Ίσως να είναι λογικό κι ήταν σαφώς αναμενόμενο, μετά από αρκετά χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, το ό,τι οι Ευρωεκλογές της Κυριακής έχουν μετατραπεί περισσότερο σε μία «δημοσκόπηση» ή «δημοψήφισμα» όπως υποστηρίζουν τόσο ο Αλέξης Τσίπρας, όσο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά σε μία εκλογική αναμέτρηση που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο μέλλον μας.

Λίγες ημέρες όμως πριν από αυτή την εκλογική αναμέτρηση οφείλουμε να κατανοήσουμε πως δεν πρόκειται ούτε για «δημοσκόπηση», ούτε για «δημοψήφισμα», αλλά για μια σημαντική στιγμή σε μία Ευρώπη που αλλάζει κι όχι απαραίτητα προς το καλύτερο.

Η Μεγάλη Βρετανία δεν κατάφερε να φύγει από την Ευρωζώνης πριν από τις εκλογές και τώρα ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο άνθρωπος που επιθυμεί όσο τίποτε άλλο την διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι μόνο θα επιστρέψει στα έδρανα, αλλά περισσότερο ενισχυμένος από ποτέ. Προηγείται με 14 μονάδες έναντι των Εργατικών, ενώ οι Συντηρητικοί που συνθλίβονται στις δημοσκοπήσεις ετοιμάζονται να αντικαταστήσουν την Τερέζα Μέι με τον Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος υποστηρίζει το άτακτο Brexit, από την πρώτη στιγμή.

Στην Ιταλία ο ξενοφοβικός, ακροδεξιός Ματέο Σαλβίνι δείχνει ασταμάτητος. Στην Γερμανία οι Νεοναζιστές κερδίζουν έδαφος. Στη Δανία το FvD με τον ηγέτη του να φωνάζει «θέλουμε λιγότερη Ευρώπη» παλεύει για να «κλέψει» την πρώτη θέση από τον Μαρκ Ρουτ. Ο Ορμπάν και ο Κουρτς όχι μόνο διατηρούν, αλλά αυξάνουν τις δυνάμεις τους. Στη Γαλλία η Λεπέν εμφανίζεται ως το πρώτο φαβορί. Ακόμα και στην Ισπανία που μετά την εποχή Φράνκο η ακροδεξιά ήταν εξαφανισμένη, τώρα εμφανίζεται να αποκτά ολοένα και περισσότερη δύναμη.

Σαφώς όμως και η αύξηση της δύναμης της ακροδεξιάς στην Ευρώπη δεν αποτελεί είδηση. Σαφώς και οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους ηγέτες των κρατών. Στους ηγέτες που για να καλύψουν την οικονομική κρίση και τα τεράστια λάθη τους έστρεψαν την προσοχή των πολιτών στους πρόσφυγες και τους μετανάστες προκειμένου να βρουν ένα άλλοθι για την ανεργία και την λιτότητα που μάστιζε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωζώνης.

Η Ευρώπη δεν είναι κάτι «μακρινό» που δεν μας αγγίζει και δεν μας αφορά. Το πως θα διαμορφωθεί το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το ποιοι θα στελεχώσουν τις ευρωπαϊκές επιτροπές θα έχει άμεσο αντίκτυπο και στη χώρα μας. Το αν θα υπάρχουν άνθρωποι σε καίριες θέσεις που θεωρούν πως «οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και τρώνε τα λεφτά των άλλων», το αν θα υπάρχουν πολιτικοί που θα παλεύουν εκ των έσω για μια εθνικιστική ευρωζώνη ή ακόμα και για την διάλυση της, αφορά την τσέπη μας, αφορά το μέλλον μας και σίγουρα το μέλλον των παιδιών μας.

Ας δούμε λοιπόν τις εκλογές αυτές με τη σοβαρότητα που τους αρμόζει, ας αναλογιστούμε πως θα θέλαμε να διαμορφωθεί το ευρωκοινοβούλιο, ποιοι θα θέλαμε να κρατάνε στα χέρια τους τις τύχες τις δικές μας και των παιδιών μας κι ας αφήσουμε τις «κοκορομαχίες» για την επόμενη προεκλογική περίοδο. Άλλωστε δεν αργούν πλέον οι βουλευτικές εκλογές όπου θα υπάρχει όλο το περιθώριο να επικεντρωθούμε σε κότερα, πούρα, εταιρείες offshore, σκάνδαλα και μπαχαλάκηδες.