Οι 20 χρυσαυγίτες ακόλουθοι του, φρόντισαν μάλιστα να επιβεβαιώσουν και μερικές από τις περιγραφές του παραπεμπτικού βουλεύματος, υποδεχόμενοι σε στάση προσοχής τον αρχηγό και χαιρετώντας ναζιστικά απέναντι από το κοινό της δίκης αφού εκείνος τελείωσε. 

Ενδιάμεσα είχαν παραδώσει την σκυτάλη, στον ντυμένο την προβιά του… πολιτικώς διωκόμενου Νίκο Μιχαλολιάκο που φρόντισε να μην αφήσει κανένα κενό.

Επιβεβαίωσε τον διπλό λόγο της Χρυσής Αυγής πουλώντας «τρέλα» στο δικαστήριο. Οι «ηττημένοι του ‘45» σπορά των οποίων δηλώνει ότι είναι, ήταν… οι Έλληνες εθνικιστές, «δεν του άρεσε η μουσική» της συναυλίας του 2005, με τις σημαίες της Βέρμαχτ, τα «Juden Raus» και τους ναζιστικούς χαιρετισμούς ενώ η «πολιτική ευθύνη» που ανέλαβε για την δολοφονία Φύσσα ήταν «σχήμα λόγου». Δεν είδε, δεν άκουσε, δεν ξέρει για έκνομες ενέργειες. 

Για όποιον και αν ρωτήθηκε, δεν δίστασε. Τον «κάρφωσε» με ύφος κυρ – Παντελή που «κοιτάει την δουλίτσα του». Όπως πολύ εύστοχα το έθεσε ο συνήγορος της Πολιτικής Αγωγής, Θανάσης Καμπαγιάννης: «Σήμερα που ήρθε η ώρα της λογοδοσίας, το «καρφί» του Μιχαλολιάκου στους χρήσιμους ηλίθιους που τον ακολούθησαν ακούστηκε μέχρι τη Νίκαια, το Πέραμα, τον Πειραιά και το Κερατσίνι. 

Έδωσε όλους τους «συναγωνιστές» του. Από τον Λαγό, μέχρι τον Πατέλη, τον Καζαντζόγλου, τον Σιατούνη, τον Αποστόλου, πρακτικά οποιοδήποτε όνομα για το οποίο ρωτήθηκε από το δικαστήριο. Τίμησε την παράδοση του ελληνικού εθνικοσοσιαλισμού».

Το μόνο λογικοφανές επιχείρημα που παρουσιάσε ο Μιχαλολιάκος είναι το ερώτημα «γιατί ένα κόμμα σε άνοδο να έχει τέτοια δράση που μπορεί να του κοστίσει πολιτικά».  Την απάντηση σ’ αυτό, την έχει δώσει η συνήγορος της Πολιτικής Αγωγής, Ελευθερία Τομπατζόγλου σε συνέντευξή της στο Reader.gr τον Σεπτέμβρη του 2018: «Προκειμένου να διατηρήσουν την πραγματική της φύση (σ.σ. της Χρυσής Αυγής), που είναι αυτή που συγκροτεί και τον πυρήνα της, πρέπει να δείξουν το βίαιο πρόσωπό της. Δεν μπορούν να αποστασιοποιηθούν από τη βία, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα χάσουν τους υποστηρικτές τους».

Και επειδή ο Μιχαλολιάκος είχε το θράσος να χρησιμοποιήσει μέχρι και στίχους του Κώστα Βάρναλη, ας παραφράσουμε κι εμείς λίγο τον ποιητή. «Δειλός, μοιραίος και άβουλος αντάμα, πρόσμενε ίσως κάποιο θάμα». Ας μην αυταπατάται. Τα «θαύματα» πιθανότατα τελείωσαν στην επιείκεια του παραπεμπτικού βουλεύματος, που τον έστειλε στο εδώλιο για εγκληματική και όχι για τρομοκρατική οργάνωση (με μεγαλύτερες ποινές η δεύτερη) και στις μειώσεις των σχετικών ποινών στον Ποινικό Κώδικα από την προηγούμενη κυβέρνηση.