Αν το έχετε ξεχάσει, θυμηθείτε την αστεία υπόθεση Χαϊκάλη και τους χρηματισμούς βουλευτών, λίγο πριν γίνουν οι εκλογές του 2015, την ακόμη πιο αστεία υπόθεση των CDs και τον τρόπο που μπήκαμε στο ΔΝΤ, τα «λιντσάρετε τον Πάχτα», τους τζιχαντιστές που θα γεμίσουμε την Ευρώπη, το «στα τέσσερα» και πολλά άλλα. Μην έχετε αμφιβολία, ο Τσίπρας ήξερε πολύ καλά, με ποιον συνεταιρίστηκε στην εξουσία. Βόλευε υπέροχα το αντιμνημονιακό του αφήγημα. Και όταν χρειάστηκε να τον ξεφορτωθεί, το έκανε με τον πιο απλό για τον ίδιο τρόπο. Όπως ξεφορτώθηκε όλους τους υπόλοιπους.

Κανένα κόμμα δεν εκφράζει την Ελλάδα της κρίσης καλύτερα από τους ΑΝΕΛ. Σκεφτείτε τη ρητορική τους και πείτε μου ότι δεν ακούσατε έναν γνωστό σας, στη δουλειά, στα καφενεία, ή στο οικογενειακό τραπέζι που δεν χρησιμοποίησε το πολιτικό τους αφήγημα: για την Ελλάδα που έγινε στόχος των κερδοσκόπων, για τις ξένες δυνάμεις που θέλουν να αρπάξουν τους υδρογονάνθρακες, για τον Σόρος που ενεπλάκη για να βγάλει δισεκατομμύρια, για τους ψεκασμούς, για τους χρηματισμούς βουλευτών προκειμένου να ψηφίσουν Σταύρο Δήμα, και για πολλά άλλα χαριτωμένα. Ο Καμμένος ενσάρκωσε το πολιτικό alter ego του Σαμαρά όταν ο τότε αρχηγός της αντιπολίτευσης συνειδητοποίησε πως τα Ζάππεια που ευαγγελίζονταν δεν έβγαζαν πουθενά. Και βέβαια τον χρήσιμο συνοδοιπόρο του Αλέξη Τσίπρα, στο δρόμο της κυβερνητικής κορυφής. Μαζί καβάλησαν το κύμα της οργής και της αγανάκτησης, που τους ξέβρασε στις όχθες της εξουσίας.

Θα υπήρχε Καμμένος χωρίς Τσίπρα; Προφανώς όχι. Για αρκετά χρόνια αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό ντουέτο, μια αρμονική πολιτική σύνθεση στα χρόνια του αντιμνημονίου και στα μετέπειτα, αυτά της κωλοτούμπας. Η διαφωνία τους περιορίζονταν στα ζητήματα χαμηλής πολιτικής, στα θέματα των δικαιωμάτων, της θρησκευτικής πίστης, άντε και στα βραχιολάκια του Ξηρού. Αλλά και τότε ο Τσίπρας έβρισκε Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ για να καλύψουν τα κενά που άφηνε ο δεξιός του συνεταίρος. Η κοινή αντιμνημονιακή αφετηρία των δυο κομμάτων ήταν που νομιμοποίησε αρχικά αυτή τη φαινομενικά ανίερη συμμαχία - η εξουσία όμως αποδείχθηκε η ισχυρή συγκολητική ουσία του σχήματος. Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΑ άλλωστε, κανείς δεν τόλμησε να ασκήσει σοβαρή κριτική για αυτή την σύμπραξη, που τοποθέτησε τον Καμμένο συνοδηγό στο τρενάκι της εξουσίας. Τα πάντα ήταν ρόδινα, μέχρι που έσκασε το Μακεδονικό.

Η αποχώρηση των ΑΝΕΛ από το πολιτικό χάρτη συμπίπτει με τη χρονική στιγμή που η ελληνική κοινωνία παίρνει οριστικά διαζύγιο από τους πολιτικούς πειραματισμούς και την άρνηση της πραγματικότητας που για χρόνια τη χαρακτήριζε. Οι ΑΝΕΛ μας χάρισαν κάποιες από τις πιο ρηχές κοινοβουλευτικές προσωπικότητες των τελευταίων χρόνων, ανέδειξαν μερικά από τα πιο φαιδρά στοιχεία της συλλογικής μας οντότητας και φεύγουν ηττημένοι, αφού διέψευσαν παταγωδώς ακόμη και τους πιο φανατικούς οπαδούς τους. Αλλά, αν οι πολιτικές και κοινωνικές μας ελίτ, δεν είχαν αποτύχει προηγουμένως, αν αυτοί δεν μας είχαν οδηγήσει στη χρεοκοπία, θα είχαμε ζήσει ποτέ, τον θίασο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ;