Ο Αλέξης Τσίπρας δεν θυμίζει σε τίποτα τον παλιό, καλό εαυτό του. Κάπου χάθηκε η λάμψη και η αισιοδοξία του. Ανθρώπινο είναι, θα μπορούσε να πει κανείς. Πόσο χαρούμενος και αισιόδοξος να είναι κάποιος που έναν μήνα πριν έχει χάσει εκλογές με 9,5 μονάδες, όταν, μάλιστα, ήταν σχεδόν σίγουρος για μεγάλο διάστημα ότι, όχι απλώς δεν θα χάσει, αλλά ίσως τις κερδίσει κιόλας.

Κι όμως, επειδή η ζωή είναι σκληρή, αυτός ο ίδιος άνθρωπος έπρεπε να κάνει εκλογές αμέσως μετά την καθαρή ήττα του. Δεν τις ήθελε αυτές τις εκλογές ο κ. Τσίπρας. Ό,τι και να λένε διάφοροι που τον λιβανίζουν, σύρθηκε σε αυτές από την ένταση της ήττας του. Και αναγκάζεται να δώσει μια μάχη με όρους δύσκολους, με τα πάντα να είναι εναντίον του. 

Αυτονόητες οι δυσκολίες λοιπόν. Ο κ. Τσίπρας, όμως, έχει ένα πολύ σοβαρότερο πρόβλημα-και δεν τον βοηθά καθόλου και το υποτονικό κλίμα της προεκλογικής περιόδου: δεν τον ακούει κανένας. Πάρτε για παράδειγμα το ντιμπέιτ. Ήθελε ντιμπέιτ απευθείας με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μετά συμβιβάστηκε με ένα ντιμπέιτ με 5 πολιτικούς αρχηγούς, αλλά έδωσε ντιρεκτίβα στους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ να στήσουν ένα μινι-ντιμπέιτ για 2 μέσα στο ντιμπέιτ για τους 5. Και αυτό ναυάγησε και στο τέλος ναυάγησε και το ντιμπέιτ, μετά την αψυχολόγητη κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρώτα να λέει ότι δεν μπορεί την 1ηΙουλίου και μετά να θυμάται «ηρωικά» ότι μπορεί. Όχι μόνο αυτό: ενώ έχει ναυαγήσει το ντιμπέιτ, ενώ η ιστορία έχει τελειώσει, ο κ. Τσίπρας εξακολουθεί να ζητά ντιμπέιτ.

Είναι απορίας άξιον τι νομίζει ότι θα καταφέρει. Εκτιμά, για παράδειγμα, ότι θα άλλαζαν οι εκλογικοί συσχετισμοί, επειδή θα στηνόταν ένα σκηνικό για πέντε παράλληλους μονολόγους; Δεν έχει καταλάβει, προφανώς, ο κ. Τσίπρας ότι δεν είμαστε στο 2015, αλλά στο 2019. Δεν είναι ο «φρέσκος», ο «καθαρός», το «καλό παιδί», είναι ένας απερχόμενος πρωθυπουργός με φθορά, ο οποίος διέψευσε τη μεγάλη πλειοψηφία της ελπίδας που εναποτέθηκε στους ώμους του. 

Άλλο παράδειγμα: θυμήθηκε μετά τις ευρωεκλογές τη μεσαία τάξη ο Αλέξης Τσίπρας και κάνει διαρκή ανοίγματα. Και ποιος τον ακούει; Κανείς! Ο κ. Τσίπρας δεν κομίζει τίποτε καινούργιο στους ανθρώπους του ιδιωτικού τομέα, της αγοράς και της επιχειρηματικότητας που ακόμα απαρτίζουν τη μεσαία τάξη. Λέει ακριβώς τα ίδια που έλεγε και πριν τις εκλογές, απλώς κάποια στιγμή θυμήθηκε ότι μπορεί να φέρει και μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για να επεκταθεί η ρύθμιση των 120 δόσεων για όλες τις επιχειρήσεις. Και γιατί δεν το έκανε όταν νομοθέτησε τις 120 δόσεις, έναν μήνα πριν;

Δεν ξέρω, αν ο κ. Τσίπρας «δεν ξέχασε τίποτα και δεν έμαθε τίποτα», όπως λέει ο κ. Μητσοτάκης, τσιτάροντας τη γνωστή ρήση του Ταλλεϋράνδου για τους Βουρβούνους. Ξέρω, όμως, ότι ο πρωθυπουργός μιλάει, μιλάει και ξαναμιλάει, χωρίς κανείς να τον ακούει. Και αυτό είναι ίσως το χειρότερο που μπορείς να πάθεις στην πολιτική, πολλώ δε σε μια προεκλογική περίοδο.