Δεν έχει νόημα να μιλήσει κανείς για το αυτονόητο δικαίωμα της κάθε γυναίκας να κάνει ο,τι θέλει με το σώμα της. Θα ήταν σαν να αποφασίσουμε να μιλήσουμε για το δικαίωμα όλων των παιδιών στην εκπαίδευση (δε συμβαίνει αλλά δεν αμφισβητεί κανείς ότι έτσι είναι). Θα ήταν, ακόμα καλύτερα, σαν ξαφνικά να ανακαλύπταμε ότι η Γη γυρίζει. 

Βέβαια, μάλλον δεν είναι έτσι αν σκεφτεί κανείς ότι στην Ιρλανδία των 4,7 εκατ. ανθρώπων, μόλις τον περασμένο Μάιο αποφασίστηκε σε δημοψήφισμα η κατάργηση της «8ης τροπολογίας του Συντάγματος», που επέτρεπε τις αμβλώσεις μόνο στην περίπτωση που κινδυνεύει η ζωή της μητέρας. 

Να μην ξεχάσουμε επίσης ότι η Εκκλησία θέσπισε μόλις τον περασμένο Ιούλιο την «ημέρα αγέννητου παιδιού» με πρόσχημα το δημογραφικό πρόβλημα (την κίνηση χαίρετησε το κίνημα «Αφήστε με να ζήσω»).

Μεσαιωνικές κινήσεις, πρωτοβουλίες, αποφάσεις, που μόνο στόχο έχουν να ξανανοίξουν μια τελειωμένη συζήτηση. Το δικαίωμα στην άμβλωση κατακτήθηκε και δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση. Οι εκτρώσεις δεν σταμάτησαν να γίνονται ούτε όπου ούτε όταν κρίθηκαν παράνομες. Οι γυναίκες που δεν ήθελαν παιδιά, υποβάλλονταν σε αμβλώσεις, που απλά γίνονταν υπό ακατάλληλες συνθήκες και τελικά κινδύνευε η ζωή τους. Εκτός κι αν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε στην εποχή που οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν βότανα και φυσική δύναμη για να τραυματίσουν το έμβρυο και να αποβάλλουν. Η αν πρέπει να αναπτύξουμε επιχειρηματολογία κατά των όσων έγραφαν οι αφίσες της πρωτοβουλίας «Αφήστε με να ζήσω». Καήκαμε.

Το υπουργείο Μεταφορών πέταξε το μπαλάκι των ευθυνών στη ΣΤΑΣΥ και διέταξε να κατέβουν οι αφίσες. Ο πρόεδρος της ΣΤΑΣΥ τάχθηκε ξεκάθαρα κατά της προβολής της καμπάνιες στους σταθμούς του μετρό και είπε χαρακτηριστικά: «Το πώς αποφασίστηκε να επιτραπεί η ανάρτηση της συγκεκριμένης αφίσας στα διαφημιστικά πλαίσια του Δικτύου της ΣΤΑΣΥ Α.Ε, θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να " παίζει" με τις κοινωνικές ευαισθησίες των πολιτών».

Είναι τραγελαφικό να επιτρέπεται -πόσο μάλλον με ασαφείς διαδικασίες- η ανάρτηση μιας αφίσας με προσβλητικό περιεχόμενο σε κοινή θέα. Τα γρήγορα αντανακλαστικά δεν αρκούν για να ξεπλυθεί η ντροπή. Γιατί περί αυτού πρόκειται. 

Είναι ντροπή να πρέπει να υπενθυμίσουμε τα αυτονόητα, είναι ντροπή να δίνεται βήμα σε ρατσιστικές, σεξιστικές, προσβλητικές καμπάνιες, πολλώ δε μάλλον από κρατικούς φορείς. 

Τη συζήτηση για τη νομιμότητα των αμβλώσεων δεν την ξανανοίγουμε. Ούτε αυτή για τα απαγορευμένα βιβλία, ούτε θα ξαναφτιάξουμε αρχείο κοινωνικών φρονημάτων. Δεν ξανανοίγουμε τη συζήτηση για τον λιθοβολισμό των «μοιχαλίδων», ούτε για τη λοβοτομή στους ψυχικά νοσούντες.