Στην αξιωματική αντιπολίτευση επικρατεί το εξής παράδοξο: Είναι ένα κόμμα στο οποίο τα όργανα του έχουν δύναμη, ένα κόμμα που στη δομή του βασίζεται στην πολυφωνία και τις δημοκρατικές διαδικασίες, όμως τελικά παντού και πάντα επικρατεί ο λόγος του ενός. Δηλαδή του Αλέξη Τσίπρα.

Πρόκειται για ένα πραγματικά μοναδικό φαινόμενο στην πολιτική ιστορία της χώρας, γιατί μπορεί και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα να ήταν αρχηγοκεντρικό, είχε όμως την ιδιαιτερότητα πως ήταν ο ίδιος ο Αντρέας που είχε ιδρύσει το κόμμα αυτό. Δεν το βρήκε «έτοιμο», όπως συνέβη με τον Τσίπρα. Και μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν τότε Συνασπισμός και μπορεί να έγινε ένα τελείως διαφορετικό κόμμα επί της προεδρίας του, που έφτασε στο απόλυτο κατόρθωμα να πάει από το 4% στο 36% και να κυβερνήσει τελικά τη χώρα, αλλά έστω και μικρό, το κόμμα υπήρχε και πριν εμφανιστεί εκείνος. Δεν θα υπήρχε όμως αν αύριο αποφάσιζε να το αφήσει στη μοίρα του.

Αυτό φαίνεται να το αντιλαμβάνονται όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα κι εκείνοι που γκρινιάζουν, ακόμα κι εκείνοι που συγκρούονται μαζί του για διάφορα θέματα, όπως εκφράζοντας την ανησυχία τους για το μέλλον και την πιθανή «πασοκοποίηση του κόμματος». Μπορεί να διαφωνούν αλλά όλοι καταλήγουν στο να τον ακολουθήσουν βάζοντας στην άκρη τους προσωπικούς τους προβληματισμούς. «Ο Αλέξης ξέρει» καταλήγουν άπαντες.

Υπάρχει μάλιστα το εξής χαρακτηριστικό: Αν μιλούσε κανείς με τα άτομα της αριστερής πτέρυγας που στην κεντρική επιτροπή εξέφρασαν ανησυχίες για την αναφορά στο 1981, θα διαπίστωνε πως μπορεί να... έβραζαν για το σημείο αυτό, όμως κανείς δεν το χρέωνε στον αρχηγό τους. «Αυτοί που το έγραψαν» και «ο Αλέξης τους εμπιστεύεται και τον παρασύρουν» ήταν οι φράσεις που ακούγονταν για κάποιους αόρατους ή και χειροπιαστούς εχθρούς. Κακή κουβέντα για τον Αλέξη όμως δεν τολμούσε να ξεστομίσει κανείς.

Δεν είναι άλλωστε αφελείς. Γνωρίζουν πως ο κόσμος όταν βρέθηκε μπροστά στην κάλπη είχε ένα δίλημμα: «Ναι ή όχι στον Τσίπρα». Όποιος μιλούσε για τις εκλογές έλεγε είτε «θα ψηφίσω Τσίπρα», είτε «Δεν θα ψηφίσω Τσίπρα». Μπορεί να γίνεται μεγάλη κουβέντα για το όνομα του ΣΥΡΙΖΑ κι αν αυτό θα είναι σκέτο ή θα συνοδεύεται από το «Προοδευτική Συμμαχία» ή το «Πράσινη αριστερά», αλλά και «Πράσινα άλογα» να αποφάσιζε να το βγάλει, δεν θα άλλαζε απολύτως τίποτα όσον αφορά τον κόσμο που τον ακολουθεί.

Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι απλά η Αλίκη Βουγιουκλάκη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ.