Στη συζήτηση συμμετείχαν αρκετά από τα σημαίνοντα στελέχη της ελληνικής Κεντροαριστεράς - επρόκειτο για ένα μπρέκφαστ με ελεύθερη συζήτηση και ανοιχτές ερωτήσεις. Στην εισήγησή του ο Σάντσεθ, είχε υποστηρίξει ότι οι Σοσιαλιστές σε ολόκληρη την Ευρώπη αντιμετωπίζουν μια κρίση ταυτότητας, αφού οι ψηφοφόροι τους αντιμετωπίζουν ως ίδιους με τα λαϊκά, δεξιά κόμματα. Ο Σάντσεθ μίλησε εναντίον της λιτότητας και υπερ της προστασίας του κοινωνικού κράτους, υπέρ του Κεϋνσιανού παραδείγματος που τα δεξιά κόμματα έχουν ξεχάσει. «Έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη των αριστερών ψηφοφόρων» είπε ο Ισπανός σοσιαλιστής λέγοντας ότι το βασικό πολιτικό δίλημμα, παραμένει το «Αριστερά - Δεξιά».

Αυτό που πρότεινε τότε ο κ. Σάντσεθ στους Έλληνες Σοσιαλιστές, ήταν να ρίξουν γέφυρες συνεργασίας με την Αριστερά. Πρώτος που του απάντησε ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος που υπενθύμισε στον Ισπανό καλεσμένο ότι στην Ελλάδα η κυρίαρχη διάκριση από τα χρόνια της κρίσης κι έπειτα δεν αφορά το δίπολο Αριστερά - Δεξιά, αλλά το «Εθνολαϊκισμός εναντίον Ευρωπαϊστών». Ενώ στην αίθουσα οι περισσότεροι εκ των συμμετεχόντων υποστήριξαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με τα υπόλοιπα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη, άρα η συνεργασία είναι εκ των πραγμάτων δύσκολη. Και, όταν μια δημοσιογράφος ρώτησε τον κ. Σάντσεθ εάν θα σκεφτόταν να συμπράξει σε μια πολιτική συμμαχία υπό τον κ. Ινγκλέσιας των Podemos, ο κ. Σάντσεθ απάντησε με ένα μεγαλοπρεπές «όχι».

Γιατί είναι επίκαιρα όλα αυτά; Πρώτον, γιατί ο Σάντσεθ κατάφερε να κερδίσει, όχι γιατί δεν συνεργάστηκε με τους Podemos, αλλά γιατί το άστρο τους έδυσε πριν καλά καλά ανατείλει στον ισπανικό πολιτικό ορίζοντα. Δεν ξέρω πόσο βοήθησε η ελληνική εμπειρία, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, αλλά το Κίνημα που γέννησε η Αγανάκτηση στην Ισπανία, φαίνεται ότι καταρρέει. Δεύτερον, γιατί όσο ο Σάντσεθ ήταν κυβέρνηση, κατάφερε να επαναφέρει θέματα της προοδευτικής ατζέντας - τις αυξήσεις στους μισθούς αλλά και τις φοροαπαλλαγές στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις - στο πολιτικό του πρόταγμα. Και να μιλήσει με απλό και κατανοητό τρόπο στις ανάγκες και κυρίως στις φοβίες μιας μεσαίας τάξης που πλήττεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και τρίτον, διότι το ισπανικό στόρι, θα μπορούσε να αποτελέσει οδηγό για τους εγχώριους εκπροσώπους της ελληνικής Κεντροαριστεράς. Αυτούς που επιμένουν ότι η ολική επαναφορά της στον πολιτικό χάρτη δεν περνά από τη συνεργασία, ούτε με τις γέφυρες στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με την επιστροφή στις ανησυχίες και στα προβλήματα των ψηφοφόρων που δουλεύουν σκληρά και παίζουν με τους κανόνες του παιχνιδιού. Προς το παρόν, όλοι αυτοί, κοιτάζουν αλλού.