Ο νεκρός δεν δαγκώνει λοιπόν, αλλά δυστυχώς για τον ίδιο τον Τζήμερο, κάποιοι νεκροί τον... δαγκώνουν, του δημιουργούν την αίσθηση για να μην πω πεποίθηση, ότι τρώνε τις σάρκες του. 

Δεν είναι εύκολο δίπλα σου, γύρω σου, να ακούς άπαντες να αναφέρονται με σεβασμό ή θαυμασμό στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους για έναν σκοπό και εσύ να περνάς ανάμεσά τους απαρατήρητος ή ακόμη χειρότερα στην περίπτωση του κυρίου Τζήμερου, να περνάς ανάμεσά τους και να σε βλέπουν με τέτοια απαξίωση ή με τέτοια διάθεση που θέλουν να φτύσουν στο χώμα που πάτησες. 

Οταν δε έχεις τα χαρακτηριστικά του Τζήμερου, είσαι δηλαδή από τους ανθρώπους, που σε κάθε γάμο θα ήθελες να είσαι η νύφη και σε κάθε κηδεία ο νεκρός, όλο αυτό δεν το αντέχεις, δεν το χωράει η λογική σου. Τότε φτάνεις στο έσχατο σημείο. Κάνεις εμετό, για να σε δει κάποιος, να σε σχολιάσει, έστω να σε βρίσει, αλλά να ασχοληθεί μαζί σου. Δεν μπορείς να ζεις στη αφάνειά σου, στην ανυπαρξία σου, στην μιζέρια σου, στη ζωή που σε οδήγησαν οι επιλογές σου και το μυαλό σου, σε αυτή τη μεγάλη δυστυχία της απαξίωσης από όλους και όλα. 

Κάπως έτσι λοιπόν με έναν διαδυκτιακό εμετό, ο Τζήμερος προσπάθησε να μπει ξανά στην κουβέντα, με ένα τιτίβισμα προσβολής των νεκρών, διότι ο Τζήμερος στη μίζερη ζωή του δεν έμαθε μόνο να διαχωρίζει ταξικά τους ζωντανούς, αλλά και τους νεκρούς, τόση δυστυχώς είναι η δυστυχία του.  

Μόνο που όπως έχουν πει και έχουν γράψει πολλοί πριν από εμένα, ο πραγματικός θάνατος για έναν άνθρωπο έρχεται όταν χαθεί η τιμή του... Κι εγώ δεν θέλω να συνεχίσω αυτό το κείμενο γιατί σε αντίθεση με τον κύριο Τζήμερο, τους νεκρούς τους σέβομαι...