Ως νεαρός, το «παιδί του Αλαβάνου» έκανε την πρώτη του έκπληξη όταν στις εσωκομματικές εκλογές του τότε Συνασπισμού κατάφερε να κερδίσει τον Φώτη Κουβέλη και να πάρει την ηγεσία του κόμματος.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και δήλωσε πως στόχος του ήταν να κυβερνήσει με την αριστερά, μια δήλωση η οποία τότε έμοιαζε με «ανέκδοτο», που ακόμα και στα ίδια τα μέλη του κόμματος προκαλούσε χαμόγελα.

Ο Αλέξης Τσίπρας έμοιαζε με έναν νεαρό, αφελή, ο οποίος δεν έχει συνειδητοποιήσει που βρίσκεται και ποιος είναι ο ρόλος που έχει κλιθεί να παίξει. Το να στοχεύει ο νεαρός ηγέτης ενός αριστερού κόμματος που μέχρι τότε είχε ως βασικό μέλημα την είσοδο του στην Βουλή, στη διακυβέρνηση, ήταν μάλλον με ουτοπική επιθυμία.

Αργότερα, όταν όλοι κατάλαβαν πως τελικά κάθε άλλο παρά αφελής ήταν όταν έβαζε σαν στόχο τη διακυβέρνηση της χώρας, ήρθε μια νέα αρνητική πρόβλεψη. «Δεν θα βγάλει τετραετία. Θα αποτελέσει μια μικρή παρένθεση» έλεγαν οι αντίπαλοι του. Ούτε αυτή η πρόβλεψη όμως επιβεβαιώθηκε.

Στη συνέχεια ήρθε μια άλλη πρόβλεψη: «Θα φάει τα μούτρα του στην Ευρώπη. Δεν θα καταφέρει να βγάλει την χώρα από τα μνημόνια, δεν θα μπορέσει να το διαχειριστεί» έλεγαν εχθροί και φίλοι.

Βρέθηκε στην πρώτη Ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής, με τους άλλους ηγέτες να κάνουν ότι δεν τον βλέπουν καθώς περνούσε από δίπλα τους, ώστε να αποφύγουν να τον χαιρετήσουν.

Το ξεπέρασε κι αυτό. Λίγα χρόνια μετά οι Ευρωπαίοι ηγέτες όχι μόνο δεν του γύριζαν την πλάτη, αλλά έσπευδαν να τον χαιρετήσουν και να φωτογραφηθούν μαζί του, έχοντας αναγνωρίσει πως πέτυχε εκεί που άλλοι στο παρελθόν είχαν αποτύχει.

Ακόμα και σε αυτές, τις τελευταίες εκλογές ο Τσίπρας πέτυχε αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο: Έκανε την ήττα να μοιάζει με μεγάλη νίκη.

Το «φαινόμενο Αλέξης Τσίπρας» αποτελεί σαφώς ένα πολιτικό κεφάλαιο που ακόμα δεν έχει κλείσει και δεν πρόκειται να κλείσει για πολλά χρόνια ακόμα.

Και η δύναμή του, εσωκομματικά, είναι τέτοια που ακόμα κι αν θελήσει να μεταλλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ, θα το καταφέρει, έστω κι αν έχει απέναντι του ισχυρούς αντιπάλους.