Θα πρέπει επιτέλους, εν έτει 2019, να συνεννοηθούμε σε ορισμένα βασικά πράγματα. Για παράδειγμα, η είδηση ότι στα υπόγεια του Οικονομικού Πανεπιστημίου της χώρας βρέθηκαν και κατασχέθηκαν«κοντάρια, κράνη, γάντια, κουκούλες full face και ρούχα-υλικά αμφίεσης για κάλυψη χαρακτηριστικών καθώς και πυροσβεστήρες, διαρρηκτικά εργαλεία, φυλλάδια αναρχικού περιεχομένου και κομμάτια από μάρμαρα και πέτρες που χρησιμοποιούνται σε επιθέσεις» δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως business as usual. Επίσης, ο νόμος είναι νόμος και πρέπει να εφαρμόζεται. Όταν η Σύγκλητος ενός πανεπιστημίου, που είναι και το βασικό όργανό του με αποφασιστικό χαρακτήρα, αποφασίζει ότι η σχολή θα μείνει κλειστή, θα μείνει κλειστή. Αν κάποιος επιχειρήσει να την ανοίξει, θα πρέπει είτε να αποτραπεί είτε να αντιμετωπιστεί. 

Τα όσα είδαμε χθες το μεσημέρι στην ΑΣΟΕΕ δεν είναι εικόνες άγνωστες. Δεν είναι εικόνα κανονικότητας να σπάει ένα λουκέτο που κρατά κλειστή τη σχολή, επειδή 200 φοιτητές αποφάσισαν ότι πρέπει να σπάσει. Εικόνα κανονικότητας, αντιθέτως, είναι να επιστρατευτεί η αστυνομία και να τους βγάλει από τον χώρο, στον οποίο παρανόμως, με βάση την απόφαση της Συγκλήτου, έχουν εισέλθει. Αυτά τα έχουμε λύσει από τη ρωμαϊκή εποχή: dura lex, sed lex. 

Επιμένω, είμαστε στο 2019. Δεν ξέρω κανένα δυτικό πανεπιστήμιο, στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ, με τα οποία και θέλουμε να συγκρινόμαστε, που αφενός να επιτρέπει να δημιουργούνται γιάφκες στα υπόγειά του και από την άλλη να μην μπορούν, εντός του campus του, οι αστυνομικές αρχές να επιβάλλουν τη νομιμότητα. Ο νόμος, δε, είναι μια κοινωνική συνθήκη, προκειμένου να μπορούμε να συμβιώνουμε. Αν δεν εφαρμόζεται ο νόμος, τότε οι κοινωνίες δεν λειτουργούν. 

Μπορούμε να συζητήσουμε, αν η αστυνομία κάνει σωστά τη δουλειά της ή αν οι μέθοδοι που επιστρατεύει κατά περίπτωση είναι οι ενδεδειγμένες. Σωστά, αλλά και πάλι αυτό δεν πρέπει να οδηγεί σε παρέκκλιση από το μείζον που είναι ότι το πάρτι στα ελληνικά πανεπιστήμια πρέπει να τελειώσει. Υπάρχει, δε, 45 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, μια σπάνια κοινωνική συνθήκη: η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, όπως αποτυπώνεται σε όλες τις μετρήσεις, επικροτεί και την κατάργηση του ασύλου, με τη μορφή που αυτό είχε πάρει, αλλά και τις αστυνομικές επεμβάσεις σε πανεπιστημιακούς χώρους, όταν συντελούνται έκνομες πράξεις. 45 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, η ελληνική κοινωνία είδε να ξεχειλώνουν τόσο πολύ ορισμένες έννοιες, ώστε πλέον οι όροι αντιστράφηκαν ραγδαία. 

Τα πανεπιστήμια θα πρέπει να επιστρέψουν στην ακαδημαϊκή κανονικότητα και να επιτελούν τον ρόλο τους, δηλαδή να μορφώνουν τους φοιτητές. Τα πανεπιστήμια δεν είναι ούτε γιάφκες για αντιεξουσιαστές, ούτε ορμητήριο για μπαχαλάκηδες, ούτε έδρα παραεμπορίου. Μπορεί ορισμένοι να εθελοτυφλούν και να μην βλέπουν τι γινόταν στην ΑΣΟΕΕ και σε άλλα πανεπιστήμια τα τελευταία χρόνια. Πρόβλημά τους. Η κοινωνία, όμως, έβλεπε, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών που ήταν αναγκασμένη να υφίσταται τριτοκοσμικές συνθήκες. 

Από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, η κυβέρνηση θα κριθεί αυστηρά το ζήτημα των Πανεπιστημίων. Όχι ως προς το αν μπαίνει σε αυτά η Αστυνομία όταν πρέπει, αλλά για το αν εφαρμόζει τους κανόνες της νομιμότητας, όπου και όπως πρέπει. Τελεία και παύλα. Όλα τα άλλα, μοιάζουν με φαντάσματα του παρελθόντος: τα συνθήματα ότι τάχα «η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73», η ταχύτητα διάφορων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και του ΜέΡΑ 25 να τρέξουν στο πανεπιστήμιο για να «στέρξουν» τους κατατρεγμένους διαμαρτυρόμενους, αλλά και το «ρωμαλέο κίνημα» που δείχνει να ξαναξυπνά, όλως τυχαίως, μετά από 4,5 χρόνια αγρανάπαυσης. Όλα αυτά είναι τόσο παράταιρα πλέον. Και το πραγματικό ακαδημαϊκό άσυλο κατοχυρώνεται, μόνο εφόσον τα στοιχεία παρανομίας εξοβελιστούν από τον χώρο του πανεπιστημίου μια και καλή.