρα μας όσο και στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις απέναντι στους γείτονες του, τότε σαφώς και τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Αυτό όμως, δυστυχώς, δεν συμβαίνει. Ϊσα- ίσα. Δεν είναι λίγες οι φορές που εκτιμάται πως ο Ερντογάν ανέβασε τους τόνους στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προκειμένου να μην φαντάζει «αδύναμος» μπροστά στους αντιπάλους του, που μιλούν για την «μεγάλη οθωμανική αυτοκρατορία».

Το ίδιο για παράδειγμα συμβαίνει και με την Ρωσία του Βλάντιμιρ Πούτιν. Όλοι γνωρίζουν τις τακτικές του Ρώσου προέδρου κι όλοι συμφωνούν πως θα ήταν καλύτερο για όλο τον κόσμο εάν υπήρχε κάποιος άλλος στη θέση του. Αυτό δεν σημαίνει πως ο βασικός του αντίπαλος, Αλεξέι Ναβάλνι είναι καλύτερος. Πολλοί τον αποθεώνουν μόνο και μόνο γιατί στέκεται απέναντι στον Πούτιν και κανείς δεν δίνει σημασία στο γεγονός πως πρόκειται για έναν ακροδεξιό, που οι απόψεις του συχνά αγγίζουν τα όρια του Ναζισμού.

Τα πράγματα είναι απλά: Η Ελλάδα είναι ήρεμη όταν και στην Τουρκία επικρατεί ηρεμία. Όταν ο Ερντογάν αντιμετωπίζει προβλήματα βρίσκει «διέξοδο» ταράζοντας τις σχέσεις των δύο χωρών. Έχει αποδειχτεί επανειλημμένα πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος αποπροσανατολισμού του λαού της γειτονικής χώρας από μια «αψιμαχία» με την Ελλάδα.

Και είναι δεδομένο επίσης πως επί του παρόντος κανείς από τους Τούρκους πολιτικούς δεν μπορεί να μας εμπνέει εμπιστοσύνη.

Για να μην σας πω πως οι περισσότεροι – όσο παράδοξο κι αν ακούγεται- είναι χειρότεροι του Ερντογάν.