Μπορεί κανείς να έχει πολλές ενστάσεις για το ύφος του Άδωνι Γεωργιάδη. Και ίσως καμιά φορά το ύφος του να ενεργοποιεί αντανακλαστικά, με αποτέλεσμα να μετατοπίζεται η συζήτηση από τα όσα λέει. Τι είπε, λοιπόν, ο υπουργός Ανάπτυξης και έγινε ο κακός χαμός; Ότι δεν μπορεί να υπάρχει απόλυτη προστασία της πρώτης κατοικίας από εδώ και πέρα, τώρα που βγαίνει η χώρα από την κρίση. Αρέσει, δεν αρέσει, η αλήθεια είναι αυτή και δεν αλλάζει, επειδή το λέει ο Άδωνις. 

Σημειωτέον, η υποκρισία είναι αφόρητη. Ο ΣΥΡΙΖΑ που τώρα κόπτεται για τους πιο αδύναμους και προειδοποιεί για χιλιάδες πλειστηριασμούς σπιτιών των πιο αδύναμων, τζογάροντας την αγωνία πολλών συμπολιτών μας, είναι το κόμμα που κυβερνούσε μόλις πριν από λίγους μήνες και το οποίο είχε διαμορφώσει το προηγούμενο καθεστώς προστασίας που έληγε στο τέλος του 2019 και ανανεώθηκε για 4 ακόμα μήνες. Με άλλα λόγια, η πλατφόρμα, στην οποία ο κ. Γεωργιάδης καλεί τους δανειολήπτες να μπουν όσο προλαβαίνουν ακόμα, ως τις 30 Απριλίου, είναι η πλατφόρμα που έφτιαξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καλώς την έφτιαξε. Στο κάτω-κάτω, ας μας πει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν είναι υπέρ της απόλυτης προστασίας της πρώτης κατοικίας. Και αν είναι, ας μας απαντήσει και γιατί δεν την εφάρμοσε. Όσο για το ΚΙΝΑΛ, το οποίο ξεκίνησε την όλη συζήτηση, προσπαθεί να αποσείσει από πάνω του τις κατηγορίες για ταύτιση με τη ΝΔ. Θεμιτό πολιτικά, αλλά δεν απαντά στην ουσία του προβλήματος. 

Επί της ουσίας όμως: και μετά τις 30 Απριλίου θα πρέπει να υπάρξει ένα δίχτυ προστασίας για τους πιο αδύναμους και προφανώς θα υπάρξουν κάποιες ρυθμίσεις στον νέο πτωχευτικό κώδικα που έρχεται. Απόλυτη, όμως, προστασία της πρώτης κατοικίας δεν μπορεί να υπάρξει. Πρόβλεψη για τους αδύναμους μεν, αλλά όχι για τους μπαταχτσήδες. Δεν μπορείς, δηλαδή, να έχεις λεφτά στον λογαριασμό σου και να μην πληρώνεις τη δόση σου. Σημειωτέον και επί ΣΥΡΙΖΑ το σύστημα «πετούσε έξω» στρατηγικούς κακοπληρωτές. Όχι όλους όμως, καθώς αρκετοί κατάφερναν και κρύβονταν πίσω από ευνοϊκές ρυθμίσεις, επικαλούμενοι ραγδαία μεταβολή της οικονομικής τους κατάστασης. 

Ανεξαρτήτως ύφους, ο υπουργός Ανάπτυξης αναφέρθηκε στο θεμελιώδες αξίωμα της τραπεζικής πίστης: η τράπεζα δίνει χρήμα, ο δανειολήπτης αναλαμβάνει το ρίσκο της λήψης ενός δανείου και βάζει ενέχυρο το σπίτι του μέχρι την αποπληρωμή του σπιτιού του. Αν κάποιος έχει κατά νου ένα εναλλακτικό μοντέλο, ας το πει. Βεβαίως, το ότι δεν δίνονται αυτή τη στιγμή αρκετά στεγαστικά δάνεια, δεν οφείλεται στους λίγους πλειστηριασμούς. Από την άλλη, όμως, οι κανόνες της τραπεζικής πίστης είναι παγκόσμιοι. Δεν θα τους ξαναγράψουμε εμείς. 

Το ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης λέει κάτι θεμελιωδώς σωστό, πάντως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι τράπεζες απέχουν πολύ από το να επιτελέσουν σωστά τον ρόλο τους στην οικονομία. Είναι κοινό μυστικό ότι όλες ή σχεδόν όλες χρειάζονται νέα κεφάλαια. Το πώς αυτά θα εισρεύσουν, είναι άλλη συζήτηση. Επίσης, τα κόκκινα δάνεια είναι ο πραγματικός βραχνάς για το τραπεζικό μας σύστημα. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν μπροστά τους ανηφόρα, μέχρι να ξαναβγούν στο ξέφωτο, παρά τη σταθεροποίηση μετά τα πρώτα μνημονιακά χρόνια. Και καλά θα κάνει η κυβέρνηση, εκτός από βασικές διαπιστώσεις, να δει σοβαρά τα προβλήματα που έχουν σωρευθεί στο τραπεζικό περιβάλλον, με ταυτόχρονη μέριμνα για τους πιο αδύναμους. 

Οι επικοινωνιακές μάχες και οι διακηρύξεις προθέσεων είναι σημαντικές για την ψυχολογία και το οικονομικό κλίμα. Στο πεδίο της οικονομίας, όπως λένε όμως πολλοί παράγοντες της αγοράς, υπάρχει ακόμα πολλή δουλειά να γίνει.