Οι Ευρωπαϊκές χώρες δεν θέλουν να ξαναζήσουν την επανάληψη του 2015. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν, την Ιταλία του Σαλβίνι ή τους Γερμανούς του AfD. Η απροθυμία για τους μετανάστες είναι ολοφάνερη – αρκεί να δει κανείς το κύμα συμπαράστασης που εκφράζουν Ευρωπαίοι στον τρόπο που η ελληνική κυβέρνηση αντιμετώπισε την πρόσφατη κρίση στον Έβρο και στα νησιά. Όλα αυτά ο Ερντογάν τα γνωρίζει. Και ξέρει ότι στα χέρια του κρατά ένα ισχυρό όπλο: μέσα στο έδαφός του, ζουν 3,6 εκατομμύρια Σύροι πρόσφυγες. Και κάθε χρόνο ο αριθμός αυτός μεγαλώνει κατά 100,000 περίπου, μόνο από τις γεννήσεις παιδιών. Για να τους συντηρήσει, η Ευρώπη έχει πληρώσει πολλά. Περίπου 3,2 δις ευρώ, ως αποτέλεσμα της κοινής δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας του 2016.

Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που μπορεί να τους κρατήσει στο έδαφός της – στην πραγματικότητα αυτή είναι και η μοναδική λύση στον ορίζοντα. Αλλά ο Τούρκος Πρόεδρος θέλει να υπογράψει μια νέα συμφωνία και νέα χρηματοδότηση που υπολογίζεται σε 5 δισεκατομμύρια ευρώ για τα επόμενα έξι χρόνια. Ο Ερντογάν χρειάζεται τα ευρωπαϊκά χρήματα για να φιλοξενήσει τα εκατομμύρια των προσφύγων, τα οποία οι Βρυξέλλες αναμένεται να δώσουν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο. Αλλά ζητάει και κάτι άλλο: Τη δημιουργία ζωνών ασφαλείας στο Ιντλίμπ της Συρίας για να στεγάσει τα εκατομμύρια των προσφύγων, ίσως και με ευρωπαϊκά κεφάλαια. Στο θέμα αυτό η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ εμφανίζονται πολύ πιο διστακτικοί.  

Η Ελλάδα είναι και πάλι στη μέση ενός ευρύτερου γεωπολιτικού παιχνιδιού και είναι αναγκασμένη να λάβει δύσκολες αποφάσεις. Τα κλειστά σύνορα και η αναστολή των αιτήσεων ασύλου, είναι η προσωρινή λύση που όμως σε βάθος χρόνου θα μπορούσε να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα εάν η Δύση δεν βρει λύσεις στα ανοιχτά ζητήματα με την Τουρκία. Μέχρι τότε, ο Τούρκος Πρόεδρος θα συνεχίζει το παιχνίδι της προπαγάνδας των απειλών και των εκβιασμών, απέναντι στην Ευρώπη που ναι μεν έχει δημιουργήσει θεσμούς και μηχανισμούς διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών, αλλά αδυνατεί να τις διαχειριστεί πολιτικά στο εσωτερικό των κοινωνιών της.