Τότε λέμε: «αυτός βρίσκεται/ζει αλλού». Στην περίπτωση των ομογενών η έκφραση αυτή ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Μπορεί να ενημερώνονται από τα ΜΜΕ και από συγγενείς για το τι συμβαίνει πίσω στην πατρίδα, μπορεί να αγωνιούν και να αγαπούν την Ελλάδα (ίσως και πιο πολύ από αυτούς που μένουν εδώ καμιά φορά), αλλά η δική τους καθημερινότητα δεν εξαρτάται από τις εδώ πολιτικές εξελίξεις.

Δεν μιλάω φυσικά για νεαρούς ανθρώπους που σπουδάζουν στο εξωτερικό και σκοπεύουν να επιστρέψουν κάποια στιγμή πίσω, αλλά από εκείνους  που εργάζονται εκεί, έχουν κάνει πιθανότατα και οικογένειες και δεν σκοπεύουν να γυρίσουν, παρά μόνο ίσως στα «γεράματα» τους. Δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα και κυβέρνηση που να τους εγγυηθεί πως οι συνθήκες ζωής και εργασίας θα είναι απείρως καλύτερες εδώ, ώστε να τους πείσει να τα μαζέψουν και να γυρίσουν πίσω. Αυτό το ξέρουν και εκείνοι και τα πολιτικά κόμματα.

Οι ομογενείς λοιπόν, μπορεί να παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, όμως είναι διαφορετικό να ζεις τα πράγματα και διαφορετικό να διαβάζεις γι’ αυτά στο ίντερνετ ή να τα παρακολουθείς στην τηλεόραση. Όταν δεν ζεις ο ίδιος την αγωνία της εύρεσης εργασίας, της επόμενης ημέρας, όταν δεν σε αφορά άμεσα η κατάσταση στην παιδεία, όταν δεν σε αφορά η κατάσταση στα νοσοκομεία, όταν δεν εξαρτάται η καθημερινότητα σου από την ελληνική εργατική νομοθεσία, τότε μπορεί να παρακολουθείς και να εκφράζεις άποψη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να κατανοήσεις πλήρως τις αγωνίες ενός άλλου, που όλα τα παραπάνω αποτελούν την καθημερινότητα του.

Εάν τα 2 εκατομμύρια ομογενείς έχουν την δυνατότητα να ψηφίζουν και η ψήφος αυτή μετράει ακριβώς όπως εκείνων που ζουν στην Ελλάδα, τότε η ομογένεια θα μπορεί να καθορίζει το αποτέλεσμα. Θα μπορεί να «αποφασίζει» για όλα τα παραπάνω. Κι αυτό δεν είναι δίκαιο. Πολύ απλά. Φυσικά και να έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν και να δίνονται 3, 5 άντε 10 έδρες από αυτές τις ψήφους είναι και κατανοητό και επιθυμητό. Μέχρι εκεί.

Έχω πολύ δικούς μου ανθρώπους που ζουν μόνιμα στο εξωτερικό. Γνωρίζω πόσο αγαπούν, νοσταλγούν και ενδιαφέρονται για την πατρίδα. Είναι όμως φανερό πως η καθημερινότητα τους διαφέρει και πράγματα για τα οποία όσοι ζουν στην Ελλάδα αγωνιούν καθημερινά, εκείνων δεν τους περνούν καν από το μυαλό.

Ας καθοριστεί λοιπόν ένας αριθμός εδρών που να αφορά τους έλληνες του εξωτερικού για να είναι όλοι ευχαριστημένοι και να μην ξοδεύονται και κάποιοι επιχειρηματίες βάζοντας τσάρτερ για να τους φέρουν από τον τόπο διαμονής τους.