Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, πως η τουρκική κυβέρνηση είναι απάνθρωπη καθώς εργαλειοποιεί χιλιάδες ανθρώπων για να πετύχει τους σκοπούς της. Το ερώτημα εδώ είναι τι ακριβώς κάνει η ελληνική κυβέρνηση μιλώντας για «εισβολή», παρατάσσοντας στρατό και ΜΑΤ απέναντί τους και κλείνοντάς τους τον δρόμο;

Μα προφανώς και το ίδιο. Εργαλειοποιεί ξεριζωμένες οικογένειες, μήπως και της πετάξουν κανένα «ξεροκόμματο» οι σύμμαχοι. «Δείχνει πυγμή» θα πουν οι… κυβερνητικοί κύκλοι που θα ζαλίζονταν ακόμα και στην ιδέα να απειθαρχήσουν στις ντιρεκτίβες των συνυπεύθυνων για τον ξεριζωμό των προσφύγων και να τους δώσουν χαρτιά ώστε να φτάσουν στον προορισμό τους. 

Η δήθεν πυγμή απέναντι σε άοπλους πρόσφυγες λέγεται λεονταρισμός. Όπως ακριβώς δηλαδή λέγεται και το να υποστηρίζεις μέσω κυβερνητικών κύκλων ότι «θα ασκήσουμε βέτο» στην απόφαση του ΝΑΤΟ που στηρίζει την τουρκική εισβολή (αυτή κανονική, χωρίς εισαγωγικά) στη Συρία ενώ η απόφαση τελικά περνάει, χωρίς κανένα βέτο

Το κείμενο στο οποίο δεν άσκησε βέτο η Ελλάδα μιλά για στήριξη της Τουρκίας στις πολεμικές επιχειρήσεις που διεξάγει σε ξένο έδαφος. Είναι μια απόφαση που θα δημιουργήσει ακόμα περισσότερους πρόσφυγες, για τους οποίους έπειτα η ελληνική και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις θα δηλώνουν «αθώες του αίματος».

Όχι μόνο αθώα, αλλά και σε ρόλο κατήγορου εμφανίζεται και η προηγούμενη κυβέρνηση, που είχε βοηθήσει να ανοίξει ο δρόμος για τις σημερινές εξελίξεις, βάζοντας φαρδιά πλατιά την υπογραφή της στην απαράδεκτη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας που επέτρεπε στην τελευταία να βάλει «πόδι» στη Συρία.

Έχοντας πράξει το… χρέος τους, οι κυβερνήσεις έπειτα επιστρέφουν στο εσωτερικό μιλώντας για «εχθρούς», «εισβολείς» και «πολιορκίες». Μόνο που όπως είχε παρατηρήσει ο Μπρέχτ στο «Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου»: 

«Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει, είναι ο ίδιος ο εχθρός»