Αναρωτιέμαι αν στο αεροπλάνο θα του θυμίσει κάποιος το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, αυτό το μαξιμαλιστικό πλέγμα προτάσεων που εκπόνησε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2014 και ανακοίνωσε ως κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο τον έφερε λίγους μήνες μετά στην εξουσία. Αυτό που μερικά χρόνια μετά ο ίδιος αποκάλεσε “αυταπάτες”, αυτό που μας έριξε στα βράχια της περήφανης διαπραγμάτευσης κι αυτό που έφτασε να αποτελεί το “Άγιο Δισκοπότηρο” της ακατάσχετης παροχολογίας.

Έχει αλλάξει ο Τσίπρας από τότε;  Προφανώς. Τα τεσσεράμισι χρόνια της εξουσίας τον έκαναν σαφέστατα περισσότερο ρεαλιστή, πολύ πιο έμπειρο και πιθανότατα πολύ πιο κυνικό. Η εμπειρία της εξουσίας δεν αφήνει κανέναν ανεπηρεάστο, πόσω μάλλον εάν η θητεία σου συνδυάζεται με τα όσα τραγελαφικά - και συνάμα δραματικά - συνέβησαν στη διάρκειά της. Ο Τσίπρας είδε τους βασικούς συντρόφους που τον έφτασαν στην κυβερνητική Ιθάκη να εγκαταλείπουν το σκάφος, έκανε κακές επιλογές προσώπων και έδωσε τις λάθος μάχες. Όμως έκανε ταχύρυθμα μαθήματα οικονομίας και διεθνών σχέσεων, άσχετα αν τα δίδακτρα πληρώθηκαν από το λαό. Έτσι συμβαίνει συνήθως στις δημοκρατίες.

Όμως, ο Τσίπρας είναι πια σε νέα φάση. Είναι ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός της αντιπολίτευσης, σε μια χώρα που έχει αφήσει πίσω της την κρίση. Δεν υπάρχουν πια αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, ούτε κρεμάλες με τα πρόσωπα των πολιτικών του αντιπάλων. Ο Βαρουφάκης είναι στη βουλή, η Ζωή, ο Καμμένος κι ο Λαφαζάνης εκτός. Η κρίση είναι πίσω μας και κανείς δεν θέλει να την θυμάται. Τα μνημόνια τελείωσαν, μαζί και οι αντιμνημονιακοί. Η χώρα έχει μια νέα κυβέρνηση και η πλειοψηφία των κατοίκων της απαντά στις μετρήσεις ότι βαδίζουμε στη σωστή κατεύθυνση. Η φόρα που έχει ο Μητσοτάκης του πιστώνει πολιτικό χρόνο και ανοχή - σε αυτό βοηθούν και τα μίντια που τον στηρίζουν. Ο Τσίπρας λοιπόν πρέπει να επανεφεύρει τον πολιτικό του εαυτό. Να συντρίψει κάθε ψήγμα του αντιπολιτευτικού του παρελθόντος και να επανατοποθετηθεί στο χάρτη ως η εναλλακτική δύναμη εξουσίας. Κανείς δεν αναζητά πια τον εκδικητή-καβαλάρη που θα αλλάξει την Ευρώπη και θα μας βγάλει από την μιζέρια μας. Ο ίδιος το γνωρίζει. Αύριο μπορεί να ξαναγνωριστούμε. Μπορεί και όχι.