Η αλήθεια είναι πως στον ΣΥΡΙΖΑ το ενδεχόμενο αμφισβήτησης του Αλέξη Τσίπρα δεν κυκλοφορεί ούτε ως… ανέκδοτο.

Τόσο πριν από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, όσο και μετά από αυτές δεν βρέθηκε κανείς που να ψελλίζει έστω την σκέψη πως θα μπορούσε να αλλάξει η ηγεσία.

Και είναι απόλυτα λογικό. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αυτός που άλλαξε την ιστορία ενός κόμματος που δεν είχε την παραμικρή σχέση με την εξουσία και την παραμικρή ελπίδα να την διεκδικήσει, έφερε την αριστερά στην Ελλάδα σε θέση ισχύος, κάτι που δεν κατάφεραν τόσοι και τόσοι ηγέτες της αριστεράς πριν από αυτόν και κατάφερε να κάνει έναν ολόκληρο λαό να ψηφίζει με κριτήριο «υπέρ ή κατά» όχι κομμάτων, αλλά του ίδιου.  

Δεν ξέρω κατά πόσο ήταν ειλικρινής χρησιμοποιώντας το «δυστυχώς» όταν σημείωσε πως δεν υπάρχει κάποιος στο κόμμα του που να εμφανίζεται ως διάδοχος, η αλήθεια όμως είναι πως, έχει δίκιο ο Τσίπρας. Όντως θα παρουσίαζε εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ίσως γιατί ουσιαστικά υπάρχει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας.

Στη φάση του μετασχηματισμού όμως, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ, το ενδεχόμενο να υπήρξε μια σύγκρουση απόψεων για το πού πρέπει να οδηγηθεί το κόμμα είναι αμφίβολο αν θα του έβγαινε σε καλό. Οι συγκρούσεις απόψεων μπορεί ενίοτε να φέρνουν αποτελέσματα και να «δυναμώνουν» μια παράταξη, το ίδιο εύκολα όμως θα μπορούσαν να τη φέρουν στα πρόθυρα της διάλυσης.

Είναι άλλωστε πολλά τα παραδείγματα που οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Και το παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πως γενικά δεν χειρίζονται με τον καλύτερο τρόπο τις… συγκρούσεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας προσώρας παίζει μόνος του … μπάλα στο εσωτερικό του κόμματος της Κουμουνδούρου, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν κάποιοι που έχουν ονειρευτεί τους εαυτούς τους ως «διαδόχους».

Μια νέα, ενδεχόμενη εκλογική ήττα ίσως και να του έδινε την ευκαιρία να ανακαλύψει ποιοι είναι...