Ο κομματικός οργανισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν έπαθε, κατά τα φαινόμενα, κάποιο τρομακτικό σοκ από την ήττα των ευρωεκλογών. Και αυτό δεν είναι υποχρεωτικά καλό. Η ηγετική ομάδα του κόμματος απέφυγε τη δύσκολη συζήτηση για τις αναντίρρητες ευθύνες που υπάρχουν για μια ήττα. Μια ήττα, δε, που ήρθε σε τρεις δόσεις και όχι με τη μία. Και, χωρίς να έχει κάνει μια θεμελιώδη αυτοκριτική, ένας πολιτικός οργανισμός δεν μπορεί να πάει παρακάτω. 

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη στρατηγική να πάει τον ΣΥΡΙΖΑ στο επόμενο επίπεδο. Θεμιτό, από τη στιγμή που το ποσοστό του στις εκλογές του επιτρέπει να είναι ο δεύτερος πόλος σε έναν νέο δικομματισμό. Δεν έχουν, όμως, όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ την ίδια άποψη για το πώς πρέπει να προχωρήσει μπροστά το κόμμα. Και αυτό καθίσταται εμφανές από τη συζήτηση για το 2015. Ίσως μπερδευτήκατε, αλλά ένα κόμμα που δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με τα πεπραγμένα του, είναι αδύνατον να πάει μπροστά. 

Κάποιοι αρχίζουν και ψελλίζουν ότι ο κομματικός οργανισμός δεν ήταν έτοιμος να κυβερνήσει το 2015. Τι μας λέτε! Η αλήθεια είναι ότι κάτι υποψιαζόμασταν κι εμείς, αλλά τώρα καθίσταται σαφές. Σε αυτό μας βοηθά ο «στοχασμός» του Νίκου Βούτση, όπως το έθεσε στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ ο Θοδωρής Δρίτσας. Κι όμως, δεν συμμερίζονται όλοι τον στοχασμό Βούτση. Κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν και λένε τώρα ότι το μείζον λάθος της περιόδου του 2015 ήταν η τοποθέτηση Βαρουφάκη στη θέση του υπουργού Οικονομικών. Σαν ο κ. Βαρουφάκης να μην ήταν ο βασικός συγγραφέας του προγράμματος της Θεσσαλονίκης και διαμορφωτής της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ το 2014. Σαν να υπήρξε κάποιου είδους παρθενογέννεση ή ο κ. Βαρουφάκης να τοποθετήθηκε υπουργός Οικονομικών σε ένα περιβάλλον εργαστηρίου: κάποια στιγμή, το λάθος διορθώθηκε και όλα καλά. 

Υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη του συζητάνε, συζητάνε και συζητάνε και δεν αγγίζουν τον πυρήνα της ήττας τους στις εκλογές. Είναι αδυναμία να τον εντοπίσουν; Είναι τακτική επιδερμικής ενδοσκόπησης; Ποιος ξέρει. Συντεταγμένος διάλογος, όμως, δεν έγινε επί τρεις μήνες. Κάτι το καλοκαίρι, κάτι η κούραση από μια τετραετία διακυβέρνησης, άσ’ τα για το συνέδριο. 

Στο μεταξύ, όμως, η πολιτική τρέχει. Ο κ. Μητσοτάκης μπήκε επιθετικά στις πρώτες 100 μέρες του. Ο, δε, ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει και σκοντάφτει ακόμα και στην ευθεία, όπως στο θέμα της ψήφου των αποδήμων, και βρίσκεται μόνος του στη γωνία, καθαρά από δικό του λάθος υπολογισμό.  

Το κακό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι, μη έχοντας κλείσει τις εκκρεμότητες με το παρελθόν του, τις βρίσκει μπροστά του στην κουβέντα για το μέλλον του. Ο καθένας από όσους διαδραμάτισαν σε θέσεις ευθύνης έχει μια διαφορετική αντίληψη για το πώς πρέπει να προχωρήσει το κόμμα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απασχολεί τη δημόσια συζήτηση για την πολιτική του ρητορική ή για τη στρατηγική του, αλλά για τη συζήτηση για το 2015 και τις διαφορετικές τοποθετήσεις ως προς το μέλλον του κόμματος. Αυτό οφείλεται στο ότι η κουβέντα δεν έγινε την ώρα που έπρεπε, εκεί που έπρεπε, όπως έπρεπε. Γίνεται, λοιπόν, ασύντακτα και σε κοινή θέα, με απανωτά επεισόδια που «ιντριγκάρουν» το πάντα φιλοθεάμον κοινό.

Γίνεται, με άλλα λόγια, ακριβώς όπως δεν θα έπρεπε να γίνεται. Σαν να την κάνουν ανήλικοι στο δωμάτιο ή, εν προκειμένω, στην αντιπολίτευση.