Αν μάλιστα βάλουμε στη σειρά και τις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, των ευρωεκλογών και της αυτοδιοίκησης, τότε μιλάμε για μία μεγάλη ήττα. Μια ήττα που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δείχνει να θέλει να ... κρύψει κάτω από το χαλί.

Μπορεί από την Κουμουνδούρου να σημειώνουν πως αυτή η κουβέντα θα γίνει από τα αρμόδια όργανα μέχρι και το μεγάλο συνέδριο στα τέλη Ιανουαρίου, όμως η αλήθεια είναι πως αυτό μοιάζει περισσότερο με επιθυμία κάποιων στελεχών, παρά με την πραγματικότητα.

Άλλωστε έχει ήδη διεξαχθεί η συνεδρίαση μιας κεντρικής επιτροπής και τρεις συνεδριάσεις της πολιτικής γραμματείας και η κουβέντα που έγινε αφορούσε το μέλλον του κόμματος, την διεύρυνση και τον μετασχηματισμό του, την ταυτότητα που θα έχει σε ένα χρόνο από σήμερα, το αν κάποιος εσωτερικά αμφισβητεί τον Σκουρλέτη ή τον στηρίζει, τη ψηφιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, την εγγραφή μελών κι αν αυτά θα είναι «αριστερά ή ΠΑΣΟΚ» και την αντιπολιτευτική γραμμή του κόμματος.

Τα αίτια της ήττας παραμένουν κάτι που «θα» συζητηθεί, όταν έρθει η ώρα. Ποια είναι όμως αυτή η ώρα; Και τελικά θα έρθει ποτέ;

Ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει να έχει βγάλει τα συμπεράσματα του για το τι έφταιξε και τι πρέπει να αλλάξει, όπως και οι υπόλοιποι που βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως δεν δείχνουν καμία διάθεση να το συζητήσουν με... ονόματα και διευθύνσεις.

Δεν χρειάζεται νομίζω καν να αναλύσουμε γιατί αυτό είναι λάθος και πως μπορεί να στοιχίσει στον Τσίπρα και το κόμμα του, στο μέλλον.

Μια συζήτηση με διάθεση αυτοκριτικής όχι μόνο θα βοηθούσε στο να διορθωθούν τα κακώς κείμενα που στοίχισαν στον ΣΥΡΙΖΑ τη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά θα έδειχναν και στους πολίτες που τους γύρισαν την πλάτη πως τους κατανοούν και προσπαθούν να τους φέρουν και πάλι δίπλα τους.

Έχουν δηλαδή παραδεχτεί στις δηλώσεις τους πως υπήρξε υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Δεν θα έπρεπε να έχει συζητηθεί το γιατί; Το τι έπρεπε να έχει γίνει διαφορετικά;

Δεν θα συζητήσουν ποτέ για την πολύ κακή διαχείριση των κρίσεων που μάλιστα οδήγησε σε τραγωδίες;

Για τις προκλητικές συμπεριφορές στελεχών που πολλές φορές ξεχείλιζαν από αλαζονεία δεν πρέπει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση;

Η συνεργασία με τον Πάνο Καμμένο ήταν τελικά λάθος;

Μήπως έπρεπε να έχουν φερθεί καλύτερα σε στελέχη που... εξαφανίστηκαν μέσα σε μία νύχτα;

Μήπως έχασαν την επαφή τους με την κοινωνία;

Έπρεπε να διαχειριστούν διαφορετικά το θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών;

Ένα σωρό ερωτήματα που αρνούνται να αντιμετωπίσουν.

Ακόμα και στο ζήτημα της επικοινωνίας παραδέχονται πως ήταν τραγική, όμως ουσιαστική κουβέντα και πάλι δεν κάνουν.

Στην Κουμουνδούρου μοιάζουν τους τελευταίους μήνες με «στρουθοκάμηλο». Κρύβουν το κεφάλι κάτω από το χώμα και ευελπιστούν πως ο ... κίνδυνος θα περάσει, χωρίς απώλειες.

Ο αρχηγός του κόμματος μοιάζει να θέλει να αποφύγει τις συγκρούσεις, περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο, πιστεύοντας πιθανότατα πως με τον καιρό τα λάθη και οι παραλήψεις της κυβέρνησης του θα ξεχαστούν. Και εσωτερικά και στους πολίτες.

Το «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο όμως, που δεδομένα έχει δημιουργηθεί στην κοινωνία, τρέφεται από αυτή την άρνηση της αυτοκριτικής. Είναι προτιμότερο μια σύγκρουση σήμερα που θα φέρει ξεκαθάρισμα και ανακατατάξεις, παρά να παραμένει πάνω από το κόμμα ένα «σύννεφο» με όλα τα λάθη που έκαναν και ποτέ δεν παραδέχτηκαν.