Για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν τον Ιανουάριο του 2015 «η ελπίδα που έρχεται». Αρχικά για να σκίσει τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο» και όταν οι «κόκκινες γραμμές» του, αποδείχθηκαν χαραγμένες στα χνάρια των προηγούμενων και η πολιτική του φτυστή με εκείνη των «Σαμαροβενιζέλων», ως «μικρότερο κακό» τον Σεπτέμβριο του 2015

Το είπε πολύ εύστοχα, ο Γιάνης Βαρουφάκης σε μια από τις συνεντεύξεις του ερωτώμενος σχετικά με το «γιατί ψηφίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας περάσει 3ο μνημόνιο». «Γιατί εσείς ποιον βασανιστή θα επιλέγατε; Αυτόν που το χαίρεται; Ή εκείνον που το κάνει χωρίς όρεξη;» απάντησε.

Το «μικρότερο κακό» είναι αυτό που διατυμπανίζει ότι δεν έχει την «πατρότητα» του προγράμματος, αλλά κομπορρημονεί για τα πλεονάσματα λες και ήρθαν ουρανοκατέβατα. Σαν να μην είναι το αποτέλεσμα περικοπών, εξαντλητικής λιτότητας, εξαθλίωσης εκατομμυρίων. 

Την αλαζονεία αυτή εκτός από την συνέχιση της πολιτικής των προηγούμενων, πλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στο αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών. Την πιο πιστή τήρηση μνημονίου από ελληνική κυβέρνηση ντύνοντάς την με ρήσεις… Βελουχιώτη. Τις απαντήσεις του Τσίπρα «Ε, τι να σε κάνω;» στην ηλικιωμένη που του παραπονέθηκε γιατί της έκοψε την σύνταξη. Μαζί βέβαια με την αδυναμία τους να σταθούν με σεβασμό μπροστά σε μια τραγωδία με 100 νεκρούς, για την οποία κατάφεραν να κατηγορήσουν τα ίδια τα θύματα.

Το τι πλήρωσαν όμως εκείνοι στις Ευρωεκλογές και τι θα πληρώσουν ακόμα στις επικείμενες Εθνικές, αφορά τους ίδιους και τους ψηφοφόρους τους. Αυτό που θα βαραίνει το σύνολο των λαϊκών στρωμάτων είναι ότι έχουν ανοίξει διάπλατα με τους νόμους τους τον δρόμο στη φιλελεύθερη με ολίγη από Όρμπαν, Νέα Δημοκρατία, για το τσάκισμα και του τελευταίου δικαιώματος, της τελευταίας προστασίας των πιο αδύναμων.

Πέτυχαν την κανονικοποίηση της φτώχειας, με το μασκάρεμά της με αριστερή στολή για να περνάει σαν κάποια θυσία που αξίζει ο λαός να κάνει. Για να ζήσει καλύτερες μέρες σε κάποια Δευτέρα παρουσία της ανάπτυξης; Όχι, απλά για να επιβιώσει. Το δήθεν «μικρότερο κακό» αφήνει στο «μεγαλύτερο» λίγο ακόμα χρόνο, μόνο όμως για να έρθει και να πέσει σαν ώριμο φρούτο.

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ κατάφεραν να ξαναζωντανέψουν τη Νέα Δημοκρατία του 18% στις Εθνικές του Μαΐου του 2012 και το 22% των Ευρωεκλογών του 2014, στα όρια της αυτοδυναμίας στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου, με 34% στις χθεσινές Ευρωεκλογές, αφού πρώτα εγκλώβισαν έναν κόσμο που έψαχνε διέξοδο από ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία μετά τον Αρμαγεδδώνα του μνημονίου.Την έφεραν πίσω ισχυρή όσο σχεδόν προ κρίσης, έχοντάς της δώσει όλα τα απαραίτητα εργαλεία για μια ακόμα χειρότερη συνέχεια.

Όσο συμπαθητικός και αν σας φαίνεται ο Μπάρακ Ομπάμα, δεν είναι τυχαία η διαδοχή του από τον Ντόναλντ Τραμπ. Ούτε εκείνη του Λούλα από τον Μπολσονάρου. Ούτε εκείνη του Ντ’ Αλέμα από τον Μπερλουσκόνι. Ούτε εκείνη…

Υπάρχει μόνο ένας τρόπος, να πετύχεις πρακτικά το μικρότερο κακό. Και αυτός δεν είναι να το ψηφίζεις, αλλά να παλεύεις για το αναγκαίο.