Στην ενημέρωση αυτή δεν έλεγε τίποτα …πρωτότυπο (άλλωστε σημεία του κειμένου είχαν ήδη κυκλοφορήσει από νωρίς στο σύνολο των ηλεκτρονικών ΜΜΕ), αλλά τόνιζε πως ο ΣΥΡΙΖΑ «αποτελεί τη μόνη πολιτική δύναμη που προχωρά σε πλήρη αποτίμηση της κυβερνητικής του θητείας, συζητώντας ανοιχτά και δημοκρατικά τα επιτεύγματα, τις ιστορικές κατακτήσεις αλλά με ειλικρίνεια και τις όποιες παραλείψεις ή αστοχίες».

Το να «καμαρώνει» ένα κόμμα για μια ενέργεια ή απόφαση που παίρνει δεν είναι κάτι το καινούργιο και η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές αποτελεί – στην καλύτερη περίπτωση- υπερβολή.  Από την άλλη πλευρά όμως είναι αλήθεια πως σπάνια βλέπουμε πολιτικούς και πολιτικά κόμματα να χρησιμοποιούν τη φράση «mea culpa».

Δεν είναι καθόλου εύκολο να παραδεχτεί εκείνος που είχε την ευθύνη της χώρας πως ο κόσμος του γύρισε την πλάτη γιατί έφερε ένα ακόμα μνημόνιο, σημειώνοντας μάλιστα πως υπογράφοντας το ακύρωσε «έτσι εν τοις πράγμασι την κύρια διάσταση της μέχρι τότε πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία, ακριβώς,  είχε αναδείξει ως κύριο αιτούμενο το να απαλλαγεί η χώρα από μνημόνια» ή να παραδέχεται πως ουσιαστικά τα έκανε… μούσκεμα όσον αφορά την περίφημη «μεσαία τάξη».

Τίποτα απ’ όλα αυτά βέβαια δεν προκαλεί «έκπληξη». Τα αίτια της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές τα γνωρίζουν όλα τα στελέχη και στις ιδιωτικές συζητήσεις δεν τα έκρυβαν. Είναι όμως τελείως διαφορετικό να μεταφέρεται αυτή η συζήτηση σε ένα κομματικό όργανο. Διαφορετικό και ριψοκίνδυνο. Ιδιαίτερα τώρα, καθώς η συζήτηση αυτή γίνεται σε μία προσυνεδριακή περίοδο. Σε μία περίοδο που τα … πνεύματα είναι ήδη τεταμένα, που μια μεγάλη μερίδα στελεχών είναι χωρισμένη σε «στρατόπεδα» και που είναι πιο εύκολο να σηκώσουν το δάχτυλο και να δείξουν τον «απέναντι» ως υπεύθυνο.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να «κρυφτεί» στην παρούσα περίοδο, να φωνάζει για τα λάθη της Νέας Δημοκρατίας, γνωρίζοντας πως μέχρι να έρθουν ξανά οι εκλογές οι δικές του παραλείψεις σε ένα βαθμό θα έχουν «ξεχαστεί».

Αντίθετα με τη συζήτηση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο τα λάθη που έκανε και που οδήγησαν στην δημιουργία αυτού του περίφημου «αντι- ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου.  Και το γνωρίζουν άπαντες στην Κουμουνδούρου πως ένας απολογισμός στην κεντρική επιτροπή θα φέρει, ούτως ή άλλως, αναταράξεις. Εδώ μια φράση του Νίκου Βούτση, «δεν ήμασταν έτοιμοι να κυβερνήσουμε το 2015» έγινε το θέμα συζήτησης για τον επόμενο μήνα. Ήρθαν στην επιφάνεια και πάλι οι διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς, τι πήγε λάθος, τι δεν έγινε σωστά και η μία δήλωση ακολουθούσε την επόμενη.

Όλοι γνωρίζουν πως η συζήτηση του απολογισμού θα ξεκινήσει ένα νέο κύκλο δηλώσεων, διαφωνιών, αλλά και κατηγοριών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ο Σταύρος Κοντονής μόλις χθες μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης έκανε τον… δικό του απολογισμό λέγοντας: «Οι πολιτικές ευθύνες αντανακλώνται στην ηγετική ομάδα και στον πρόεδρο, βεβαίως επιμέρους ευθύνες μπορεί να υπάρχουν και σε όλους εμάς που βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή εκείνη τη περίοδο»…

Έπρεπε να γίνει αυτή η συζήτηση; Ναι. Άλλωστε αυτή την άποψη την είχα εκφράσει εδώ και μήνες.

Δείχνει … κότσια; Ναι. Δεν είναι καθόλου εύκολο να μιλάς για τα λάθη σου, σε μία περίοδο που μπορείς να «σφυρίζεις αδιάφορα» κι όταν γνωρίζεις πως έτσι δίνεις το δικαίωμα σε αυτούς που κυβερνούν να «κρυφτούν» ενώ εσύ μιλάς για το τι έκανες λάθος ενώ κυβερνούσες.

Κρύβει κινδύνους η στιγμή που επιλέχθηκε να γίνει η συζήτηση; Και πάλι ναι. Γιατί μια συζήτηση που αφορά το παρελθόν δεν αποκλείεται να γίνει αφορμή για διαμάχες που αφορούν το μέλλον.

Αν μη τι άλλο λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει πως έχει «κότσια». Και πως είναι σίγουρος για τον εαυτό του και το κόμμα του.