Ας μην ξεχνάμε ότι ο σουλτάνος είναι στο τιμόνι της γειτονικής χώρας από το 2003. Κι έχει περάσει από όλες τις φάσεις με τις ελληνικές κυβερνήσεις. Οι προσωπικές επαφές είναι πάντα χρήσιμες - ειδικά όταν κάποιοι στο Πεντάγωνο χάνουν για αρκετά βράδια τον ύπνο τους με όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο και στη ΝΑ Μεσόγειο. Είναι σημαντικό να ξέρεις με ποιον μιλάς στην άλλη γραμμή στη στιγμή της κρίσης. Και, ας το παραδεχθούμε, οι δυο πλευρές ξεκίνησαν - σωστά σκεπτόμενες -  την διμερή σχέση από το ουδέτερο έδαφος της Νέας Υόρκης. Δεν υπάρχει λόγος, ούτε και σκέψη για εκατέρωθεν επισκέψεις σε αυτή τη φάση.

Τα καλά νέα είναι ότι οι δυο πλευρές θέλουν να επαναφέρουν το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, την κοινή συνεδρίαση δηλαδή των υπουργικών συμβουλίων που έχει να συνέλθει από το 2016. Εντάξει, το σκηνικό των τελευταίων τριών χρόνων δεν επέτρεπε ακριβώς τέτοιου είδους διπλωματικές κινήσεις, ειδικά με όσα συνέβαιναν στο εσωτερικό της Τουρκίας. Αλλά υπάρχει διάθεση και πρόθεση να ξαναστηθούν κάποιες γέφυρες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι δυο πλευρές μπορούν να γεφυρώσουν το βαθύ χάσμα στις θαλάσσιες ζώνες και στο Κυπριακό.

Το κρίσιμο ζήτημα βέβαια αφορά την Κύπρο και τις εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η Λευκωσία έχει εξαρχής αντιληφθεί πως μόνη της αδυνατεί να ορίσει την τύχη της για αυτό κι έχει μπλέξει στο κόλπο των κοιτασμάτων, Αμερικανούς και Γάλλους. Η Τουρκία γνωρίζει πως είναι η ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή, δείχνει με κάθε τρόπο την απροθυμία της να δεχθεί τους όρους της άλλης πλευράς στο παιχνίδι της διαπραγμάτευσης. Το προχθεσινό  σόου των δυο υπουργών εξωτερικών (Κύπρου και Τουρκίας) μπροστά τις κάμερες αποτυπώνει και το σκάλωμα των διαπραγματεύσεων, αφού κανείς μάλλον δεν θέλει να επιδιώξει τη λύση μέσα σε ένα τόσο ρευστό τοπίο.

Ο Ερντογάν αισθάνεται ισχυρός απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο, έχει όμως εγκλωβιστεί σε ένα δύσκολο παιχνίδι με την Ευρώπη λόγω προσφυγικού και τις ΗΠΑ λόγω της Συρίας. Είναι ανοιχτός σε πολλά μέτωπα και ευάλωτος στο εσωτερικό του. Η Ελλάδα ορθά χτίζει τις συμμαχίες της (ευτυχώς καμία Ελληνική κυβέρνηση την τελευταία δεκαετία δεν ξέφυγε από τον άξονα με Κύπρο και Ισραήλ που διαμορφώθηκε υπό την ευλογία των ΗΠΑ) και διεθνοποιεί οπουδήποτε μπορεί τα διμερή της ζητήματα με την γείτονα. Τα καλά νέα είναι πως η χώρα μας αποτελεί για τη Δύση τον βασικότερο πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή. Τα κακά νέα είναι πως η γειτονιά μας εξακολουθεί να παραμένει επικίνδυνη. Η επανεκκίνηση που επιχειρεί η κυβέρνηση δεν σημαίνει αναγκαστικά πως θα ξαναγνωριστούμε με τους γείτονές μας. Τους υπενθυμίζουμε απλά ότι λειτουργούμε πλάι σε ισχυρούς παίκτες.