Σύνθετο; Όχι και τόσο. Η Αθήνα είναι μια πόλη που ζει επαναπαυμένη στις δάφνες της. Πορεύεται στο ιστορικό συνεχές βασιζόμενη στο κλέος αυτών που τη θεμελίωσαν και την εγκαθίδρυσαν ως πρωτεύουσα της Δημοκρατίας, με την κυριολεκτική σημασία του όρου. Κάθε μέρα, όμως, η πόλη είναι όλο και πιο άσχημη. Πιο αποκρουστική. Πιο εχθρική απέναντι στους πολίτες. 

Η Αθήνα είναι η μόνη μεγάλη πόλη στην Ελλάδα που απευθύνεται, τρόπον τινά, σε τρεις κατηγορίες ανθρώπων: στους δημότες της, σε όσους δηλαδή κατοικούν στα γεωγραφικά όρια του δήμου Αθηναίων, σε όσους πολίτες της Αττικής εργάζονται στο κέντρο της πόλης και περνούν χρόνο σε αυτό, αλλά και στους εκατομμύρια τουρίστες που περνούν λίγες ή περισσότερες ημέρες σε αυτήν. Και μπορεί στο μυαλό πολλών ξένων η Αθήνα να είναι μια εξιδανικευμένη οντότητα, για τους πολλούς όμως, τους δημότες και τους καθημερινούς επισκέπτες της, είναι η πόλη των χαμένων ευκαιριών. 

Περπατούσα χθες το βράδυ στην καρδιά της Αθήνας. Στους δύο πιο ακριβούς εμπορικούς δρόμους της, συγκρινόμενους με την Oxford Street του Λονδίνου, τη Via Condotti της Ρώμης ή τη Via Montenapoleone του Μιλάνου: τη Βουκουρεστίου και τη Βαλαωρίτου. Πλάκες λείες, φθαρμένες από τον χρόνο και τη χρήση, βρώμικες, δρόμοι με κακοτεχνίες. Αυτή είναι η εικόνα της βιτρίνας της πόλης. Τι συμβαίνει σε άλλες γειτονιές, λιγότερο προβεβλημένες; Από τα Σεπόλια και τον Κολωνό ως το Ρουφ και τον Βοτανικό και ως τα Πατήσια και την Πλατεία Αμερικής, η κατάσταση είναι παρόμοια: γειτονιές βρώμικες και κακοφωτισμένες, δρόμοι και πεζοδρόμια σε κακή κατάσταση, χώροι πρασίνου ανύπαρκτοι κ.ο.κ. 

Η νέα δημοτική αρχή θα παραλάβει από την απερχόμενη ένα νοικοκυρεμένο ταμείο και μια συνεπή στάση ως προς τις κοινωνικές δομές και την αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς. Αυτά. Δεν θα παραλάβει ουσιαστικό έργο σε ό,τι έχει να κάνει με την αναβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος. Και επειδή δεν θα παραλάβει, θα πρέπει να το κάνει η ίδια.

Σε αυτή την άκρως δύσκολη συγκυρία, η Αθήνα έχει την ευτυχία να κατεβαίνουν για το δημαρχιακό αξίωμα ορισμένοι άνθρωποι που, παρά τις επιμέρους διαφωνίες τους, μιλούν με νηφαλιότητα και επιχειρήματα. Ο Κώστας Μπακογιάννης, ο Παύλος Γερουλάνος, ο Νάσος Ηλιόπουλος, αλλά και ο Νίκος Σοφιανός του ΚΚΕ είναι άνθρωποι που δεν λαϊκίζουν για να λαϊκίσουν και αρθρώνουν ουσιαστικό λόγο για τα προβλήματα της πόλης.

Κανείς ποτέ δεν μπορεί να προκαταλάβει την έκβαση της κάλπης. Όλα, όμως, δείχνουν ότι ο Κώστας Μπακογιάννης θα είναι ο νικητής. Θα μπορούσε κανείς να του χρεώσει ότι είναι ακόμα ένα μέλος μιας κραταιάς πολιτικής οικογένειας της χώρας. Πράγματι είναι, αλλά είναι κάτι πέρα από αυτό. Σε μια εποχή που οι πολίτες είναι εξαιρετικά δύσπιστοι απέναντι στα μέλη της πολιτικής ελίτ, ο Μπακογιάννης, όπου και αν πηγαίνει βρίσκει ανοιχτές πόρτες και ακούει καλά λόγια, ακόμα και από ανθρώπους που δεν θα τον ψηφίσουν. Ο λόγος είναι απλός: είναι ευγενής, θετικός, ξέρει να ακούει και να μιλάει με επιχειρήματα. Σε πείθει παράλληλα ότι και πρόγραμμα έχει και θα μπορέσει, την ώρα που μπλέκονται οι αρμοδιότητες στη χοάνη του ελληνικού Δημοσίου, να πάρει την ευθύνη πάνω του και να κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει ο δήμαρχος. 

Είναι αλήθεια ότι η ύπαρξη της απλής αναλογικής και του Κλεισθένη δημιουργούν την ανάγκη συνεργασιών στο Δημοτικό Συμβούλιο. Ίσως στην προεκλογική περίοδο δεν είναι νοητό, αλλά αυτό θα καταστεί εκ των πραγμάτων εφικτό. Με τον Μπακογιάννη δήμαρχο, δε, θα καταστεί εφικτό και για έναν ακόμα λόγο: γνωρίζει καλά την αυτοδιοίκηση και ξέρει ότι για να φέρεις απτό αποτέλεσμα για τη ζωή των δημοτών, πρέπει να υπερβείς τις κομματικές γραμμές. 

Ο Κώστας Μπακογιάννης θα είναι, κατά πάσα πιθανότητα, ο επόμενος δήμαρχος Αθηναίων. Όπου και αν γυρίσεις στην Αθήνα, ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν το πιστεύουν. Ελάχιστοι επίσης είναι εκείνοι που θα βρουν να του προσάψουν πολλά αρνητικά στοιχεία, ακόμα και αν πρόκειται να ψηφίσουν άλλον υποψήφιο. Και, ενώ αυτό είναι το βασικό του ατού, είναι ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη του πρόκληση: εφόσον πάνε όλα σύμφωνα με τα προγνωστικά, ο κ. Μπακογιάννης θα πρέπει να ανταποκριθεί σε όλες αυτές τις προσδοκίες και τις ελπίδες που, ρητά ή άρρητα, έχουν εναποτεθεί στις πλάτες του από μια διαφαινόμενη καθαρή πλειοψηφία.