Αυτό δεν είναι κάτι που κρύβουν τα στελέχη του, αλλά αντίθετα το φωνάζουν με κάθε τρόπο. «Θέλουμε πίσω το ποσοστό που μας πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ» λένε κι αυτό είναι ξεκάθαρα το ΜΟΝΟ πράγμα στο οποίο εστιάζουν και το μόνο πράγμα που τους ενδιαφέρει.

Το ότι θα κυβερνήσει τη χώρα η Νέα Δημοκρατία είναι κάτι που το «κεντροαριστερό» κόμμα, όπως θέλει να αποκαλείται το ΚΙΝΑΛ, δεν το απασχολεί. Κι εδώ που τα λέμε, γιατί άλλωστε να το απασχολεί; Η Φώφη Γεννηματά υπήρξε υπουργός της κυβέρνησης Σαμαρά, δεν είναι δα και τόσα αυτά που τους... χωρίζουν. Το πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ λοιπόν είναι το πως «θα ξαναπάρουμε στα χέρια μας την εξουσία». Για να γίνει αυτό, πρέπει οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ να επιστρέψουν στο... μαντρί και στη συνέχεια «θα δούμε πώς θα «χτυπήσουμε» και τη Νέα Δημοκρατία». Αυτή είναι η λογική και για να είμαι ειλικρινής. δεν μπορώ να θυμηθώ ποτέ στο παρελθόν άλλη παράταξη με πιο ξεκάθαρα κυνική στάση απέναντι στους ψηφοφόρους.

Όχι πως δεν πρέπει να ασκεί δριμεία κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Και πρέπει και οφείλει να το κάνει. Αλλά δεν θα έπρεπε ο προεκλογικός πολιτικός της λόγος να σταματά εκεί.

Γιατί, δείχνουν πως δεν τους ενδιαφέρει στο ελάχιστο ούτε η «ιδεολογία», ούτε οι πολιτικές πρακτικές. Δεν τους ενδιαφέρει στο ελάχιστο εάν θα υπάρξει μια «δεξιά διακυβέρνηση», παρότι θέλουν να γίνουν η «φωνή της κεντροαριστεράς». Αυτό που θέλουν είναι ένα μεγάλο κομμάτι από την πίτα, για να επιστρέψουν σιγά – σιγά εκεί που θεωρούν πως τους αξίζει να επιστρέψουν. Γι' αυτό άλλωστε και ο «εχθρός» είναι το κόμμα που τους έχει πάρει το μεγάλο κομμάτι από την «πίτα» της κεντροαριστεράς και μόνο αυτό.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν σαφώς ένα «αγκάθι» στην εικόνα που θέλει να περάσει προς τα έξω η Φώφη Γεννηματά. Ήταν εκείνος που υπενθύμιζε με τον πιο τρανταχτό τρόπο στον κόσμο πως το ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) δεν είχε πρόβλημα να συμπορευθεί με την «δεξιά» και πως θα μπορούσε κάλλιστα να το επαναλάβει. Με το Βενιζέλο στην πρώτη γραμμή, είναι φανερό πως η Φώφη πίστευε πως ο κόσμος (που δεδομένα στην Ελλάδα γενικά ξεχνάει γρήγορα) θα συνεχίσει να τους τιμωρεί για τις κυβερνήσεις που έφτασαν τη χώρα ένα βήμα πριν το... γκρεμό.

Η απομάκρυνση του Βενιζέλου λοιπόν ήταν μάλλον αναμενόμενη. Η πρόεδρος του κόμματος φαίνεται να εκτιμά, πως είναι περισσότεροι οι ψηφοφόροι που θα «έρθουν», παρά αυτοί που θα «φύγουν» μαζί με τον Βενιζέλο. Ίσως να μην έχει άδικο. Ίσως μάλιστα αυτό να ίσχυε και με ενδεχόμενη αποχώρηση της ίδιας, αφού άλλωστε βρισκόταν μαζί με τον «Μπένι» στην... βάρκα. Ή ίσως ο κόσμος να επέστρεφε στο... μαντρί αν έπαυε να του υπενθυμίζει πως τον βλέπει σαν «πρόβατο». Αν δεν αποτελούσε προτεραιότητα το αν θα είναι η «πρώτη» ή η «δεύτερη» φωνή στην κεντροαριστερά και την απασχολούσε περισσότερο εάν η κυβέρνηση που έρχεται (και την οποία βοηθάει να βγει αυτοδύναμη με τη στάση της) είναι μια κυβέρνηση που η «κεντροαριστερή της συνείδηση» στηρίζει. Γιατί το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έγινε Κίνημα Αλλαγής, αλλά δείχνει πως ουσιαστικά «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».