Καμία έκπληξη δεν θα έπρεπε να προκαλεί η δήλωση του. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πάψει εδώ και χρόνια να είναι ο «επαναστάτης χωρίς αιτία», ο νέος αριστερός πολιτικός που μιλούσε για έναν κόσμο χωρίς περιορισμούς και σύνορα.

«Οι νέοι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν και να ονειρεύονται ακόμη και την ουτοπία» είπε χαρακτηριστικά χθες κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αναφερόμενος στη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται όμως για μία δήλωση που ισχύει και για τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο ίδιος πολιτικός με αυτόν που διεκδίκησε και πήρε την εξουσία το 2015. Αναγκάστηκε να συμβιβαστεί, αναγκάστηκε να δει τα πράγματα από μια διαφορετική σκοπιά, να συγκρουστεί με ανθρώπους και απόψεις που παλιότερα συμφωνούσε και να πάρει αποφάσεις με το βάρος της ευθύνης της χώρας στην πλάτη του. Κανείς δεν βγαίνει «αλώβητος», κανείς δεν βγαίνει «ίδιος» από αυτή την εμπειρία.

Από το 2015 μέχρι σήμερα υπήρξαν αρκετές στιγμές που υποδείκνυαν αυτή την αλλαγή. Οι σχέσεις κράτους – εκκλησίας που ουσιαστικά δεν αγγίχτηκαν ποτέ, η φιλική του διάθεση απέναντι στους «ισχυρούς» της Δύσης και τις ΗΠΑ, η εφαρμογή του μνημονίου, ήταν μόνο λίγες από αυτές…

Παράλληλα μάλιστα έμαθε και κάτι άλλο: Να υποχωρεί κάτω από την πίεση της πλειοψηφίας. Αφουγκράζεται, βλέπει και καταλαβαίνει πως μπορεί η νεολαία του κόμματος να βρίσκεται πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ του 3%, που θα ζητούσε ανοιχτά σύνορα για όλους, όμως η πλειοψηφία αυτών που τον ψήφισαν και τον στήριξαν στις τελευταίες εκλογές δεν βρίσκεται εκεί.

Σε μια περίοδο που η κοινωνία αποκτά όλο και πιο έντονα συντηρητικά χαρακτηριστικά, που ακόμη και άτομα που πρόσκεινται στις λεγόμενες «προοδευτικές δυνάμεις» αντιμετωπίζουν με καχυποψία τις μεταναστευτικές ροές, ο Αλέξης Τσίπρας αρνείται να παίξει το ρόλο του «μοναχικού επαναστάτη».

Μπορεί να συνεχίζει να απαρνείται την γραβάτα, όμως έχει φορέσει το κουστούμι και το σκισμένο τζιν της νιότης βρίσκεται χωμένο σε μια βαλίτσα στο πατάρι, ξεχασμένο ακόμη κι από τον ίδιο.